3 Αυγούστου 2017

Το μήνυμα – της Κατερίνας Παπαδημητρίου




Στρογγυλό, χωμάτινο με τους δείχτες να σημαδεύουν καταμεσής στην καρδιά, τρεις καταμεσήμερο, ο κουλουρτζής κάπου πλάι κι εκείνος να μετρά τις απουσίες σε κάθε λουλούδινο παλμό. Μέσα Αυγούστου, τα λάθη πολλά κι οι αναμνήσεις επίκαιρες. «Θα ’ρθει», του ψιθύρισε, μα τα ρολόγια δεν μετρούν προσδοκίες.
Κόντευε Πάσχα όταν της έστειλε ένα φιλί στο πατρικό της απ’ τα καλώδια του ΟΤΕ κι έφυγε. «Στο λουλούδινο ρολόι στις τρείς», της έγραψε. Μόλις χτες. Το ταξίδι μακρύ κι οι ώρες ατέλειωτες. Δεν του απάντησε, μα εκείνος επέστρεφε. Μια στιγμή. Να την αγγίξει, να σιγουρευτεί ότι υπήρξε. Μια στιγμή και τριάντα χρόνια χίμηξαν στην κατηφόρα της Αγίου Νικολάου. «Θάλεια! Είμαι ο Νίκος. Με θυμάσαι;», της έγραψε κι η θάλασσα απ’ το πρωί πήρε να βράζει. Κρατώντας σφιχτά το κινητό του στην παλάμη κατευθύνθηκε προς την έξοδο του λόμπι. Κόντευε δυόμιση. «Καύσωνας σήμερα κύριε, να προσέχετε!».

Έτσι είχε σταθεί και τότε, χαράματα. Αντίκρυ στο λιμάνι και το λουλούδινο ρολόι να μετρά τις αποφάσεις του. Λεπτό το λεπτό. Ποτέ δεν το παραδέχτηκε ανοιχτά. Έριξε απάνω της τα βάρη. Δεν ήταν. Όχι ο πρώτος της. Πώς να την μοιράζεται με τόσες αναμνήσεις. Πήρε ν’ ανάβει ο ήλιος όταν με τις γροθιές σφιγμένες στράφηκε πια προς το λιμάνι. Κοντοστάθηκε. Ώσπου το πήραν απόφαση, ξεσφίχτηκαν τα δάχτυλα, λύσανε τον κάβο κι ύστερα κύλησαν τριάντα χρόνια μες στη λήθη.
«Με θυμάσαι;» της έγραψε.
Το κινητό στη δόνηση, η ώρα ήταν περασμένες τρεις κι εκείνος μετρούσε τα δευτερόλεπτα με τους χτύπους της καρδιάς του. Πόσες ώρες μέτρησε; Κοντά πενήντα τρείς. Όχι, αυτά ήταν τα χρόνια του και τριάντα χαμένα, κοντά ογδόντα αν δεν την έβλεπε σήμερα. Η συσκευή του κινητού έλιωνε στη φούχτα του, «με θυμάσαι αγάπη μου;», πόσο ήθελε να το ’χε πει… Μια στιγμή. Το τηλέφωνο έκανε την παλάμη του να τρέμει. Σηκώθηκε. Στράφηκε προς το λιμάνι. Δεν κοίταξε πίσω. Έτσι να ’κανε θα περνούσε τη λεωφόρο. Τη διέσχισε. Δεν κοίταξε πίσω.
Πριν φτάσει απέναντι την ένιωσε πίσω του σαν αύρα. Δεν γύρισε. Τί να της πει; Πώς να της πει, σε πρόδωσα σε μια στιγμή για έναν υμένα.
 http://frear.gr/?p=18797

Δεν υπάρχουν σχόλια: