6 Αυγούστου 2017

Το λουρί – της Αλεξάνδρας Πιπλικάτση

Ε, ναι, μεγάλωσες, φυσικά και μεγάλωσες, μάλλον πλησιάζεις στο γριά, η βιτρίνα δε γελιέται, ωραίος καθρέφτης κι αυτή, εκεί που πας, βλέπεις τη μούρη σου ξαφνικά, ανάμεσα σε μοντελάκια, μάλλον για νέες είναι αυτά, σίγουρα για νέες. Τι σ’ έπιασε τώρα; Ξεκόλλα και φύγε και πήγαινε επιτέλους στη δουλειά σου. Και ποια δουλειά είναι αυτή; Ξέχασες; Ωραίο αστείο. Άρχισες και να ξεχνάς. Την κορόιδευες τη μάνα σου, καλά να πάθεις. Αλτσχάιμερ έπαθες, θα μας τρελάνεις κωλόγρια που φεύγεις και εξαφανίζεσαι, λουρί θα σου βάλω. Και στο τάφο της πάνω δεν έδειξες καμιά μεταμέλεια, να τώρα, τα ίδια έπαθες. Τι δουλειά είχες να κάνεις; Τι σημασία έχει; Το λουρί σε πιέζει. Και τι νόμιζες δηλαδή, επειδή το πέταξες δεν έμεινε σημάδι; Σκατά. Γεμάτα σκατά τα πεζοδρόμια, δεν έχεις πού να περπατήσεις, πρόσεχε θα τα πατήσεις και θα βρωμάς κι εσείς κυρία μου μαζέψτε τα, πού τον πάτε τον σκύλο σας μεσημεριάτικα κι έχει και ζέστη. Έχει πολύ ζέστη. Δεν την μπορείς την ζέστη. Ούτε τους ανθρώπους δεν μπορείς πια. Α, ρε Βάσω, α, ρε Βάσω.
Η κατάστασή σου έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Και τα πόδια σου λες και δε σε βαστούν κι αυτές οι ζαλάδες… τι περίμενες; Φάε, φάε, αποπληξία θα πάθεις. Κάτσε! Πάρε μιαν ανάσα. Αυτό σου έλειπε τώρα. Μην το σκέφτεσαι. Όχι, σκέψου. Σκέψου. Έχεις τα ίδια συμπτώματα μ’ αυτά του Μάνου. Και τι έγινε μ’ αυτόν; Μια απλή ζαλάδα ήταν στην αρχή και μετά ήταν ο τάφος. Το γιατρό δεν τον γλιτώνεις. Ή Αλτσχάιμερ σαν τη μάνα σου ή καρκίνος σαν τον Μάνο. Κρύος που ήταν! Παγωμένος ο θάνατος κι εσύ λες πως δεν αντέχεις τη ζέστη. Φαίνεται πως σε τραβάει το παγωμένο. Ε, και; Γούστα είναι αυτά άλλωστε. Θυμάσαι τα γέλια που έριξες όταν το μαρτύρησες σ’ εκείνον τον άθλιο παγωμένο τύπο στο σπίτι της Ξανθίππης; Ακόμη να σε πάρει τηλέφωνο, θα φοβάται μην είσαι βρικόλακας. Μόνο τον Μάνο αγάπησες; Ναι μόνο τον Μάνο. Ξεκάθαρο. Και για λίγο νόμισες πως γλίτωσες απ’ το λουρί, μα εκείνος είχε άλλη άποψη και το έσφιξε κι άλλο, ήθελε σπίτι της προκοπής και μάλιστα σε προάστιο να μεγαλώσει ο γιος του σ’ ανθρώπινες συνθήκες, μα εσύ του τα ’χες πει, δεν ήταν αυτό το θέμα. Πρέπει να πληρώσεις. Αυτή είναι η δουλειά που έχεις να κάνεις. Σήκω από αυτές τις δροσερές μαρμάρινες σκάλες που κάθισες, μα δεν είσαι σίγουρα στα καλά σου και σε κοιτάζει κι αυτός που ξαπλώνει δίπλα, τι σε κοιτάζει μήπως του πήρες τη θέση; Πες του ότι φεύγεις, να μην ανησυχεί κι έχεις ακόμη να πληρώνεις λογαριασμούς, χρέη και σπουδές του γιου, αργότερα βλέπεις αν θα διεκδικήσεις τη θέση του σ’ αυτήν την παγωμάρα. Κι αυτός ο Μαύρος τραβάει συνέχεια το λουρί. Μα όνομα είναι αυτό για σκύλο; Μαύρο, θέλω εγώ, μαμά, να το πω κι έτσι θα το λέω. Άντε πες το. Και τι σημασία έχει αν το πεις έτσι ή αλλιώς; Σημασία έχει το λουρί. Το λουρί που μ’ αυτό σ’ έχουν δέσει. Κι άλλωστε η ζωή είναι αυτή. Ή τη ζεις ή όχι.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.http://frear.gr/?p=18815

Δεν υπάρχουν σχόλια: