Εδεσσαϊκές πινελιές

Με την ευκαιρία της Ανθοέκθεσης, που λειτουργεί στο πάρκο των καταρρακτών στην Έδεσσα, ο σύλλογος Εδεσσαίων Καλλιτεχνών "Απελλής" εκθέτει έργα των μελών του, στον χώρο του, στην περιοχή των Μύλων. Εξαιρετικά έργα, απόλυτα ταιριαστά στα χρώματα και τα αρώματα του Μάη. Η ομαδική έκθεση έχει τίτλο "Το λουλούδι".

Το πρώτο ψηφιακό μουσείο τέχνης στην Ελλάδα

Το πρώτο ψηφιακό μουσείο τέχνης στην Ελλάδα σ' ένα ορεινό χωριό της Λέσβου, τα Χύδηρα
Το Ψηφιακό Μουσείο «Γεώργιος Ιακωβίδης», στα Χύδηρα της Λέσβου, γενέτειρα του ζωγράφου, είναι το πρώτο εξ ολοκλήρου Ψηφιακό Μουσείο Τέχνης στην Ελλάδα. Διαμορφωμένο σύμφωνα με ειδική μουσειολογική μελέτη βασισμένη στις νέες τεχνολογίες, αναδεικνύει πιστά τη ζωή και το έργο του καταξιωμένου Έλληνα ζωγράφου μέσα από μια ποικιλία ηλεκτρονικών συστημάτων ψηφιακής προβολής και διάδρασης.http://www.jakobides-digital-museum.gr/el/

Τα ποιήματα της σκάλας

Μέσκος Μάρκος

Απόσπασμα από το βιβλίο
"Το αντίο" Φύλλο ξερόφυλλο σαν πεταλούδα φθινοπωρινή πέφτοντας νανουρίζεται - στο καλό! στο καλό! Ήταν δικό σου το αντίο τύχη και μοίρα και ειμαρμένη λέξη που κουδουνίζει σαν κάτι άλλο' φύλλο φυλλαράκι γνωστό από τα παλιά όχι ζούδι νεκρό μα προσδοκία λευκής νιφάδας στο μέτωπό σου τώρα που έγινες σιωπή και ποίημα και σκοτάδι έγινες δύσβατο φως καθώς θερίζει την αιώνια ματαιότητα.
http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1632

Ἀλεξάνδρα Πιπλικάτση: Ἁλάτι

ΡΟΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ. Ἡ γυ­ναί­κα θ’ ἀ­νά­ψει τὸ φῶς. Ὁ ἄν­τρας θὰ τὸ σβή­σει. Μὴν εἶ­σαι ὑ­περ­φί­α­λη, τῆς λέ­ει κι ὕ­στε­ρα τὴν ἀ­φή­νει νὰ ξε­κλει­δώ­σει καὶ ν’ ἀ­νοί­ξει τὴν πόρ­τα γιὰ νὰ μποῦν. Αὐ­τὸς θὰ τὴν κλεί­σει καὶ θὰ τὴν κλει­δώ­σει πά­λι, γυρ­νών­τας τὸ κλει­δὶ —ἀ­κού­ω, κά­νει τὸ ἴ­διο θό­ρυ­βο μὲ τὸ δι­κό μου— μί­α, δυ­ό… τρεῖς φο­ρές, γιὰ νὰ μὴ βγοῦν.

            Πί­σω ἀ­π’ τὴν πόρ­τα ὁ ἄν­τρας θὰ κα­θί­σει στὸν κα­να­πέ. Ἡ γυ­ναί­κα θὰ πά­ει δί­πλα του. Τοῦ βγά­ζει τὰ πα­πού­τσια, μὴ φύ­γεις, θὰ τοῦ πεῖ καὶ θὰ τὰ κρύ­ψει. Μέ­νω, θὰ τῆς πεῖ κι ἀ­νοί­γει τὸ που­κά­μι­σό της. Τὸ στῆ­θος της ξε­πε­τι­έ­ται κι αὐ­τὸς λέ­ει πει­νά­ω. Τοῦ πιά­νει τὸ κε­φά­λι καὶ τὸ ἀ­κουμ­πά­ει ἐ­κεῖ. Τὸ στό­μα του βυ­ζαί­νει. Πρῶ­τα τὴ μί­α ρό­γα, ἔ­πει­τα τὴν ἄλ­λη. Αὐ­τὴ τοῦ χα­ϊ­δεύ­ει τὰ μαλ­λιά.

            Εἶ­ναι γλυ­κὸ τὸ γά­λα σου, θὰ τῆς πεῖ καὶ θὰ τὴν σκουν­τή­σει. Βα­ρέ­θη­κα, φω­νά­ζει. Ἐ­κεί­νη θὰ τρέ­ξει, θ’ ἀ­λεί­ψει τὶς ρό­γες της μὲ ἁ­λά­τι. Ὁ­ρί­στε, θὰ τοῦ πεῖ. Αὐ­τὸς θὰ δο­κι­μά­σει. Τὶς δαγ­κώ­νει. Τὶς κό­βει. Τὶς μα­σά. Τὶς κα­τα­πί­νει. Ὡ­ραῖ­ες εἶ­ναι, λέ­ει καὶ θὰ ρί­ξει κι ἄλ­λο ἁ­λά­τι. Αὐ­τὴ δὲν λέ­ει τί­πο­τα. Κρα­τᾶ τὸ κε­φά­λι του καὶ κλαί­ει.

            Στα­μά­τα, θὰ τῆς πεῖ. Τώ­ρα ἔ­χει πο­λὺ ἁ­λά­τι. Θὰ πά­θω κα­κό. Ἐ­κεί­νη σκου­πί­ζε­ται. Στε­ρεύ­ει. Αὐ­τὸς θὰ γυ­ρί­σει τὸ κε­φά­λι. Ἔ­μει­νες χω­ρὶς γά­λα, θὰ τῆς πεῖ. Τώ­ρα τί θὰ τρώ­ω; Κά­τι θὰ βρῶ, τοῦ ἀ­παν­τά­ει, μή μοῦ στε­να­χω­ρι­έ­σαι. Κά­νε γρή­γο­ρα, τῆς λέ­ει κι ἀ­πο­κοι­μι­έ­ται στὸν κα­να­πέ.

            Ἡ γυ­ναί­κα θὰ τὸν σκε­πά­σει. Θὰ πε­ρι­μέ­νει νὰ ξυ­πνή­σει. Κά­τι θὰ βρῶ νὰ τοῦ δώ­σω νὰ φά­ει. Ἀ­κό­μα; τὴ ρω­τᾶ. Πῶς τὸ ξέ­ρεις, ἀ­να­ρω­τι­έ­ται. Μὴν σκᾶς καὶ σὲ ξέ­ρω, θὰ τῆς πεῖ. Κό­ψε τὸ δά­χτυ­λό σου καὶ βρά­σε το. Αὐ­τὸ θὰ μοῦ κό­ψει τὴν πεί­να. Μό­νη μου; Μό­νη σου, θὲς καὶ βο­ή­θεια; Θέ­λω, θὰ τοῦ ἀ­παν­τή­σει.

            Ὁ ἄν­τρας παίρ­νει τὸ μα­χαί­ρι. Δῶ­σε μου τὸ χέ­ρι σου. Ἡ γυ­ναί­κα δι­στά­ζει. Δῶ­σέ μου το. Ἡ γυ­ναί­κα τὸ ἁ­πλώ­νει. Θ’ ἀ­νοί­ξει τὰ δά­χτυ­λά της. Αὐ­τό, θὰ πεῖ καὶ θὰ τὸ κό­ψει. Βρά­σε τὸ τώ­ρα κι αὐ­τὴ θὰ τὸ βρά­σει. Θὰ τὸ βά­λει σὲ πιά­το πορ­σε­λά­νης καὶ θὰ τοῦ τὸ προ­σφέ­ρει. Ἐ­κεῖ­νος θὰ τὸ φά­ει με­μιᾶς. Δὲν χόρ­τα­σα, τῆς λέ­ει. Κό­ψε κι ἄλ­λο.

            Ἡ γυ­ναί­κα κό­βει κι ἄλ­λο καὶ τοῦ τὸ δί­νει. Κι ἐ­γὼ μὲ δυ­ὸ δά­χτυ­λα νο­μί­ζεις πῶς θὰ χορ­τά­σω; τῆς λέ­ει. Ἐ­κεί­νη κό­βει κι ἄλ­λο κι ἄλ­λο, με­τρά­ω, δέ­κα στὴ σει­ρά. Τώ­ρα; Αὐ­τὸς πε­τά­ει τὸ πιά­το στὸ νε­ρο­χύ­τη. Εἶ­σαι ἄ­σχη­μη, θὰ πεῖ καὶ θὰ ξα­πλώ­σει πά­λι στὸν κα­να­πέ. Αὐ­τὴ θὰ κοι­τά­ξει τὴν πόρ­τα. Θὰ πά­ει ὡς ἐ­κεῖ. Τὰ κλει­διὰ κρέ­μον­ται στὴν κλει­δα­ριά. Θέ­λει νὰ ξε­κλει­δώ­σει. Δὲν μπο­ρεῖ. Δὲν ἔ­χει δά­χτυ­λα. Γυ­ρί­ζει στὸ νε­ρο­χύ­τη. Ξε­πλέ­νει ὅ,τι ἔ­μει­νε.

            Καὶ ποῦ νο­μί­ζεις πῶς θὰ πᾶς; Δὲν μπο­ρεῖς νὰ φύ­γεις, τῆς λέ­ει. Αὐ­τὴ συμ­φω­νεῖ. Ἐ­σύ, ὅ­μως, μπο­ρεῖς, καὶ θέ­λεις; Ὁ ἄν­τρας ση­κώ­νε­ται. Τὴν πλη­σιά­ζει. Τὴν ἀγ­κα­λιά­ζει. Αὐ­τὴ ἀ­να­τρι­χιά­ζει. Ναί, μπο­ρῶ. Πο­νᾶς; Δὲν πρέ­πει. Μπο­ρῶ ἀλ­λὰ δὲν θέ­λω. Ὄ­χι, ἀ­κό­μη. Τὴ γυρ­νά­ει. Τῆς δαγ­κώ­νει τὸ αὐ­τί. Νό­στι­μο εἶ­ναι, θὰ σὲ φά­ω, τῆς ψι­θυ­ρί­ζει κι ἐ­κεί­νη θὰ βά­λει νε­ρὸ στὴν κα­τσα­ρό­λα.

            Θὰ κό­ψει τὰ χέ­ρια της, με­τρά­ω… ἕ­να, δυ­ό, θὰ τοῦ τὰ προ­σφέ­ρει. Αὐ­τὸς τὰ τρώ­ει. Κι ἄλ­λο, θὰ πεῖ. Θὰ κό­ψει τὰ πό­δια της, βλέ­πω… ἕ­να, δυ­ό, θὰ τοῦ τὰ δώ­σει. Αὐ­τὸς τὰ δο­κι­μά­ζει. Βα­ρέ­θη­κα, ἴ­δια γεύ­ση. Θὰ βά­λω ἁ­λά­τι, θὰ τοῦ πεῖ. Τώ­ρα σοῦ ἀ­ρέ­σουν; Κι ἄλ­λο. Κι ἄλ­λο. Δὲν ἔ­χει ἄλ­λο. Νὰ κλά­ψω; Μὴν τολ­μή­σεις.

            Ἡ γυ­ναί­κα θὰ κα­θί­σει ἀν­τί­κρυ του. Τέ­λει­ω­σαν ὅ­λα, μο­νο­λο­γεῖ. Τώ­ρα τί θὰ κά­νω; Πή­γαι­νε στὴ γει­τό­νισ­σα καὶ ζή­τα ἁ­λά­τι, θὰ τῆς πεῖ. Δὲν μπο­ρῶ, δὲν ἔ­χω πό­δια, τοῦ ἀ­παν­τά­ει. Τό­τε κό­ψε τὸ κε­φά­λι σου, θὰ σοῦ ρου­φή­ξω τὸ μυα­λό, τῆς λέ­ει αὐ­τός. Δὲν μπο­ρῶ δὲν ἔ­χω χέ­ρια, τοῦ ἀ­παν­τά­ει. Ἔ­χω ἐ­γώ, θὰ τῆς πεῖ. Ἔ­χεις καρ­διά; θὰ ρω­τή­σει καὶ θὰ τὸν κοι­τά­ει νὰ τρώ­ει. Ἔ­χεις μυα­λὸ ἀ­κό­μα; ἀ­να­ρω­τι­έ­ται.

            Καὶ τό­τε θὰ ση­κω­θεῖ. Θὰ τὸν πλη­σιά­σει. Πει­νά­ω κι ἐ­γώ, θὰ πεῖ. Ὁ ἄν­τρας τὴν ἀ­γνο­εῖ. Ἐ­κεί­νη ἐ­πι­μέ­νει. Πει­νά­ω κι ἐ­γώ. Αὐ­τὸς τὴν κοι­τά­ζει κι ἀ­πο­ρεῖ. Ση­κώ­θη­κες; Θέ­λεις νὰ φᾶς τὶς σάρ­κες σου; Γε­λᾶ. Καὶ τί σοῦ ’­μει­νε ἐ­σέ­να; Ἐ­κεί­νη ξέ­ρει. Ἀ­νοί­γει τὸ στό­μα της. Ἀ­νοί­γει καὶ ξε­προ­βάλ­λουν τὰ δόν­τια. Θὰ τὸν δαγ­κώ­σει. Αὐ­τὸς θὰ κομ­μα­τια­στεῖ. Δά­χτυ­λα δέ­κα, με­τρά­ω, χέ­ρια δύ­ο, ἀ­κού­ω, πό­δια δύ­ο, βλέ­πω, κε­φά­λι ἕ­να, αἰ­σθά­νο­μαι κι ὕ­στε­ρα ἄλ­λο. Ἐ­κεί­νη ρί­χνει τὰ κομ­μά­τια του στὸ νε­ρὸ ποὺ βρά­ζει καὶ ξε­κλει­δώ­νει τὴν πόρ­τα.

            Προ­χω­ρά­ει στὸ σκο­τει­νὸ δι­ά­δρο­μο. Θ’ ἀ­νά­ψει τὸ φῶς. Θὰ χτυ­πή­σει τὴν πόρ­τα τῆς γει­τό­νισ­σας. Τὸ κλει­δὶ ξε­κλει­δώ­νει. Κά­νει τὸν ἴ­διο θό­ρυ­βο μὲ τὸ δι­κό της. Τῆς ἀ­νοί­γω. Μή­πως σοῦ βρί­σκε­ται λί­γο ἁ­λά­τι; μὲ ρω­τά­ει. Θὰ μοῦ χα­μο­γε­λά­σει. Ναί. Θὰ τῆς χα­μο­γε­λά­σω κι ἐ­γώ. Ἔ­χω καὶ πι­πέ­ρι, ἂν ἐν­δι­α­φέ­ρε­σαι, θὰ τῆς πῶ.

           

 

 

Ἀ­λε­ξάν­δρα Πι­πλι­κά­τση (Ἔ­δεσ­σα, 1966). Σπού­δα­σε Παι­δα­γω­γι­κὰ στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη καὶ στὴν Ἀ­θή­να. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ τὴν ἐκ­παί­δευ­ση ἀ­τό­μων μὲ εἰ­δι­κὲς ἀ­νάγ­κες. Πα­ρα­κο­λού­θη­σε σε­μι­νά­ρια δη­μι­ουρ­γι­κῆς γρα­φῆς. Τὰ πρῶ­τα της δι­η­γή­μα­τα ἐκ­δό­θη­καν στὸ συλ­λο­γι­κὸ ἔρ­γο Ὁ­δὸς δη­μι­ουρ­γι­κῆς Γρα­φῆς, Ἀρ. 2.

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com 

(από το βιβλίο  ΧΕΙΡΟΠΕΔΗ ΑΠΟ ΠΛΑΤΙΝΑ, εκδ. Γαβριηλίδης, Ιούνιος 2014)

ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΑΙΡ

Βασίλης Παπάς

Γύρω στο ’10. Μα δεν βρισκόμαστε ακόμη πουθενά. Μια σπιθαμή α-
πό το χώμα μόνο, πλημμυρισμένοι τόποι, χωριά που ξεχαστήκανε στους
βάλτους.. Ο χώρος μ’ ένα πλήθος εκδοχές, βουνά να αιωρούνται μες στο
χάρτη, περιφερόμενες αγέλες  πληθυσμοί, νερό να γίνονται στο ίδιο αυ-
λάκι και σκοτεινοί φυγάδες κουβαλούν εδώ κι εκεί το ποδοβολητό τους
με τα κεφάλια τους χωμένα πρόχειρα μπροστά από κάποιον αναμνηστικό
φακό.
    Οι γλώσσες που πηδήσαν μέσα μας με την αναπνοή, φωνές θρυμμα-
τισμένες αποκόμματα, ψάχνουνε  να συγκολληθούν στις άκρες κάπου
των χαρακτηριστικών, στις άκρες μιας εξαντλημένης εξορίας, ενώ χτυ-
πάει η καρδιά μας όπως το κύμα κάτω απ’ την κάμαρα του Αγίου Ναούμ
και υψώνονται τα μάτια μας στη λίμνη, μεταφορείς ενός τοπίου που
δεν υπάρχει, παλινωδοί μιας νοσταλγίας που ξεγλιστράει  σαν πέστρο-
φα και μας τραβάει προς το βυθό. Καθηλωμένοι ανάμεσα στους κύκνους κολλάμε ύστερα πάνω στα κιάλια, μήπως λυγίσει η απόσταση και
διακρίνουμε στο βάθος την παιδική μας ηλικία.

(Από τη συλλογή «Ντοκυμανταίρ»)

 Έχει εκδώσει  τις ποιητικές συλλογές, «Παράγραφος 1,2», «Ντοκυμανταίρ» και «Πρωί στο φρύδι».

Ποιήματά του έχουν  δημοσιευθεί στα περιοδικά: « Το Δέντρο», « Υπόστεγο», « Εντευκτήριο», « Νέα Εστία» και «Ποίηση» και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πεζά , δοκίμια και μεταφράσεις του δημοσιεύθηκαν σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. 
  
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί  στα  σουηδικά, αγγλικά, βουλγαρικά ιταλικά, γαλλικά και  γερμανικά 
Μια επιλογή ποιημάτων του εκδόθηκε το 2001 στην ΠΓΔΜ ενώ το 2004 μεταφράστηκε και εκδόθηκε η συλλογή  «Πρωί στο φρύδι ».

Το  2007  κυκλοφόρησε στη Γερμανία σε δίγλωσση έκδοση, μια ανθολογία ποιημάτων του με τίτλο “FRUHMORGENS AM FELSRAND”,  από τις εκδόσεις «Ρωμιοσύνη».     http://www.dedalus.gr/authors.php?authors_id=545

Βασίλης Α.Γκουτζαμάνης: Πρόσωπο και Άτομο

Το νέο βιβλίο του Βασίλη Γκουτζαμάνη κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο της Έδεσσας Principia και απαρτίζεται από τρία μέρη: Διάλογοι, Παρ' το αλλιώς (Υπαρξιακοί μονόλογοι) και 92 Ηθικά Κεφάλαια.

Στο 1ο μέρος οι "Διάλογοι" πραγματεύονται θέματα όπως: περί ανάστασης των νεκρών, περί του δέντρου της ζωής, περί ερώτων, περί πολιτικής, περί ατομισμού, περί διαφορετικότητας, περί ανίας, κατάθλιψης, άγχους, περί παιδείας.
Στο 2ο μέρος οι "Υπαρξιακοί Μονόλογοι" με την καταληκτική φράση "Παρ' το αλλιώς"  έχουν μια ποιητική φόρμα με φιλοσοφική όμως στόχευση και αφεητρία, αναπτυσσόμενοι σε δεκατρία κείμενα.
Τα "92 Ηθικά Κεφάλαια" αποτελούν το 3ο μέρος του βιβλίου. Έχουν τη μορφή των αφορισμών και η θεματολογία τους κινείται από την φιλοσοφία, την θεολογία, την υπαρξιακή αναζήτηση ως τις σχέσεις των ανθρώπων (φιλία, έρωτας, αγάπη) εννοούμενες πάντα εντός της ζώσας κοινωνίας και εκπορευόμενες από τις εμπειρίες των ανθρώπων.

 Ο συγγραφεας και σ΄ αυτό  το βιβλίο του πολιορκεί τα θέματα που τον απασχολούν σ΄ όλα τα ως τώρα βιβλία του.
Προσπαθεί σταθερά κι επίμονα να επεξεργάζεται τα κείμενα του με οδηγούς την θεολογία, την φιλοσοφία και τις λογοτεχνικές διαφυγές. Θεωρώ πως η προσφυγή στη λογοτεχνικότητα θα έκανε τα κείμενα ελκυστικότερα και τα θέματα εγκιβωτισμένα σε αφηγήσεις και διαλόγους θα ήτανε πιο δραστικά.
Καλοτάξιδο να΄ναι το βιβλίο σου Βασίλη.

Θ.Σ.

Απρίλιος 2015

Η γενιά του Μπλακ Άουτ

Σπύρος Παλούκης
 Μια μεγαλούπολη. Κατακαλόκαιρο. Μπλακ άουτ.
Το ρεύμα κόβεται. Καμία ενημέρωση, καμία πειστική εξήγηση, και καμία επίσημη πληροφόρηση για το πότε θα ξανάρθει. Κι όσο περνούν οι μέρες ο χρόνος αρχίζει να κυλάει ξανά στον ενεστώτα. Οι ρυθμοί χαλαρώνουν οι άνθρωποι μιλούν στον διπλανό τους κι όχι στο κινητό. Με την τηλεόραση κλειστή, οι οικογένειες βρίσκουν χρόνο να ξανασμίξουν. Ανακαλύπτουν ξανά το διάβασμα. Πλήθη εισρέουν με ευλάβεια σε μπορχεσιανές βιβλιοθήκες. Χάνονται στο εσωτερικό τους εξερευνώντας σκονισμένους τόμους υπό το φως των κεριών. Ταυτόχρονα, ελλοχεύει το χάος. Ομάδες αγανακτισμένων ατών σπάνε βιτρίνες και καίνε κτήρια. Αστυνομικά ελικόπτερα βουίζουν. Σκάνε δακρυγόνα. Γίνονται μικροκλοπές. Η έννομη τάξη καταστρατηγείται. Οι άνθρωποι ξεσπούν τη μανία τους στις βιτρίνες, σε κάδους σκουπιδιών, σε καζίνο. Και στην περίλαμπρη μητρόπολη της πρωτεύουσας, με θλιβερή επισημότητα, γίνονται λιτανείες για να ξανάλθει το φως. Σ' αυτές τις συνθήκες, της σχόλης και της καταστροφής, της χαράς και της απόγνωσης, στην παροπλισμένη μεγαλούπολη, θα γνωριστούν ο Ανέστης και η Ζωή. Εκείνη, κυνηγημένη από το παρελθόν. Εκείνος, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του. Και...


Στη Γενιά του Μπλακ Άουτ ανήκουν αυτοί που βρέθηκαν - βρίσκονται - να ζήσουν σε έναν κόσμο στον οποίο - συμβολικά και κυριολεκτικά - κόπηκε το ζωοποιό ρεύμα. Οι προσδοκίες των γονιών τους για περίλαμπρη καριέρα μετά τις σπουδές ακυρώθηκαν. Το όνειρο της επαγγελματικής αποκατάστασης μετατράπηκε απροσδόκητα σε εφιάλτη.

Είδαν - βλέπουν - τον κόσμο να ακινητοποιείται αργά, σαν σκουριασμένη ατμομηχανή. Αναρωτήθηκαν - αναρωτιούνται - ποιο είναι το μέλλον τους. Αγανάκτησαν. Γέμισαν πλατείες. Σπάσαν βιτρίνες. Φώναξαν. Πότισαν δακρυγόνα. Έκλαψαν τεχνητά - όλα άλλωστε τεχνητά τα μάθανε - όσο καμιά άλλη γενιά.

Μετά - τότε - ανακάλυψαν τα θετικά της κρίσιμης κατάστασης που ζούσανε - ζουν. Κλείσαν τους υπολογιστές. Γέμισαν τις πλατείες και τα πάρκα με διάθεση γιορτινή. Βγάλαν τις μάσκες της καταπιεστικής τους επαγγελματικής ταυτότητας και αναρωτήθηκαν ποιοι πραγματικά ήταν - είναι. Πιαστήκαν χέρι χέρι και ερωτεύτηκαν. Ωρίμασαν απότομα- και κάπως ατσούμπαλα έτσι άλλωστε, όλα τα έκαναν. Και κάναν παιδιά. Στη Γενιά του Μπλακ Άουτ ανήκουν κι αυτά τα παιδιά.

Ο Σπύρος Παλούκης γεννήθηκε το 1980 στην Έδεσσα. Σπούδασε πληροφορική στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και φωτογραφία στο εργαστήρι Stereosis, και έκανε μεταπτυχιακό στις αμερικανικές σπουδές στο Βέλγιο (University of Antwerp). Από το 2006 εργάζεται ως freelance φωτογράφος και συγγραφέας, ενώ είναι ο ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου Μαγικό Κουτί & Fata Morgana (www.themagicbox.gr). Φωτογραφίζει και εκθέτει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και στο παρελθόν έχει βραβευτεί σε διάφορους διαγωνισμούς, με σημαντικότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης στον διαγωνισμό της Ε.Ε. Cantaria+10 με θέμα "φιλία". Επίσης, συγκαταλέχθηκε στους δέκα καλύτερους νέους Έλληνες φωτογράφους από το Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών, κατά τη διάρκεια του Διεθνή Μήνα Φωτογραφίας 2008 (APhF:08). Το 2009 εξέδωσε το λεύκωμα "Έδεσσα", μια φωτογραφική συνομιλία με τον γενέθλιο τόπο. Το επόμενο λεύκωμά του, "Daydreaming: εκατό Έλληνες του Βελγίου ονειρεύονται την Ελλάδα" (2010), εκδόθηκε σε πέντε γλώσσες και παρουσιάστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, ενώ οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στην 15η Biennale Νέων Μεσογείου στην Θεσσαλονίκη. Έχει γράψει τα βιβλία "Ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά" (2008, υποψηφιότητα για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού "Διαβάζω"), και "Η γενιά του Μπλάκ Άουτ" (μυθιστόρημα, 2011). Τον Δεκέμβριο του 2011 έλαβε μέρος στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ, στο Ίδρυμα Κακογιάννη.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2011)	Η γενιά του Μπλακ Άουτ, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana
(2009)	Έδεσσα, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [κείμενα, φωτογράφιση]
(2008)	Ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [κείμενα, φωτογράφιση]
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2009)	Το βιβλίο του κακού, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana
Λοιποί τίτλοι
(2012)	Wonderwood, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [φωτογράφιση]
(2010)	Daydreaming: One Hundred Greeks of Belgium Dream of Greece, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [φωτογράφιση]

Βραβείο παιδικού και εφηβικού βιβλίου από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

Το βραβείο του Ελληνικού Τμήματος ΙΒΒΥ – Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση (picture book ή album) για την εικονογράφηση και για το κείμενο για το 2014 απονεμήθηκε στις Στέλλα Μιχαηλίδου (συγγραφή) και Πέρσα Ζαχαριά (εικονογράφηση) για το βιβλίο «Πολυξένη», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Το βραβείο μοιράστηκαν με τις Αγγελική Δαρλάση (συγγραφή) και Ίριδα Σαμαρτζή (εικονογράφηση) για το βιβλίο «Το Παλιόπαιδο».

Επιπλέον, ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου ανακοίνωσε την αναγραφή στους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ του βιβλίου «Θαύμα» της R. J. Palacio για τη μετάφραση της Μαρίζας Ντεκάστρο, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Την ίδια ώρα, κρατικό βραβείο Εφηβικού-Νεανικού Λογοτεχνικού βιβλίου για το 2014 απονεμήθηκε στην συγγραφέα Αλεξάνδρα Μητσιάλη για το βιβλίο «Θα σε σώσω ότι κι αν γίνει» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος και έχει προλογίσει η Αλκη Ζέη.

Στα βραβεία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου από τις βραχείες λίστες των υποψήφιων προς βράβευση έργων, μετά από επανειλημμένες συνεδρίες και μακρές συζητήσεις. Η σύνθεση της αρμόδιας επιτροπής έχει ως εξής: Αναστασία Κατσίκη – Γκίβαλου (πρόεδρος), Αναστασία Οικονομίδου (αντιπρόεδρος), Δέσποινα Δαμιανού, Ευαγγελία Καλισκάμη, Ιωάννης Παπαδάτος, Γιολάντα Πατεράκη, Αναστασία Ροδοπούλου, Ευσταθία Λαδά και Πέτρος Μπουλούμπασης (Μέλη).

Μετά την ανακοίνωση της βράβευσης ο εκδότης κ. Γιάννης Παπαδόπουλος ανέφερε: «Όλοι μας στις Εκδόσεις Παπαδόπουλος υποδεχτήκαμε με μεγάλη χαρά το νέο της βράβευσης της Αλεξάνδρας Μητσιάλη για το νεανικό μυθιστόρημά της και θα θέλαμε να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στην συγγραφέα που μας εμπιστεύτηκε το έργο της. Είμαστε σίγουροι ότι με τη βράβευση αυτή θα συμφωνήσουν τόσο οι έφηβοι που έχουν ήδη απολαύσει αυτό το πραγματικά υπέροχο μυθιστόρημα, όσο και οι νέοι αναγνώστες που θα το αναζητήσουν τώρα στα βιβλιοπωλεία».

Αναλυτικότερα, το βιβλίο «Πολυξένη» της Στέλλας Μιχαηλίδου σε εικονογράφηση της Πέρσας Ζαχαριά μιλάει ένα ευαίσθητο και μοναχικό παιδί, του οποίου η διαταραχή λόγου που παρουσιάζει, το κάνει να κλείνεται στον εαυτό του και στον κόσμο του, που είναι γεμάτος φανταστικά πλάσματα, χρώματα και ήχους. Μέσα από το υπέροχο κείμενο μας εξηγούνται όλα όσα κάνουν την μικρή Πολυξένη να αισθάνεται παρά-ξενη και μόνη, αλλά για τους γύρω της μοιάζουν αλλόκοτα, περίεργα και εξωφρενικά. Και επειδή στην Πολυξένη αρέσει πολύ το τραγούδι, όταν είναι έτοιμη να τραγουδήσει, θα πει η ίδια τι είναι, τι νιώθει, τι ελπίζει, τι αγαπά, τι την κάνει κομμάτι του μεγάλου μας κόσμου και ταυτόχρονα ξεχωριστή και μοναδική, όπως κάθε παιδί. Η εικονογράφηση είναι αέρινη και ντελικάτη και συνοδεύει υπέροχα την ευαίσθητη παρουσία της Πολυξένης.

«Η Πολυξένη είναι ντροπαλή. Δυσκολεύεται να μιλήσει γρήγορα όπως τα συνομήλικά της παιδιά, όταν όμως τραγουδάει αυτά που θέλει να πει, η γλώσσα της πάει ροδάνι!», αναφέρει το βιβλίο που με τη μινιμαλιστική εκφραστική του δύναμη θα συγκινήσει μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.

Την ίδια ώρα, το βιβλίο «Θα σε σώσω ό,τι κι αν γίνει» της Αλεξάνδρας Μητσιάλη μιλάει για το trafficking, την εφηβεία, τη φιλία, τον έρωτα. Είναι ένα βιβλίο για τη μαφία που εμπορεύεται παιδιά και εφήβους, για τη σύγχρονη δουλεία, για το όνειρο μιας άλλης ζωής και τη δύναμη που δίνει ο έρωτας για την πραγματοποίησή του. Ο Ντιμίτρι, ο Νίκος, η Σόνια και η Γκάλια στην εφηβεία τους, μπορεί να εμποδίζονται από τις συνθήκες δεν παραδίνονται, όμως, στο μοιραίο. Παλεύουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να βγουν νικητές σε μια άνιση μάχη με δυνάμεις αδίστακτες και σκοτεινές.
Μέσα από μια αριστοτεχνική σύζευξη πραγματικότητας και φαντασίας, παρόντος και παρελθόντος, εξωτερικής και εσωτερικής δράσης, κλειστού και ανοιχτού χώρου, η συγγραφέας Αλεξάνδρα Μητσιάλη ξεδιπλώνει σελίδα τη σελίδα τα κίνητρα, τα διλήμματα, τα όνειρα και τους φόβους ενός νέου ανθρώπου που έχει γεννηθεί σ” εκείνη την πλευρά της ζωής όπου δεν υπάρχουν δικαιώματα και όπου οι άνθρωποι παλεύουν μόνοι τους για τα στοιχειώδη.
Μια διακειμενική αναφορά σημαντική για την πλοκή και την ουσία της ιστορίας είναι το μυθιστόρημα του Βίκτορ Ουγκώ «Ο άνθρωπος που γελά». Εκατοντάδες χρόνια πριν άλλοι έμποροι παιδιών στην Αγγλία, οι κομπρασίκος, αγοράζουν, παραμορφώνουν και ξαναπουλούν παιδιά. Ο Γκυπλαίν είναι ένα από αυτά. Πίσω από τη γιγάντια σκιά του, ο Ντιμίτρι θα υψώνει το ανάστημά του στις δύσκολες στιγμές παίρνοντας κουράγιο. Ο έρωτας του Γκυπλαίν για τη Ντέα, τη μικρή τυφλή του Ουγκώ, θα δίνει κουράγιο στο Ντιμίτρι όταν το θάρρος του θα αναμετριέται με τα πιο δύσκολα εμπόδια. Θα του δίνει δύναμη στον αγώνα του για τη σωτηρία της Σόνια και τη δική του απελευθέρωση από τα δεσμά μιας ποικιλώνυμης δουλείας.
Οι ήρωες του Ουγκώ είναι στο μυθιστόρημα της Αλεξάνδρας Μητσιάλη το ιστορικό και λογοτεχνικό βάθος που στη σύνδεσή τους με το παρόν σχολιάζουν διαχρονικά τους μηχανισμούς της ανθρώπινης εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης ενοποιώντας την καταγγελία της αδικίας μέσα στους αιώνες. «Δεν υπάρχουν τετελεσμένα γεγονότα. Υπάρχει μόνο η δικαιοσύνη. Τεράστια υψώνονται τα κύματα για να την καταπιούν. Μα αυτή δεν καταποντίζεται. Ξεπηδάει πάλι και πάλι μέσα από τα σκότη» Βίκτορ Ουγκώ.

Ο ουσιαστικός πρόλογος της Άλκη Ζέη στο «Θα σε σώσω ό,τι κι αν γίνει» υπογραμμίζει τη σημασία του μυθιστορήματος της Αλεξάνδρας Μητσιάλη, ενώ οι εικόνες του ζωγράφου Αντρέα Μαράτου στο εξώφυλλο και στο οπισθόφυλλο αποδίδουν την ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος με τον καλύτερο τρόπο.

Μια σκοτεινή νύχτα του Μάρτη ο Ντιμίτρι ανεβαίνει κρυφά στο τρένο με τα ξύλινα βαγόνια έχοντας ένα σκοπό: να σώσει την αγαπημένη του που κινδυνεύει. Θα περάσει τα σύνορα και θα βρεθεί μόνος και εκτεθειμένος σε μια άλλη χώρα για να εφαρμόσει ένα σχέδιο που έχει προετοιμάσει καλά. Θα βρει αναπάντεχο σύντροφο στην προσπάθειά του έναν συνομήλικό του από την άλλη πλευρά των συνόρων, που θαρραλέα θα σταθεί δίπλα του. Όμως οι αντίπαλοι, που εμπορεύονται παιδιά και εφήβους για κάθε χρήση, κρατούν όπλα και δεν έχουν ενδοιασμούς. Η Σόνια και η φίλη της η Γκάλια απειλούνται κάθε στιγμή. Φτάνει η λαχτάρα του ήρωά μας και το πείσμα του για να νικήσει μια μαφία που δε διστάζει μπροστά σε τίποτα; Πόσο βαθιά πρέπει να είναι μια αγάπη για να κατορθώσει να υψωθεί πάνω από τα εμπόδια; Πόσο δύσκολο είναι να βρει ο Ντιμίτρι τη δύναμη να ορθώσει το ανάστημά του για να διορθώσει όχι μια αλλά πολλές αδικίες και να υπερασπίσει το όνειρό του για μια αλλιώτικη ζωή με τη Σόνια.

Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη γεννήθηκε το 1967 στην Κέρκυρα, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε εργάζεται στην ίδια πόλη ως φιλόλογος. Γράφει λογοτεχνία για παιδιά και μεγάλους. Ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (2009) και για το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω (2008 και 2010). Βιβλία της ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας («Το Αστερόσπιτο» 2009, «Με λένε Νιλουφέρ» 2012, «Η κούκλα που ταξίδευε στον κόσμο» 2014, «Το υπόσχομαι» 2014) καθώς για άλλα βραβεία («Το Αστερόσπιτο» και «Η νύχτα των Πυγολαμπίδων» λογοτεχνικό περιοδικό Διαβάζω 2008 και 2009 αντίστοιχα, «Θα σε σώσω ό,τι κι αν γίνει» Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και Αναγνώστης 2014).
Πηγή: www.protothema.gr

Βασίλης Γκουτζαμάνης: αναζητά το "πρόσωπο"...

Πριν από λίγες μέρες μας έδωσε το νέο του βιβλίο "Πρόσωπο και Άτομο", που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα (Μάρτιος 2015) από τις εκδόσεις Principia (με έδρα την Έδεσσα). Θα το παρουσιάσουμε σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Ο Βασίλης Α. Γκουτζαμάνης γεννήθηκε στην Έδεσσα και είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Λάρισας, της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ., στο οποίο επίσης εκπόνησε διδακτορική διατριβή, με θέμα: "Νεοφώτιστοι Φλώρινας, θεωρητικές απαρχές και αποτελέσματα μιας παρέμβασης" - Θεολογία του Κοινωνικού Αποκλεισμού.
Έγραψε βιβλία παιδαγωγικού, φιλοσοφικού και θεολογικού περιεχομένου και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά.

 Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
 (2005) Αστικός κώδικας και ειδικοί αστικοί νόμοι, Εκδόσεις Σάκκουλα Α.Ε.

	Τίτλοι

(2008)	Πρόσωπο και κοινωνία: τρία κείμενα, Σφακιανάκη Κορνηλία
(2003)	Νεοφώτιστοι Φλώρινας, Κορφή
(1998)	Το πρόσωπο στην παιδεία και η σημαντική των προσωπείων, Ερωδιός

Βασίλης Παπάς ΙΙΙ

ΙΙΙ
Nα υποθέσω πως θα ήταν Κυριακή
και ότι πέρασες , τυχαία, απ’ το σπίτι.
Μπότες, το δίκοχο
σε αναρρίχηση μια ανάσα πανικού
για τον υδράργυρο της ώρας που γλιστρούσε.
Να προσμετρήσω, ακόμα και το κέρδος
απ’ τη ριπή αιφνιδιασμού
σαν διακόπτης άναψε τ’ αυτιά με πυρωμένο αίμα
κι’ ύστερα δροσερά μαστίγια υδρατμών
ραντίσανε τα μάγουλα στον καταρράκτη.
Λαπούες, οι παλάμες τους, σάλιο από νεροφίδες
η διψασμένη γλώσσα του νερού, βαριά
να λούζεται στης γούρνας της τον πάτο.
Σπρώξατε λίγο τα κεφάλια στη σπηλιά
κι είπατε, αργότερα, να μπούμε και σε μια φωτογραφία
μια κι ήσουν εύκαιρος κι εσύ
με το κεφάλι σου, ακόμα, στη στολή
κι όχι στο πιάτο.

(Από τη συλλογή «Πρωί στο φρύδι»)

http://www.dedalus.gr/authors.php?authors_id=545 

Ο πάνω και ο κάτω

Ελένη Πιτσιδοπούλου*, εικονογράφηση: Μαρία Πεπονά, Μίλητος, 2004

 Τι γίνεται όταν έρχονται τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω; Γίνονται καβγάδες. Ο Πάνω και ο Κάτω μάλωναν συνέχεια μέχρι που κατάλαβαν τι πρέπει να κάνουν για να αρχίσουν να περνάνε μια χαρά. Έδωσαν μια, τα αναποδογύρισαν όλα κι έφεραν τα πάνω κάτω!  

http://www.edutv.gr/protobathmia/istories-xoris-telos-o-pano-kai-o-kato-eleni-pitsidopoylou

 

* Γεννήθηκε στην Έδεσσα το 1968. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζει να σπουδάζει στην εκπαίδευση, δουλεύοντας με τα παιδιά καθημερινά στην τάξη και κάνοντας μεταπτυχιακό. Το 2002 ξεκίνησε να φτιάχνει ιστορίες για παιδιά. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ΙΒΒΥ).

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013)	Το κακαραπάκι, Παρρησία
(2011)	Τρέχα, Τρεχάλα, Παρρησία
(2007)	Μια γιορτή στη γειτονιά του ήλιου, Πλανητάριο Θεσσαλονίκης
(2006)	Βρόμικη Δευτέρα, Πορτοκάλι
(2006)	Καλώς τον κύριο ΚΟΚ, Κέδρος
(2005)	Τι... τρώνε τα παιχνίδια;, Κέδρος
(2004)	Ο Πάνω και ο Κάτω, Μίλητος

"Οι Κλοσάρ των Βοδενών"

"Οι Κλοσάρ των Βοδενών" ("πιθανό" σημείο συνάντησης με τον Φρανσουά Βιγιόν) του Μάρκου Μέσκου. Ένα 16σέλιδο (Έδεσσα, 2010) του Μ.Μέσκου για τους περιθωριακούς τύπους της Έδεσσας.

http://www.biblionet.gr/author/319/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CE%AD%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%82 

«Έφυγε» ο νομπελίστας συγγραφέας και ποιητής Γκύντερ Γκρας

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών ο γερμανός συγγραφέας και ποιητής Γκύντερ Γκρας, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999.

Ο συγγραφέας του «Τενεκεδένιου ταμπούρλου» γεννήθηκε στο σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας και πολλά από τα έργα του διαδραματίζονταν στην πόλη αυτή.

Για πολλούς, ο Γκρας ήταν η φωνή της μεταπολεμικής γενιά της Γερμανίας που έφερε το βάρος της ενοχής των προγόνων της για τις ακρότητες που διέπραξαν οι Ναζί στην Ευρώπη.

Αφότου εκδόθηκε, το 1959, το «Τενεκεδένιο ταμπούρλο"» το μυθιστόρημα που έγινε παγκόσμια επιτυχία και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Φόλκερ Σλέντορφ, αποσπώντας το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ο Γκρας, ο μανιώδης καπνιστής πίπας με το παχύ μουστάκι, δεν σταμάτησε ποτέ να φέρνει τη χώρα του σε αντιπαράθεση με το ναζιστικό παρελθόν της.

Ο Γκύντερ Γκρας γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1927. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός και η μητέρα του προερχόταν από μια σλαβική μειονότητα της Πρωσίας. Έζησε την «υποδειγματική γερμανική νεότητα» της γενιάς του και σε ηλικία 11 ετών εντάχθηκε στη χιτλερική νεολαία. Το 1944 έγινε μέλος των Βάφεν Ες-Ες και πολέμησε μέχρι που αιχμαλωτίστηκε, προς το τέλος του πολέμου, από τους Αμερικανούς. Απελευθερώθηκε το 1946.

Η ζωή του τα επόμενα χρόνια ήταν μποέμικη, παρακολούθησε μαθήματα πλαστικών τεχνών, γλυπτικής και ζωγραφικής και έκανε τις πρώτες του απόπειρες να γράψει ποίηση. Τη δεκαετία του 1950 αποφάσισε να γίνει συγγραφέας,ενώ αργότερα τάχθηκε στο πλευρό των αντιφασιστών συγγραφέων της «Ομάδας 47» και του Σοσιαλδημοκράτη πολιτικού Βίλι Μπραντ.

Τα τελευταία χρόνια είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ του «κοκκινοπράσινου» συνασπισμού μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών του καγκελαρίου Γκέρχαρντ Σρέντερ με τους Πράσινους, ενώ είχε επικρίνει σφοδρά και τη «σταυροφορία» του προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους στο Ιράκ.

Το 2006 ο Γκρας παραδέχτηκε ότι στα νιάτα του ήταν μέλος των Βάφεν Ες Ες, των ειδικών δυνάμεων του χιτλερικού καθεστώτος, μια αποκάλυψη που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από πολιτικούς και ιστορικούς στη Γερμανία. Έξι χρόνια αργότερα προκάλεσε σάλο όταν δημοσίευσε ένα ποίημα που επέκρινε το Ισραήλ και το κατηγορούσε ότι «απειλούσε την παγκόσμια ειρήνη». Οι ισραηλινές αρχές αντέδρασαν χαρακτηρίζοντάς τον «ανεπιθύμητο πρόσωπο» στη χώρα.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημα του «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» που εκδόθηκε το 1959 και έγινε ταινία 20 χρόνια αργότερα. Ακολούθησαν το 1961 το «Γάτα και Ποντίκι» και το 1963 το «Σκυλίσια μέρα» που μαζί με το «Τενεκεδένιο ταμπούρλο» αποτελούν την «Τριλογία του Ντάντσιχ».

Άλλα γνωστά του έργα, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, όπως και η «Τριλογία του Ντάντσιχ», είναι: «Η πρόβα της εξέγερσης των πληβείων» (1966), «Ο Μπουτ το ψάρι» (1977), «Δυσοίωνα κοάσματα» (1992), «Γράφοντας μετά το Άουσβιτς» (1993), «Ένα ευρύ πεδίο» (1995), «Ο αιώνας μου» (1999) και «Σαν τον κάβουρα» (2002).

Το 2012 ο γερμανός νομπελίστας έγραψε ποίημα με τίτλο «Η Ντροπή της Ευρώπης» προκειμένου να παρέμβει με τον δικό του τρόπο στη συζήτηση γύρω από την Ελλάδα και την στάση που τηρεί απέναντί της η Ευρώπη.

• Το ποίημα του Γκρας στα γερμανικά

Η Ευρώπη, γράφει ο Γκρας, βάζει την Ελλάδα «την χώρα στην οποία οφείλει το πνεύμα της», στο «ικρίωμα και την καταδικάζει σε φτώχεια».

«Από τη χώρα που σου έδωσε το λίκνο, και βρίσκεται κοντά στο χάος, μένεις μακριά» λέει ο Γκρας απευθυνόμενος στην Ευρώπη. «Με το ζόρι γίνεται ανεκτή η χώρα, της οποίας οι συνταγματάρχες κάποτε έβρισκαν ανοχή ως σύμμαχοι» γράφει παρακάτω.

«"Πιες, επιτέλους, πιες!" αλλά ο Σωκράτης σου επιστρέφει με οργή γεμάτο το ποτήρι» γράφει ο Γκρας, λέγοντας πως «για εσένα η Αντιγόνη φοράει μαύρα και πενθεί ο λαός, που σε φιλοξένησε». Και ο Γκρας κλείνει με την προφητεία πως η Ευρώπη «θα μαραζώσει χωρίς πνεύμα» με την απουσία της Ελλάδας.

Αν και δεν έγινε μέλος του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, ο Γκύντερ Γκρας τάχθηκε υπέρ της σοσιαλοδημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο με μεταρρυθμίσεις και όχι με επαναστατική ανατροπή είναι δυνατή η οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Έτσι, υποστήριξε την κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ, ασκώντας της, όμως, έντονη κριτική.

Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ο Γκρας τάχθηκε ενάντια στην ένωση των δύο Γερμανιών και πρότεινε, για τουλάχιστον μια επταετία, μια Συνομοσπονδία των δύο γερμανικών κρατών, η οποία μελλοντικά θα μπορούσε να αποκτήσει την μορφή μιας ένωσης γερμανικών κρατών.

Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ρομά, υποστηρίζοντας την ανάγκη χορήγησης σε αυτούς ευρωπαϊκού διαβατηρίου, που θα τους επιτρέπει τη διαμονή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. Δημιούργησε στην Ρουμανία ένα ίδρυμα για τους Ρομά, με την ονομασία «Εταιρία για τους απειλούμενους λαούς», το οποίο κάθε χρόνο βραβεύει όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή των τσιγγάνων.

Ο συγγραφέας είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά και ζούσε μόνιμα στο Λύμπεκ, στη βόρεια Γερμανία.
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας, δήλωσε ότι το Βερολίνο θλίβεται βαθύτατα από την ανακοίνωση αυτής της «τραγικής είδησης».
Στον λογαριασμό του στο Twitter ο βρετανός συγγραφέας Σαλμάν Ρούσντι αποχαιρέτισε τον «πραγματικό γίγαντα, πηγή έμπνευσης και φίλο» του. «Το ταμπούρλο παίζει για σένα, μικρέ Όσκαρ», έγραψε, παραπέμποντας στον ήρωα του «Τενεκεδένιου ταμπούρλου».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό

Ο συνδυασμός, Έδεσσα-Ζυρίχη

Περίληψη - Οι πρωταγωνιστές είναι δύο. Ελληνες φίλοι και συνέταιροι. Το πλάνο απλό αλλά φιλόδοξο. Η πορεία συγκεκριμένη:Εδεσσα-Ζυρίχη. Υστατος στόχος η μεγαλύτερη τράπεζα της Ελβετίας, η καρδιά της παγκόσμιας αποταμίευσης. ......

 

 

ΤΟΤΛΗΣ ΣΑΚΗΣ

1946: Γεννήθηκε στην Έδεσσα (όπου και ζει ως σήμερα παντρεμένος με δύο παιδιά). 1963: Στρατιωτικός/Ηλεκτρονικός με εξειδίκευση στη μετάδοση των ραδιοκυμάτων ("Radiowave Propagation", U.S. Signal Corps, New Jersey, U.S.A.). 1970: Καθηγητής Αγγλικής με πτυχία proficiency των Πανεπιστημίων Cambridge και Michigan. 1980: Διευθυντής της τοπικής εφημερίδας "Τα Νέα". 1998: Aρθρογράφος του κύριου άρθρου στην εφημερίδα "Μακεδονία" και από το 1999 στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη". Συγγραφέας των έργων: 1991: "Ο συνδυασμός, Έδεσσα-Ζυρίχη", μυθιστόρημα, εκδόσεις "Διαγώνιος". 2η-4η έκδοση από τις εκδόσεις "Κέδρος". 5η έκδοση από τις εκδόσεις "Πατάκη", 2000. 1992: "Χώρος και συναίσθημα μια ιδέα", ιδιωτική έκδοση. 1995: "Πανσέληνος -διηγήματα μικρά και μη", συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις "Καστανιώτη". 1997: "12 όνειρα - 12 χωροσυναισθηματικές ερμηνείες", εκδόσεις "Δελφίνι". Η κινηματογραφική ταινία "Βαλκανιζατέρ" του Σωτήρη Γκορίτσα βασίζεται στο μυθιστόρημα "Ο συνδυασμός, Έδεσσα-Ζυρίχη". 1999: Λάο Τσε, "Το βιβλίο της ενέργειας και της φύσης", απόδοση, εκδόσεις "Πατάκη". 1999: "Η τυπογραφία στην Έδεσσα", ιστορικό βιβλίο. Γενική επιμέλεια (έρευνα, συγγραφή και τυπογραφική φροντίδα), για λογαριασμό του Τεχνικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και του Τ.Ε.Ε. Έδεσσας. 2000: "Dejavu", σενάριο κινηματογραφικής ταινίας μεγάλου μήκους, για το πρόγραμμα "Γραφή" του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. 2001: "Εκεί ήμουν κι εγώ", συλλογή παραδοσιακών παραμυθιών, εκδόσεις "Πατάκη". 2001: "Ένα όνειρο και επτά δικηγόροι", μυθιστόρημα, εκδόσεις "Πατάκη". 2009: "Ιντερσίτι", μυθιστόρημα, εκδόσεις "Κέδρος".

Aναστασία Σιώψη: η ειδική στην "Αισθητική της Μουσικής"

H Aναστασία Α. Σιώψη είναι Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου με ειδικότητα "Αισθητική της Μουσικής". Οι κύριες ερευνητικές δραστηριότητές της περιλαμβάνουν ανακοινώσεις και διαλέξεις σε διεθνή μουσικολογικά συνέδρια, καθώς και δημοσιεύσεις και συνεισφορές σε συλλογικούς τόμους σε διεθνή μουσικολογικά περιοδικά και εκδόσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κυρίως για τη γερμανική ρομαντική μουσική, ιδιαίτερα τα μουσικά δράματα του Ρίχαρντ Βάγκνερ (η διδακτορική της διατριβή έχει τίτλο "Richard Wagner' s "Der Ring des Nibelungen": The Reforging of the Sword or, Towards a Reconstruction of the People's" Consciousness, Αγγλία 1996), όπως επίσης και για τη νεοελληνική λόγια μουσική, ιδιαίτερα το έργο του Μανώλη Καλομοίρη και ζητήματα αισθητικά και ιδεολογικά της εποχής της Εθνικής Μουσικής Σχολής, τις Ελληνίδες συνθέτριες, καθώς και για τη μουσική σε μορφές αναβίωσης του αρχαίου ελληνικού δράματος στη νεότερη Ελλάδα. Κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους περιλαμβάνουν ενδεικτικά τη μελέτη "Dreaming the myth of "wholeness": Romantic interpretations of Ancient Greek Music in Greece (c.1890-1914)" (υπό έκδ. στο Textual Intersections: Literature and the Arts in Nineteenth Century Europe, Ιnternationale Forschungen zur Allgemeinen und Vergleichenden Literaturwissenschaft series, Editions Rodopi) και τη μελέτη "Greek women contributing in art music in Greece and abroad" (υπό έκδ. στο Her Art: A Diachronic Perspective of Greek and Greek-American Women in Literature, Music and the Visual Arts, New York, Cosmos Publishing House). Επίσης, η μονογραφία της "Τρία δοκίμια για τον Μανώλη Καλομοίρη" έχει εκδοθεί στη σειρά "Ελληνικές Μουσικολογικές Εκδόσεις", την οποία επιμελείται ο μουσικολόγος και καθηγητής Απόστολος Κώστιος (Αθήνα: Μουσικός Εκδοτικός Οίκος Παπαγρηγορίου-Νάκας, 2003).

(Γεννήθηκε στην Έδεσσα).
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2012)	Η νεοελληνική πολιτισμική φυσιογνωμία μέσα από το ρόλο της μουσικής σε αναβιώσεις του αρχαίου δράματος, Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2005)	Η μουσική στην Ευρώπη του δέκατου ένατου αιώνα, Τυπωθήτω
(2003)	Τρία δοκίμια για τον Μανώλη Καλομοίρη, Παπαγρηγορίου Κ. - Νάκας Χ.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013)	Μανώλης Καλομοίρης, 50 χρόνια μετά, Fagotto
(2012)	Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960): πενήντα χρόνια μετά, Νικολαΐδης Μ. - Edition Orpheus [εισήγηση]
(2006)	50 xρόνια των Γιορτών Λόγου και Τέχνης, Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών [εισήγηση]