Μέσα απ’ τα μάτια των άλλων

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
Τον συγγραφέα τον γνωρίζουμε από προηγούμενα, ιδιαίτερα σημαντικά βιβλία του. Τον ξεχωρίζω, όμως, και για την ειλικρινή του αγάπη για την Ελλάδα, μια αγάπη που την εκφράζει ποικιλότροπα. Διαβάζω στην εισαγωγή του: «…το 2016 το ‘‘Brexit’’ είχε γίνει η συχνότερα χρησιμοποιούμενη νέα λέξη στη βρετανική αγγλική γλώσσα. Όμως προηγήθηκε το ‘‘Grexit’’. Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που αντιμετώπισαν αυτή την υπαρξιακή επιλογή. Και την ξεπέρασαν. Στην σύγχρονη εποχή οι Έλληνες ήταν συχνά οι σκαπανείς, και αυτό είναι ένα από τα επιχειρήματα τούτου του βιβλίου…» Είναι Άγγλος, χωρίς να έχει κάποιον οικογενειακό δεσμό με την Ελλάδα. Όμως λατρεύει την χώρα

Θα μπορούσε να διαβαστεί σαν πολεμικό έπος αλλά υπήρξε η ζωή μας!

Γράφει ο Γιάννης Παπαγιάννης 

Δημήτρης Οικονόμου: «Ο τελευταίος Φύλακας», Εκδόσεις Ίκαρος
 Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα μας παρουσιάζει στην τέταρτη συγγραφική του προσπάθεια ο Δημήτρης Οικονόμου. Έχοντας πραγματοποιήσει μια έρευνα πολύπλευρη και βαθιά, (με την οποία σπάνια καταπιάνονται οι Έλληνες συγγραφείς, το οποίο είναι κρίμα, γιατί, όπως στις σπάνιες εξαιρέσεις αποδεικνύεται, η Ελληνική ιστορία έχει πολλαπλές όψεις κρυφές και φανερές κι αποτελεί σημαντικό εργαλείο στην προσπάθεια του μυθιστοριογράφου να αποκαλύψει το άβατο της ανθρώπινης ψυχής, τις διαχρονικές κοινωνικές αλήθειες, τα βάθη των ενστίκτων), γράφει ένα βιβλίο για τρείς γενιές Ηπειρωτών και τρεις γενιές ενός ίσως μάταιου αγώνα για την ελευθερία. Βασισμένο

Λένη Ζάχαρη: Οι Ποιητές της Α’ Μεσοπολεμικής Γενιάς και η κοινωνική διάσταση του έργου τους (1910 ~ 1930)

Λίγο πριν το 1922 κάνει την εμφάνισή της μια νέα Γενιά ποιητών με ιδιαίτερο τρόπο γραφής και στάσης απέναντι στα πράγματα. Η ποίηση που γράφουν αυτοί οι ποιητές στα λίγα φιλολογικά περιοδικά, τα οποία οι ίδιοι κυκλοφορούν, απέχει σε μεγάλο βαθμό από αυτή του Παλαμά, του Σικελιανού και των ως τότε κρατούντων στο ποιητικό προσκήνιο. Δεν χαρακτηρίζεται τόσο από στοιχεία ιδεαλιστικά (κι αν υπάρχουν, αργότερα εγκαταλείπονται) ούτε από κάποιο φολκλορικό στοιχείο ή στοιχείο δημοτικιστικού νατουραλισμού. Αντίθετα, πρόκειται, κυρίως μετά το 1922, για μια “ποίηση του πόνου”. Την ίδια εποχή στην Ευρώπη έχουμε την εμφάνιση κινημάτων Τέχνης που ξεκινούν από την ποίηση, για να αντιμετωπίσουν τον παραλογισμό του πολέμου και για να

Ηλίας Παπαμόσχος: «Η γλώσσα είναι σαν το ποτάμι που φτιάχνει την κοίτη του»

Βένα Γεωργακοπούλου
«Η Καστοριά είναι σαν μια πόλη που δεν κατοικείται», λέει ο Ηλίας Παπαμόσχος. Ο βραβευμένος διηγηματογράφος, γέννημα θρέμμα της πανέμορφης πόλης, ζει ακριβώς στο κέντρο της. Η κυκλοφορία απαγορεύεται το βράδυ, γειτονικά χωριά είναι σε καραντίνα, υπάρχουν πολλά κρούσματα και εννέα νεκροί από κορονοϊό. Ο κόσμος του Παπαμόσχου, η φύση, τα ζώα, οι άνθρωποι, που τόσο ζωντανά, ποιητικά και με αγάπη περιγράφει στα διηγήματά του και στα πιο πρόσφατα της συλλογής «Η μνήμη του ξύλου» (εκδόσεις Πατάκης), μοιάζει να απειλείται. To

Η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ με τη θεία Κονσουέλο «Στην αίθουσα αναμονής» – γράφει η Λίλια Τσούβα

Στο Γουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης,
πήγα μαζί με τη θεία Κονσουέλο
για να ’ναι συνεπής
στου οδοντιάτρου της το ραντεβού
και κάθισα και την περίμενα
στου οδοντιάτρου την αίθουσα αναμονής.
Ήτανε χειμώνας. Νύχτωνε

Το χαϊκού τού νιπτήρα (Διαβάζοντας αλλιώς το Κουτσό, του Ελευθέριου Μακεδόνα)

Σύνοψη:

Χρησιμοποιούμε το Κουτσό τού Αργεντινού Χούλιο Κορτάσαρ ως ένα εργαλείο αναζήτησης της βαθύτερης ουσίας πολλών ανατολικών φιλοσοφιών. Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι το Κουτσό, καίτοι ένα μυθιστόρημα δυτικής προέλευσης, περιλαμβάνει στον πυρήνα του τις ίδιες υπαρξιακές και φιλοσοφικές αναζητήσεις που απασχόλησαν όλες τις μεγάλες ανατολικές (θρησκευτικές) παραδόσεις: τού Ινδουισμού, του Βουδισμού Ζεν, του Ταοϊσμού κλπ.

5 εξαιρετικά νέα άλμπουμ που αποδεικνύουν την ανοδική πορεία της ελληνικής δισκογραφίας

ΔΕΝ ΤΥΠΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΚΟΙ ΔΙΣΚΟΙ σήμερα, και αν τυπώνονται είναι ελάχιστοι δίχως να καθορίζουν κάτι. Στις ψηφιακές φόρμες μπορεί να γίνεται το σώσε, αλλά στη δισκογραφία, στις φυσικές μορφές, όσα άλμπουμ αποφασίζεται να τυπωθούν είναι από «καλά» και πάνω (ο κανόνας είναι αυτός). Είναι κρίμα να σπαταλάς πόρους για να τυπώνεις παλιοποιότητες, και αυτό έχει γίνει κάπως συνείδηση στις εταιρείες (μικρές και μεγαλύτερες). Ιδίως στα μικρά labels βρίσκεις πλέον

Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

του ΑΛΕΞΗ ΒΟΥΤΟΥΡΗ 
 Στη μουσική, αλλά και ευρύτερα στην τέχνη, διακρίνουμε δύο βασικές κατηγορίες καλλιτεχνών, τους συνθέτες και τους ερμηνευτές. Οι πρώτοι ποιούν το καλλιτεχνικό έργο, και οι δεύτεροι το επεξεργάζονται και το παρουσιάζουν στο κοινό. Φυσικά, ένας καλλιτέχνης μπορεί να επιτελεί και τους δύο ρόλους, συνθέτοντας και ερμηνεύοντας τη μουσική του ο ίδιος, εξακολουθούμε όμως να μιλάμε για δύο διακριτές δημιουργικές διαδικασίες. Ενώ όμως ο ρόλος της σύνθεσης θεωρείται σε γενικές γραμμές αυτονόητος (είναι προφανές ότι χωρίς μουσική σύνθεση δεν υπάρχει μουσική), η θέση και η λειτουργία της ερμηνείας γίνεται συχνά αντικείμενο αμφισβήτησης. Στο ακόλουθο

Tα βιβλία είμαστε εμείς, και μάλιστα εμείς που θα συνεχίσουμε να ζούμε.

Μια συνέντευξη με την πολυβραβευμένη συγγραφέα Ρέα Γαλανάκη!

Αρχές Μαΐου κυκλοφόρησε το Βιβλίο Διηγήματα της Ρέας Γαλανάκη, της γνωστής συγγραφέως και συνεργάτιδας του ΙΑΝΟΥ (διδάσκει στα Σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής για το μυθιστόρημα). Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Ρέα Γαλανάκη τιμήθηκε και με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (2005), έχοντας ήδη λάβει το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1999). Είχαμε μαζί της μια σύντομη και περιεκτική συζήτηση σε σχέση με το νέο της βιβλίο, τα Σεμινάρια και την τρέχουσα περίοδο.

«Η κορύφωση του καρναβαλιού» – του Charles Dickens

Μετάφραση: Γιάννης Παλαβός

Πολὺ σύντομα βρεθήκαμε σ’ ἕνα δρομάκι, ὅπου, ἐκτὸς ἀπὸ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἅμαξες ποὺ πήγαιναν, ὑπῆρχε καὶ μιὰ δεύτερη ἀπὸ ἄλλες ποὺ γύριζαν. Ἐδῶ τὰ ζαχαρωτὰ καὶ οἱ ἀνθοδέσμες ἔδιναν κι ἔπαιρναν· εἶχα τὴν καλὴ τύχη νὰ δῶ ἕναν κύριο, μεταμφιεσμένο σὲ ἀρχαῖο Ἕλληνα πολεμιστή, νὰ πετυχαίνει στὴ μύτη ἕναν ληστὴ μὲ κοντὰ γένια (ὁ ὁποῖος ἦταν ἕτοιμος νὰ πετάξει μιὰν ἀνθοδέσμη σὲ μιὰ δεσποσύνη ποὺ πρόβαλε ἀπ’ τὸ παράθυρο στὸν πρῶτο ὄροφο ἑνὸς σπιτιοῦ) μὲ ἀκρίβεια ποὺ ἔκανε τοὺς παριστάμενους νὰ ξεσπάσουν σὲ ἐνθουσιώδεις ἐπευφημίες. Τὴν ὥρα ποὺ ἀστειευόταν μ’

Η επιστροφή των νεκρών

της Βαρβάρας Ρούσσου
Από την πρώτη συλλογή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη είχε διαφανεί η επίμονη παρουσία της πόλης και του ταξιδιού, το αστικό στοιχείο σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη, το ταξίδι και οι στοχαστικές προσαρμογές στο εδώ και τώρα με απαραίτητη όμως την ανάκληση του παρελθόντος. Και το παρελθόν νοείται ως ατομικός πυρήνας σε άμεση διάδραση με το συλλογικό και διαρκώς σε διάλογο με τον τόπο, χώρα αλλά κυρίως, και επαναληπτικά, η πόλη/πόλεις. Έτσι, αποκρυσταλλώθηκαν βασικοί άξονες της ποίησης της Γλυνιαδάκη, με προφανέστερο το άστυ, όπως εξάλλου φαίνεται και στους τίτλους των δυο προηγούμενων συλλογών: Λονδίνο-Ιστανμπούλ (2009) και Αστικά ερείπια (και αντιπερισπασμοί) (2013). Οι τετραετίες που μεσολάβησαν ανάμεσα στις τρεις συλλογές

Η αχανής νύχτα της ψυχής (της Χλόης Κουτσουμπέλη)

Στο βιβλίο της με τίτλο «Μεταξύ συρμού και αποβάθρας» (Καστανιώτης 2008)η Έλενα Μαρούτσου συνομιλεί με τους πίνακες του Ρενέ Μαγκρίτ και τα ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη. Δέκα χρόνια αργότερα στο μυθιστόρημα με τον τίτλο «Δύο» (Κίχλη 2018) θα συνομιλήσει με τις φωτογραφίες της Diana Arbus, με τα σχέδια της Εύης Τσακνιά, θα συνεργαστεί με την Ούρσουλα Φώσκολου, θα αναφέρει ποιήματα του Ρίτσου, της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ και του Αργύρη Χιόνη. Και σ’ αυτό το μυθιστόρημα με τίτλο «Θηριόμορφοι» (Πόλις 2020) όπως και στα δύο προηγούμενα βιβλία της, η συγγραφέας συνομιλεί με τις εικαστικές τέχνες, καθώς και διακειμενικά με την ποίηση,(Σαχτούρης,

Λούντβιχ Κλάγκες - "Ο άνθρωπος και η γη"

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία! Λούντβιχ Κλάγκες - "Ο άνθρωπος και η γη", σε μετάφραση Giorgos Stefanidis. Το πρώτο σύγχρονο οικολογικό μανιφέστο, γραμμένο το 1913... «Η “πρόοδος” σαρώνει τη γη σαν λαίλαπα· όπου έχει κατακάψει τα πάντα, δεν ευδοκιμεί πλέον τίποτα, για όσον καιρό υπάρχουν ακόμα άνθρωποι! Όσα είδη ζώων και φυτών έχουν εξολοθρευθεί, δεν ανανεώνονται· η μύχια φλόγα της καρδιάς έχει σβήσει, η εσωτερική πηγή που τροφοδοτούσε τη μουσική άνθηση και τις ιερές γιορτές έχει αποστραγγιστεί· το μόνο που απομένει είναι μονάχα η σκυθρωπή εργάσιμη

Αλέξανδρος Σχισμένος, Η επίμονη σκιά του ρατσιστικού λόγου στις Η.Π.Α.

Ο Αλέξανδρος Σχισμένος είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Παν. Ιωαννίνων. Το τελευταίο του βιβλίο 'Μικρή πραγματεία για τον ερωτικό χρόνο' κυκλοφορεί από τις εκδ. RedMarks' 

 Η επίμονη σκιά του ρατσιστικού λόγου στις Η.Π.Α. Στις 17 Απριλίου 2020 ο Τραμπ τουίταρε: «LIBERATE MINNESOTA!» (Απελευθερώστε τη Μινεσότα). Εκδήλωσε έτσι τη στήριξη του στις διαδηλώσεις των λευκών ακροδεξιών κορονηλίθιων (covidiots) ενάντια στα μέτρα αποστασιοποίησης. Την 1η Μαΐου, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. τουίταρε: «These are very good people, but they are angry. They want their lives back again, safely! See them, talk to them, make a deal.»

Σταύρος Ζουμπουλάκης: Η πιο δύσκολη συμφιλίωση, αυτή με τον εαυτό μας (συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Σαμοθράκη)

Λίγο μετά τον αποκλεισμό και με αμήχανη ακόμα την κοινωνική ροή των πραγμάτων ο  Σταύρος Ζουμπουλάκης μιλάει στην  συνεργάτιδά μας και παλιά του μαθήτρια Αλεξάνδρα Σαμοθράκη για το πώς βιώθηκε αυτή η περίοδος, για την πίστη, τη λογοτεχνία, τον ρόλο των διανοουμένων, την ιδεατή αριστερά, τη λογοτεχνία, τις ιδέες, τα κοινωνικά δίκτυα και την αγάπη που σώζει.