Γράφει η Άννα Θεοδωράκη
Τα θαλασσοποίητα κομμάτια ενός αιώνιου καλοκαιριού· μια
προσέγγιση της ποιητικής συλλογής Κομμάτια του Ευριπίδη Γαραντούδη
Αν κάποιος, βασισμένος στην αμέσως προηγούμενη ποιητική κατάθεση του Ευριπίδη Γαραντούδη[1], έχει στον νου πως μια ποιητική συλλογή του πιθανότατα έχει αυστηρά έμμετρη μορφή, αναμένεται να ξαφνιαστεί ανοίγοντας την τελευταία του συλλογή. Αυτή τη φορά τα ποιήματα είναι στην πραγματικότητα θραύσματα ποιητικής δημιουργίας ή κομμάτια ενός παζλ, τα οποία, παρόλο που συχνά έχουν ενσωματωμένο ρυθμό, πολλές φορές εμφανίζονται με τη μορφή του ελεύθερου στίχου ή ακόμη και ενός πεζού κειμένου. Τα θραύσματα αυτά, θεωρημένα στο σύνολό τους, απαρτίζουν δυνητικά μια
ΡΕΙΣ ΜΠΑΝΤΕΣ ΓΥΦΤΩΝ μὲ χάλκινα, ἐπί κεφαλῆς ἰσάριθμων ἐπιταφίων τοῦ χωριοῦ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἦταν γύφτοι ἀπὸ κεῖ, ἐγκατεστημένοι μόνιμα, σὲ δικές τους συνοικίες, μὲ τὰ μαῦρα τους κοστούμια, τὰ λιγδερὰ μαλλιά, τ' ἄσπρα πουκάμισα, τὶς ἀγκράφες, τὰ δαχτυλίδια καὶ τὰ σκαρπίνια στὴν πένα. Τώρα ἦταν ἡ δική τους ὥρα – ὄχι τοῦ θεανθρώπου, τῶν ἱδρωμένων φαντάρων ποὺ κουβαλοῦσαν τὸ νεκροκρέβατό του, τῶν θρησκόληπτων γραϊδίων
.jfif)
