|
|
Η Selva Almada ανήκει στους συγγραφείς που τραβούν το ενδιαφέρον από τις πρώτες κιόλας σελίδες των βιβλίων της. Γεννήθηκε το 1973 στην επαρχία Έντρε Ρίος της Αργεντινής, μια περιοχή κοντά στα σύνορα με την Ουρουγουάη. Η ζωή εκεί, σε μικρές πόλεις και αγροτικά τοπία, σημάδεψε βαθιά τη γραφή της. Από το 2000 ζει στο Μπουένος Άιρες, όπου συνεχίζει το έργο της.
«Η κυρα-Λένη» είναι τραγούδι από το νέο έργο «Νίκος Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το
.jfif)
Νυχτερινές ικεσίες
Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου
Εκδόσεις: Διόπτρα
Σελίδες: 402
Προφυλακισμένος στις φυλακές της Μπανγκόκ με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών, ο
Ο Barbey
μάς εισάγει στη ζούγκλα των σεμνότυφων σαλονιών όπου περιφέρονται νωχελικά
λέαινες, λεοπαρδάλεις και τίγρεις περιμένοντας καρτερικά τη στιγμή της επίθεσης
στο θήραμα.
Μια συλλογή από έξι νουβέλες όπου ο Barbey d’Aurevilly σκιαγραφεί γυναίκες μοιραίες, αισθησιακές,
 Τη νύχτα που κοιμήθηκες |
Ακόμα κι η νύχτα σου μοιάζει, |
Η επιστημολογική στροφή στην πολιτική. Whataboutism,
γενεαλογική υπονόμευση, κατασκευασιοκρατία, από τις εκδόσεις Εκκρεμές.
Από τις εκδόσεις Εκκρεμές κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γιάννη Κτενά «Η επιστημολογική στροφή στην πολιτική. Whataboutism, γενεαλογική υπονόμευση, κατασκευασιοκρατία».
Η μπαλάντα του τελευταίου θαμώνα
Μετάφραση: Σπύρος Μοσκόβου
Εκδόσεις: Εστία
Σελίδες: 205
.jfif)
“Το παιδί με τη
ριγέ μπλούζα”, Έλενα Χουσνή
https://www.fractalart.gr/to-paidi-me-ti-rige-mployza/
Πώς να γράψεις ένα βιβλίο για το trafficking, για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση χωρίς να δείξεις τον θυμό σου, την απέχθειά σου γι’ αυτά τα κυκλώματα, δίνοντας πληροφορίες και στοιχεία, στήνοντας
.jfif)
Γιάννης Καλογερόπουλος
Μισέλ Φάις «Μεσοτοιχίες. Αθέατοι συγκάτοικοι», εκδόσεις:
Πατάκη, 2025
Το έργο του Μισέλ Φάις, ενός σημαντικού, ιδιοσυγκρασιακού
και πολυσχιδούς συγγραφέα, συγκροτεί ένα συγκεκριμένο και ευρύχωρο σύμπαν.
Αποτελείται από μικρότερους και μεγαλύτερους πλανήτες, αυτόφωτα και ετερόφωτα
σωματίδια, ένα ολόκληρο σύστημα που διέπεται από κάποιες ενιαίες γενικές αρχές
ως προς την κοσμογονία και την κίνηση.
ΡΕΙΣ ΜΠΑΝΤΕΣ ΓΥΦΤΩΝ μὲ χάλκινα, ἐπί κεφαλῆς ἰσάριθμων ἐπιταφίων τοῦ χωριοῦ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἦταν γύφτοι ἀπὸ κεῖ, ἐγκατεστημένοι μόνιμα, σὲ δικές τους συνοικίες, μὲ τὰ μαῦρα τους κοστούμια, τὰ λιγδερὰ μαλλιά, τ' ἄσπρα πουκάμισα, τὶς ἀγκράφες, τὰ δαχτυλίδια καὶ τὰ σκαρπίνια στὴν πένα. Τώρα ἦταν ἡ δική τους ὥρα – ὄχι τοῦ θεανθρώπου, τῶν ἱδρωμένων φαντάρων ποὺ κουβαλοῦσαν τὸ νεκροκρέβατό του, τῶν θρησκόληπτων γραϊδίων