Σταύρος Ζαφερίου, «Επειδή έτσι γίνεται», Νεφέλη 2026

της Σοφίας Ιακωβίδου

Από την αρχή και μέχρι το τέλος της νέας ποιητικής συλλογής του Σταύρου Ζαφειρίου ο λόγος ο δικός του δεν εμπλέκεται απλώς με το λόγο των άλλων, αλλά προκύπτει ανάμεσά του. Πρόκειται για κάτι σαν βιωματική διακειμενικότητα. Ο τρόπος του να αισθάνεται την πραγματικότητα με σωματικό πόνο, όπως δηλώνει ο περίφημος καρυωτακικός στίχος που προτάσσεται ως μότο, δίνει το σύνθημα προτού μπούμε

Είκοσι χρόνια μετά από τη δημοσίευση του «Δρόμου» του Κόρμακ Μακάρθι. Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης

{Cormac McCarthy Ο δρόμος (The Road). Μτφρ: Γιώργος Κυριαζής, Εκδόσεις Gutenberg. Δεκέμβριος 2024.  Αθήνα}

 

Ο Κόρμακ Μακάρθι (Cormac McCarthy, 1933-2023) ήταν ένας Αμερικανός συγγραφέας που έγραψε πολλά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων και αρκετές λογοτεχνικές επιτυχίες, όπως ο «Αιματοβαμμένος μεσημβρινός» (Blood Meridian: Or the Evening Redness in the West, 1985), «Όλα τα όμορφα άλογα» (All the Pretty Horses, 1992), «Καμιά πατρίδα για τους  μελλοθάνατους» (No Country for Old Men, 2005) και «Ο Δρόμος»  (The Road, 2006). Αν, πάντως, κάποιος θελήσει να μπει στον πειρασμό να τον

Μάρω Βαμβουνάκη «Ο ενοχικός άνθρωπος»

Μάρω Βαμβουνάκη «Ο ενοχικός άνθρωπος», εκδ. Ψυχογιός, σελ. 254

Με τα χρόνια εντυπωσιάζομαι ολοένα και περισσότερο για τον μεγάλο ρόλο που έπαιξαν οι ενοχές στη ζωή μου, στις ζωές των γύρω μου. Θα μπορούσα να πω ότι, όπως λέμε: Είμαστε οι επιλογές μας, αξίζει να προσθέσουμε: Είμαστε οι ενοχές μας. Σχεδόν όλοι νιώθουμε ένοχοι. Λιγότερο ή πιο πολύ. Ένοχος είναι ο

Σωτηρία;

Γράφει η Χριστίνα Καραντώνη

 Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Νοσοκομείο Σωτηρία, Εκδόσεις Κίχλη 2026

Νοσοκομείο Σωτηρία. Ένα νοσηλευτικό ίδρυμα συνδεδεμένο με τη φυματίωση, με τη νεώτερη ιστορία της χώρας, ο συνδετικός κρίκος, στην περίπτωση του ομώνυμου μυθιστορήματος με την υπογραφή του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη, ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν, ατομικά και συλλογικά τραύματα, ανώνυμους και επώνυμους που άφησαν το στίγμα τους στο ιστορικό και λογοτεχνικό γίγνεσθαι, ανάμεσα στον αφηγητή, τον συγγραφέα και τους ήρωές του. Ιστορίες που συμπλέκονται, κύκλοι υπάλληλοι, επάλληλοι, επαλλάσσοντες, κύκλοι παράλληλοι, όπως και βίοι.

Η πρόσληψη της Οδύσσειας στον 21ο αιώνα από τον Νόλαν

γράφει ο Πέτρος Μπούρας-Βαλλιανάτος (*)

Η εκπληκτική ταινία του Νόλαν προσφέρει μια υγιή και απόλυτα επιτυχημένη πρόσληψη της Οδύσσειας στον 21ο αιώνα. Όποιος αναζητά την πιστή ιστορία του ομηρικού έπους θα απολαύσει μια κλασική, αν και υπερβολικά ηρωοποιημένη, σκηνή μνηστηροφονίας που διαρκεί κάτι περισσότερο από μία ώρα. Όμως, σε όσα προηγούνται, ο Νόλαν καταφέρνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: να δώσει μια

2ο Φεστιβάλ Βιβλίου στον Άγιο Λαυρέντιο

Στο 2ο Φεστιβάλ Βιβλίου στον Άγιο Λαυρέντιο (που διοργανώνει η Asimenia Sarafi και ήταν αφιερωμένο στη σχέση Λογοτεχνίας και Πολιτικής) ανάμεσα στους προσκεκλημένους συγγραφείς και ο Θανάσης Τριαρίδης.

Το κείμενο που ακολουθεί ήταν μια δική μου σύντομη προσέγγιση του έργου του.

Πλησιάζουν 50 χρόνια που ασχολούμαι με πολλούς τρόπους με τη λογοτεχνία.

Ο Μέσκουλας αποσύρεται για να πεθάνει, του Δημήτρη Φύσσα

Τα όσα ακολουθούν δεν είναι μια παρουσίαση ή κριτική βιβλίου. Όπως και το μυθιστόρημα του Φύσσα δεν είναι μυθιστόρημα.

Γράφω για να αποτυπώσω τι νιώθω και τι σκέφτομαι για έναν άνθρωπο που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Και που αυτό το βιβλίο έγινε αφορμή να τον ξαναφέρω στη μνήμη μου και να προσπαθήσω να τον γνωρίσω και καταλάβω απουσία του. Αν είναι δυνατόν.

ΒΡΙΚΕΛΟΙ

Δηλαδή, τραγικά προσωπεία. Ο Γιώργος Χωματηνός γράφει μια σκοτεινή αλληγορία στην οποία, κάτω από μία σειρά τραγικά προσωπεία, αχνοφαίνονται τα τραγικά πρόσωπα ολόκληρης της ιστορίας μας. Μιας αδικαίωτης ιστορίας. Συνδυάζοντας μελετημένα ρεαλιστική αφήγηση, λαϊκή μυθολογία και μοντέρνο ύφος, αποδίδει πειστικά την βασική νεοελληνική συνθήκη: την αδυναμία ολοκλήρωσης και κάθαρσης μιας πολύμορφης εσωτερικής ιστορικής διαμάχης.

Γιώργος Κοζίας, «Ο κύριος Μωπασάν αποκτηνώνεται»

Υπέφερε από πονοκεφάλους

κρίσεις υποχονδρίας.

Η όρασή του εξασθενούσε.

Έγινε καχύποπτος, ακοινώνητος,

εριστικός.

Παλεύει μανιασμένα

Λίλια Τσούβα: Ντίνου Σιώτη, «Με τα μάτια στη Γάζα» (Πόλις, 2026)

Ανταποκρίσεις από τη Γάζα: η ποίηση ως μαρτυρία του βλέμματος

 

Υπάρχουν βιβλία που γράφονται όταν τα γεγονότα έχουν ήδη απομακρυνθεί στον χρόνο και έχουν μετατραπεί σε ιστορική μνήμη, και υπάρχουν βιβλία που γεννιούνται μέσα στη δίνη των ίδιων των γεγονότων. Η πρόσφατη ποιητική συλλογή του Ντίνου Σιώτη, «Με τα μάτια στη Γάζα» (Πόλις, 2026), ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Τα ποιήματα που τη συγκροτούν

Περιοδικό Εμβόλιμον, τχ. 107-108, Χειμώνας − Άνοιξη 2026

Περιοδικό Εμβόλιμον

τεύχος 107-108

 

Χειμώνας − Άνοιξη 2026

Κείμενα για τον Δημήτρη Γ. Παπαστεργίου

 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Είκοσι: Ένας οριστικός αριθμός

 

Κώστας Καναβούρης

Από τον Πίνδαρο μέχρι τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό απλώνεται το Είκοσι (εκδόσεις Άγρα), το τελευταίο βιβλίο ποίησης του Παντελή Μπουκάλα. Από το «σκιάς όναρ άνθρωπος», μέχρι το «ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται». Και από κει απλώνεται σε όλο το μεγαλείο της δημοτικής μας παράδοσης στο μοιρολόι, αλλά και στη λόγια ποίηση του πένθους και της απώλειας. Στοιχεία που θα μπορούσαν να διαρρήξουν την οδύνη και να τη μετατρέψουν σε συνονθύλευμα υλικών, εδώ δημιουργούν ένα αληθινό σκοτεινό κόσμημα ποίησης των ημερών μας.

 

Τέτσης Παναγιώτης, Μπαλκονόπορτα,

Τέτσης Παναγιώτης (1925 - 2016)

 

Μπαλκονόπορτα, 1961

Λάδι σε ξύλο, 172 x 99 εκ.

https://www.nationalgallery.gr/artwork/balkonoporta/

ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑΝ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Κώστας Χατζηαντωνίου

Δεν θα πω ψέματα. Καραγκιόζη δεν έβλεπα όταν ήμουν παιδί. Ξεπέρασα μιαν απώθηση (που γεννούσε η ιδέα ότι συνοψίζει όλα τα ελαττώματα της φυλής) διαβάζοντας Φώτο Πολίτη και Γιάννη Κιουρτσάκη. Έπρεπε όμως να διαβάσω τις μέρες αυτές το βιβλίο του σπουδαίου Κύπριου πεζογράφου Κυριάκου Μαργαρίτη «Επισκίαση Χάριτος» (που έχει ως οδηγό τα απομνημονεύματα και πληροφορίες για την ζωή και το έργο του κορυφαίου Κύπριου καραγκιοζοπαίχτη

Ahmad Abu Omar, Μια καρδιά που αρνείται να λυγίσει

Υπήρξε κάποτε ένας καιρός που η ζωή κυλούσε ήσυχα, απλά και αληθινά. Τα πρωινά ξημέρωναν με το χρυσό φως του ήλιου, όχι με τον εκκωφαντικό ήχο των εκρήξεων.