του Μιχάλη Κατσιγιάννη
Πάντοτε επιστρέφω στον Φραντς Κάφκα.[1] Δεν εννοώ ότι αποτελεί για μένα ένα απλό λογοτεχνικό σημείο αναφοράς. Όχι. Αποδίδω στην επιρροή που μου ασκεί ο Κάφκα κάτι πολύ πιο ισχυρό και σημαντικό: μια, όχι και τόσο, έμμεση, υποβόσκουσα συντροφικότητα. Τον αναγνωρίζω ως














