Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία.
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο!
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ’ ουρανού.
Σελίδες για τον πολιτισμό, την ποίηση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη ζωγραφική. email: poets2015@gmail.com
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία.
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο!
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ’ ουρανού.
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης «Νοσοκομείο Σωτηρία», εκδόσεις:
Κίχλη, 2026
https://epohi.gr/articles/empleoi-ponoy-kai-istorias/
Το νέο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη (γ. 1970) είναι μια υβριδική μεταμυθοπλαστική αφήγηση που βυθίζεται στην ιστορία του παλιού σανατόριου των φθισικών. Το νοσοκομείο Σωτηρία είναι ένας χώρος σεσημασμένος από Ιστορία και ανθρώπινο πόνο. Συμπυκνώνει αγώνες, ελπίδες και διαψεύσεις, μια μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με
Δεκαπέντε χρόνια μετά την καταδίκη της για τη δολοφονία της ερωμένης του άντρα της, η Ινές αποφυλακίζεται. Η ζωή της είναι διαφορετική, αλλά το ίδιο και η κοινωνία: η εξέλιξη του φεμινισμού, οι νόμοι για τις αμβλώσεις, η συμπεριληπτική γλώσσα. Η Ινές, μια παραδοσιακή νοικοκυρά για την οποία η μητρότητα δεν υπήρξε ποτέ πηγή ευτυχίας, καταλαβαίνει πως πρέπει να φανεί πρακτική και να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Όσο κι αν της κοστίζει.
https://epohi.gr/articles/mia-pio-dieisdytiki-pio-ypopsiasmeni-matia-sta-moyseia/
Στάθης Γκότσης, «Μουσείο, εκπαίδευση και κοινωνία»,
εκδόσεις Τόπος, 2026
Ο Στάθης Γκότσης με μακρά προϋπηρεσία ετών στη μουσειακή εκπαίδευση, αρχικά στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμού και στη συνέχεια στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, είναι αναμφίβολα άριστος γνώστης του ρόλου ή, καλύτερα, των πολλών ρόλων
Για πρώτη φορά στο φως η ζωή του πιο πολυσυζητημένου νεοέλληνα στοχαστή, που η εξαφάνισή του συγκλόνισε το Πανελλήνιο το καλοκαίρι του 1998.
Η ιστορία της δεκαετίας του 1940, όπου οι εργατικές-λαϊκές δυνάμεις βγήκαν μαζικά στο προσκήνιο, επιβεβαιώνει ότι η ταξική πάλη είναι μοχλός που κινεί την Ιστορία μπροστά. Στο Στρατόπεδο της Χίου (17.3.1948-13.4.1949) γράφτηκε μια σημαντική σελίδα του συλλογικού αγώνα των γυναικών του
Η επανέκδοση του δεύτερου χρονολογικά μυθιστορήματος (1962) του Αντρέα Φραγκιά, Η καγκελόπορτα, από τις εκδόσεις «Ποταμός», σε συνέχεια της επανέκδοσης του εμβληματικού Λοιμού, μάς επιτρέπει να φέρουμε στην επιφάνεια ορισμένα στοιχεία δομής βάθους (το υποκείμενο, αφανές επίπεδο νοήματος) που ίσως μέχρι στιγμής δεν έχουν μελετηθεί επισταμένως από την κριτική. Στην προκειμένη περίπτωση, η καγκελόπορτα είναι το ορατό σημάδι ενός αόρατου εγκλεισμού.
Η Φρίντα Κάλο έχει υμνηθεί ως πρωτοπόρος του φεμινισμού, ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα και ως εμβληματική μορφή της Αριστεράς· εντούτοις, όσο ζούσε παρέμενε γνωστή –τουλάχιστον στην αρχή– κυρίως ως η σύζυγος του Ντιέγκο Ριβέρα. Όπως όμως καταδεικνύει αυτή η πολυπρισματική συλλογή
Ομοειδής είναι είναι και η περίπτωση του Γιάννη Πάσχου. Τα όνειρά του, τα σουρεαλιστικά του όνειρα, με ψάρια αυτή τη φορά, υποσκάπτουν και ξαναχτίζουν το κακότεχνο, προσωρινό τοπίο της
Η Κική επιστρέφει στα τριάντα τρία της στην επαρχιακή κωμόπολη όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκατρία, ώστε να ζήσει εκεί. Όμως το όνομά της πλέον είναι Λάμπρος, οπότε ο Λάμπρος που ήταν κάποτε Κική επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να ξαναπέσει πάνω στον έρωτα της ζωής του, αυτόν που ως