Όλη η ζωή μας / ύφαλοι κι άσπλαχνες εξορίες.

Του Κωστή Καζαμιάκη. 1*.

 

 Όλη η ζωή μας / ύφαλοι κι άσπλαχνες εξορίες

   

Ο Κωστής Καζαμιάκης αναλύει το ποίημα  του Γιώργου Κοζία «Όνειρο στο κύμα»

 (από την ποιητική συλλογή Εξάγγελος, 2021)

Η ποιητική της μνήμης και της φροντίδας σε μια ενιαία ποιητική σύνθεση: Αγαπημένε μου πατέρα της Μάνιας Μεζίτη

Η ποιητική συλλογή Αγαπημένε μου πατέρα της Μάνιας Μεζίτη (Κουκκίδα, 2024, ISBN 978-618-208-094-8) αποτελεί μια βαθιά προσωπική και συγκινητική ποιητική μαρτυρία για τη σχέση πατέρα και κόρης, τη δοκιμασία της ψυχικής ασθένειας, τη φθορά της μνήμης και τη δύναμη της αγάπης που επιμένει ακόμη και όταν η επικοινωνία δοκιμάζεται ή σταδιακά αποσυντίθεται. Από το εξώφυλλο ήδη προϊδεάζεται ο/η

«Υπάρχει λόγος...» να διαβάσετε το νέο βιβλίο του Κ. Καναβούρη

[ Δημήτρης Χριστόπουλος /artinews.gr / 19.06.26 ]

“Σημαίες λέξεων μέσα στη νύχτα” είναι ο τίτλος του άρθρου του φιλόλογου και συγγραφέα Δημήτρη Χριστόπουλου στην ιστοσελίδα frear.gr που αναφέρεται στο νέο βιβλίο του Κώστα Καναβούρη «Υπάρχει λόγος - Κείμενα από το μάτι του κυκλώνα», Εκδόσεις "Θεμέλιο".

Γράφει ο Δημ. Χριστόπουλος:

Η Νόσος των ουρητηρίων του Μιχάλη Αλμπάτη. Γράφει η Εύη Κουτρουμπάκη

Η Νόσος των ουρητηρίων του Μιχάλη Αλμπάτη, θα μπορούσε κανείς να πει πως  είναι ένας εκθεμελιωτικός σεισμός, μια επισκόπηση στις παθογένειες στο χώρο της Τέχνης, ένα ταξίδι όπως του Μωυσή ή του Οδυσσέα στο χώρο και στο χρόνο προς ένα απολεσθέν παρελθόν κι ένα άγνωστο μέλλον. Ένα παρελθόν  μαρμαρωμένο και ταυτόχρονα μεταλλαγμένο από τη μνήμη. Με μια σκηνοθετημένη ακολουθία μορφών.

Ο νεκροθάφτης της Γάζας, Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης

Ο νεκροθάφτης της Γάζας

Εδώ

Δεν έχουμε νεκροταφεία

Έξω από την πόλη ή απ’ το χωριό

Με την περίφραξη, τα κυπαρίσσια

Και το μάρμαρο με το όνομα

«Θραύσματα Μνήμης»

Γράφει η  Χαρούλα Αποστολίδου

 

 Αρχοντούλα Διαβάτη «Ασπασία Καρρά- Μια γυναίκα του καναπέ», μαρτυρία, Εκδόσεις Νησίδες, 2026

 

 Η επιλογή- εκ μέρους της Αρχοντούλας Διαβάτη- να διαβάζουμε στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αδιαμεσολάβητα την αφήγηση της Ασπασίας Καρρά ήταν σοφή. Διαβάζουμε, λοιπόν, γεγονότα, σκέψεις, ερμηνείες. Όλα αυτά παρουσιάζονται ως θραύσματα μνήμης, χωρίς ιδιαίτερη συνεκτικότητα,

Ε.Χ. Γονατάς: Ο «ερημίτης της Κηφισιάς»

Aπό το facebook της Μικέλας Χαρτουλάρη

«Στο σπίτι του, εκεί που κάθεται να γράψει, έχει ένα ξύλινο κλουβί με ένα μάτι μέσα. Είναι γαλανό και μελαγχολικό, καμωμένο κατά παραγγελία του, από τους τεχνίτες του νοσοκομείου Συγγρού που πλάθουν και μπογιατίζουν γύψινα ομοιώματα παραμορφωμένων προσώπων.

»Το είχε δει σε ένα όνειρό του και επεξεργάστηκε όλη τη σκηνή σε ένα πεζό κείμενο. Σύντομο,

Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Τρία ποιήματα

ΑΧΡΟΝΟΙ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΙ

Στη μέση της Καμάρας εκεί ακριβώς που έσταζε ο ουρανός χτυπώντας το χέρι στο γόνατο αυτός είπε: ε, λοιπόν ναι Νταγκ, ποντάρω στο σπασμένο δόντι του θεού. Και ξέρεις γιατί Νταγκ; Γιατί σκάρτεψαν πολλά οχτώ για να γίνει

Σάτρι – Cormac McCarthy

Στις όχθες του ποταμού Τενεσί, ο Κορνίλιους Σάτρι ζει αποκομμένος από τον κόσμο: ψαράς, περιπλανώμενος, απόκληρος, μάρτυρας μιας Αμερικής που σαπίζει και τραγουδά. Ανάμεσα σε μεθυσμένους, απατεώνες, αγίους της λάσπης και φίλους που χάνονται, δεν αναζητά τη λύτρωση αλλά μια αλήθεια αρκετά σκληρή για να την αντέξει.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Χρώματα περασμένου δειλινού

Χρώματα περασμένου δειλινού, άρωμα δίχως συγκίνηση
Άδεια νοήματα μιας χαρακιάς πού σημαδεύει την πληγή σου
Ο τρόπος να ξυπνήσεις μέσα σ’ αύτη την αγωνία μιαν ανάμνηση θυσίας.
Μια πονεμένη κραυγή στην πρώτη γραμμή κάθε μάχης

Kaouther Adimi «Η εχθρική χαρά»

Kaouther Adimi «Η εχθρική χαρά», Μετάφραση: Μυρτώ Ταπεινού, εκδ. Πόλις, σελ. 215 

 Η Καουτέρ Αντιμί περνά μια νύχτα στο Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου για να αφηγηθεί την τύχη της Μπάγια, της χαρισματικής Αλγερινής ζωγράφου που κέρδισε τον θαυμασμό του Ματίς και του Πικάσο. Ωστόσο, μες στη σιωπή του μουσείου, μια άλλη αφήγηση έρχεται στο προσκήνιο. 

Μάτση Χατζηλαζάρου, Αντίστροφη αφιέρωση

Για κείνον με την αντρίκια φωνή-ματιά και με χέρια μεγάλες φτερούγες που δεν τις ξεχνάω το απόγεμα είπες τριάντα χρόνια σε περίμενα κι ένιωσα πρώτη φορά «le vierge le vivace et le bel aujourd’hui» μετά έντονος αέρας αγάπης άνοιξε διάπλατα ένα παράθυρο μέσα μου και μπήκανε μεγάλες σταγόνες αγαλλίασης καθώς ο νοτιάς έστριβε βουίζοντας απ’ τη γωνιά της καρδιάς μου το σώμα είναι χώμα

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Χειρόγραφα, Εκδόσεις Ιωλκός, 2025

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ

Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα η ποίηση είναι η εθνική μας τέχνη. Ας μην ξεχνάμε ότι  στον νεοελληνικό μας βίο έχουμε δύο Νόμπελ ποίησης, Σεφέρη – Ελύτη, ένα βραβείο Λένιν για τον Γιάννη Ρίτσο στην εποχή της πάλι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Και βέβαια  υπεράνω όλων, τον Αλεξανδρινό Κωνσταντίνο Καβάφη, που τα ποιήματα του κανόνα, 153 ποιήματα τα υπέγραφε ως Κ.Π. Καβάφης.

Για την αλληλογραφία Σεφέρη-Λορεντζάτου

του ΗΛΙΑ ΜΑΛΕΒΙΤΗ

~.~

 Γράμματα Σεφέρη – Λορεντζάτου

(1948 – 1968),

Επιμελήθηκε Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος,

Δόμος / Εν πλω, 2025

Επανεκδόθηκε μετά από 35 χρόνια η προ πολλών ετών εξαντλημένη αλληλογραφία Σεφέρη – Λορεντζάτου. Ενώ η συλλογή των 100 σχεδόν επιστολών, ταχυδρομικών δελταρίων, καρτών και τηλεγραφημάτων τυπικά καλύπτει μια εικοσαετία, την περίοδο ’48 με ’68/69, στη πράξη δεν αφορά παρά ελάχιστα μόνον χρόνια (αυτά ανάμεσα ’48 και ’56), κατά τα οποία παρατηρείται έτσι κι αλλιώς η μέγιστη πύκνωση της γραπτής επικοινωνίας μεταξύ των δύο αλληλογράφων· τόσο από ποσοτικής πλευράς (78 «γράμματα», ήτοι τα 4/5 του συνόλου) όσο και από πλευράς χρονικής συχνότητας ανταλλαγής των επιστολών αυτών.

Λιβένα του Θοδωρή Παπαϊωάννου

ΛΙΒΕΝΑ

ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ

Το νέο νεανικό μυθιστόρημα του αγαπημένου συγγραφέα Θοδωρή Παπαϊωάννου είναι μια φανταστική περιπέτεια σ’ έναν απίθανο κόσμο, που ξεχειλίζει αγάπη και σεβασμό για τη φύση.