Αλέξις Ραβέλο «Πέθανε με το πάσο σου», μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδόσεις: Τόπος, 2025

Κώστας Αθανασίου

Αλέξις Ραβέλο «Πέθανε με το πάσο σου», μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδόσεις: Τόπος, 2025

Έχει αναφερθεί και άλλη φορά η Εποχή σε αυτόν τον πρόωρα χαμένο συγγραφέα από τα Κανάρια (βλ. Εποχή, 8/9/2024). Ο Αλέξις Ραβέλο ασχολήθηκε με διάφορα είδη της λογοτεχνίας, αλλά είναι γνωστός κυρίως για τα αστυνομικά του μυθιστορήματα. Το Πέθανε με το πάσο σου είναι ακόμη ένα

«Ο Σαραντάρης σε 350 λέξεις» (γράφει ο Χρήστος Κανελλόπουλος)

Ο ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ

Στον Παναγιώτη Σκλαβούνο.

Ποιος ειν΄τρελός από έρωτα;

Ας κάνει λάκκους την αυγή.

Ηλίας Κολύβας «Ανάμεσα», εκδ. Καστανιώτη, σελ. 88

Χαμογελάστε παρακαλώ… Όχι εγώ. Εγώ είμαι ο φωτογράφος, αρκεί να χαμογελούν οι άλλοι. Ο ποιητικός μονόλογος του φωτογράφου είναι η τολμηρή εξομολόγησή του, που γίνεται απολογία και προκαλεί την άλλη όψη της αλήθειας μέσα απ’ τις σκιές των λέξεων. Μια απρόσμενη επίσκεψη τον

Εκρήξεις λέξεων

της Ζωής Σαμαρά

Μαρία Κούρση, «Ο χρόνος σε τίτλους», Ηριδανός 2025

Ο χρό­νος σε τί­τλους, η νέα εντυ­πω­σια­κή ποι­η­τι­κή σύν­θε­ση της Μα­ρί­ας Κούρ­ση, το­πο­θε­τεί το χρό­νο σε συ­γκε­κρι­μέ­νο χώ­ρο, σε σε­λί­δες βι­βλί­ου, προ­ε­τοι­μά­ζο­ντας τους ανα­γνώ­στες να τον απο­λαύ­σουν σε φα­ντα­σια­κή σκη­νή θε­ά­τρου, να ολο­κλη­ρώ­σουν, με τη δι­κή τους δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα, το γρα­πτό ποι­η­τι­κό κεί­με­νο σε πα­ρά­στα­ση. Με αυ­τή την ιδιό­τη­τα, οι λέ­ξεις απο­κτούν μια νέα λο­γο­τε­χνι­κή διά­στα­ση: έχουν

Ένα μικρό χωριό που ήθελε ν’ αλλάξει

Μαρία Καζάντη

Θοδωρής Γεωργακόπουλος, Το Μικρό Πάπιγκο, εκδόσεις Καστανιώτη

«Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά πάνω σε ένα βουνό, ήταν ένα μικρό χωριό. Το Μικρό Πάπιγκο». Όμορφο και γραφικό, πεντακάθαρο, με γερά πετρόχτιστα σπίτια μα με λίγους ανθρώπους κι ελάχιστα αυτοκίνητα. Και –παραδόξως για πολλούς– αυτό δεν άρεσε καθόλου στο μικρό χωριουδάκι. Βαριόταν.

«Επί σκοπώ πλουτισμού», Ελισάβετ Χρονοπούλου

Eleni Gerousi

Διάβασα το νέο βιβλίο της Ελισάβετ Χρονοπούλου με τίτλο «Επί σκοπώ πλουτισμού» παράλληλα με τον νέο «εμφύλιο» που ξέσπασε στον δημόσιο λόγο με αφορμή την κυκλοφορία των φωτογραφιών των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η εμφυλιοπολεμική προσέγγιση της Ιστορίας καλά κρατεί, ογδόντα χρόνια μετά την τυπική λήξη του Εμφυλίου.

Στο μυθιστόρημά της η Χρονοπούλου δείχνει μεταξύ άλλων πώς η μη εκκαθάριση του κράτους από

Ζέτα Κουντούρη, «Πρέπει νά βιαστῶ», Διηγήματα

Γιῶργος Ἀράγης

Ἡ γνωστή πεζογράφος Ζέτα Κουντούρη μᾶς δίνει μιά νέα  συλλογή μέ 13 διηγήματα. Τό πρῶτο πού παρατηρῶ εἶναι ὁ καθαρός λόγος τῆς γραφῆς. Δέν βρῆκα οὔτε μία φράση τῆς συλλογῆς μέ μπερδεμένα λόγια. Πέρα ἀπό τό καθαρό γράψιμο, παρατηρῶ πώς ἀνάλογα καθαρά διαγράφονται οἱ χαρακτῆρες ἀπό τά διηγήματά της. Πρᾶγμα πού σημαίνει πώς δέν βγῆκαν στό χαρτί αὐτά τά πρόσωπα πρίν νά ὡριμάσουν ὡς λογοτεχνικές ὑπάρξεις.  Κατά τά ἄλλα ἔχω νά παρατηρήσω τά ἀκόλουθα:

«Ο κηπουρός και θάνατος», του Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ

Συνομιλώντας με τον πατέρα

-Παρουσιάζει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Ο χρόνος είναι ο πατέρας μας και η μάνα η ευχή μας. Και όσο κυλά η πορεία της ζωής μας, τόσο νιώθουμε τις ώρες, τα λεπτά, τις μέρες να θρυμματίζονται και την τελευταία προσευχή να πλησιάζει. Το τελευταίο σταυροκόπημα ξέρουμε πού θα πάει

και ποιο χώμα θα ποτίσει. Την αθόρυβη συνέχεια που μας αφήνει δεν την προσέχουμε, δεν την

Κώστας Ευαγγελάτος: συμμετοχές σε εκδηλώσεις λόγου και τέχνης

Ο Κώστας Ευαγγελάτος, ζωγράφος, ποιητής, θεωρητικός τέχνης,  εικαστικός performer, θα συμμετέχει τον Μάρτιο στην Αθήνα σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις και εκδηλώσεις λόγου και τέχνης.

Στις  6 Μαρτίου 2026, ώρα 18:00-22:00 θα εγκαινιαστεί στο ΔΗΜΟΣΙΟ  ΚΑΠΝΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ της ΒΟΥΛΗΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ, Λένορμαν 218, η πολύ μεγάλη εικαστική έκθεση «Πίσω από τη βιτρίνα: ΓΥΝΑΙΚΕΣ της

Αμφισβητώντας τον ηλικιακό ρατσισμό στο εικονογραφημένο βιβλίο (της Αγγελικής Γιαννικοπούλου)

Στο εικονογραφημένο βιβλίο το προφίλ των γυναικών μεγαλύτερης ηλικίας διαμορφώνεται κάτω από την καταλυτική επίδραση των κλασικών παραμυθιών, όπου οι ηλικιωμένες εμφανίζονται κυρίως ως κακές μάγισσες, θείες ή ζηλόφθονες πεθερές. Αντίθετα, στις σύγχρονες μικρές ιστορίες κυριαρχεί η στερεοτυπική φιγούρα της γιαγιάς, ένας ρόλος σαφώς ετεροπροσδιοριζόμενος, αφού ορίζεται σε σχέση με τα εγγόνια, αλλά και περιοριστικός, μια και εξαντλείται αποκλειστικά στη φροντίδα των άλλων. Οι

Επάγγελμα υψίστης δυσκολίας - Χρήστος Κάρτας

Μες στο δωμάτιο υπάρχει ένα παιδί που κλαίει

κάπου το έχω ξαναδεί

αλλά δεν έχω χρόνο να σκεφτώ.

 

«Χτενίζοντας τα σκουπίδια για λέξεις και ρίμες», Η Ιρανή ποιήτρια Φορούγκ Φαρροχζάντ (1934-1967)

Εισαγωγή –  Ανθολόγηση –  Μετάφραση – Σημειώσεις

ΕΛΕΝΑ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

Επιστημονικός συνεργάτης από την περσική (φαρσί)

ΜΠΑΜΠΑΚ ΛΟΓΚΜΑΝΙ

~.~

 

«Αν δεν καταφέρεις να απελευθερωθείς από τον εαυτό σου και να αποδεσμευτείς από τους

Μαρία Α. Ιωάννου, «Οι Ενδιάμεσοι», εκδ. Νεφέλη, 2022 (γράφει ο Στέργιος Ντέρτσας)

ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΩΣ ΕΞΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 Οι Ενδιάμεσοι: κάτω από αυτόν τον τίτλο έχει στεγάσει η Κύπρια συγγραφέας, Μαρία Α. Ιωάννου, τα 37 μικρής έκτασης κείμενα του βιβλίου της (εκδόσεις Νεφέλη, 2022), που, από ειδολογικής άποψης, τα προσδιορίζει ως μικροδιηγήματα.

Πρόκειται για ένα είδος που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει αξιοσημείωτη άνθηση και στην ελληνική

«Είναι αλήθεια ότι ο Όμηρος Πέλλας και πέθανε και γεννήθηκε όμηρος»

«Είναι αλήθεια ότι ο Όμηρος Πέλλας και πέθανε και γεννήθηκε όμηρος»

23 Οκτωβρίου 2018

Ο Όμηρος Πέλλας (ψευδώνυμο του Οδυσσέα Γιαννόπουλου) είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Στάλαγκ VI C. Ημερολόγιο της ομηρίας, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντιστασιακών (FIR) ως το καλύτερο βιβλίο αποτύπωσης των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος έχει γράψει για τον ίδιο: «Είναι αλήθεια ότι ο Όμηρος Πέλλας και πέθανε και γεννήθηκε όμηρος»…

Η πολιτική μοναξιά του Φραντς Κάφκα ή ένας λογοτεχνίζων Φουκώ

του Μιχάλη Κατσιγιάννη

 

Πάντοτε επιστρέφω στον Φραντς Κάφκα.[1] Δεν εννοώ ότι αποτελεί για μένα ένα απλό λογοτεχνικό σημείο αναφοράς. Όχι. Αποδίδω στην επιρροή που μου ασκεί ο Κάφκα κάτι πολύ πιο ισχυρό και σημαντικό: μια, όχι και τόσο, έμμεση, υποβόσκουσα συντροφικότητα. Τον αναγνωρίζω ως