Φούλα Χατζιδάκη: σήμερα την μνημονεύει σχεδόν μόνο το ΚΚΕ. Δικαίως την μνημονεύει: για πολλές δεκαετίες η Φούλα στάθηκε πιστό μέλος του Κόμματος κι έζησε πάμπολλες εξορίες, κακουχίες και εντέλει 12 χρόνια υπερορία στο Βουκουρέστι. Εμείς, στη σειρά «Αναψηλαφήσεις» των Εκδόσεων Σοκόλη, την ανασύραμε από το παρελθόν και την εκδώσαμε επειδή αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα πίστης και απιστίας, επιμονής σε ιδέες και αδιόρατων ρηγμάτων. Επανεκδώσαμε τα διηγήματά της που είχαν κυκλοφορήσει μονάχα στις Ανατολικές χώρες το 1962. «Χαμηλοί τόνοι» τα τιτλοφορούσε και είναι όντως σε έναν τόνο αρκετά χαμηλότερο από εκείνον του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αξιανάγνωστα; Απαραίτητα μάλλον για όποιον/όποια ενδιαφέρεται για ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος, και για να καταλάβει εκ παραλλήλου τον Δημήτρη Χατζή, τη Μέλπω Αξιώτη, την Έλλη Αλεξίου… Η Φούλα πέρασε κατά τη Μεταπολίτευση στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και, αξιοποιώντας την ευρύτατη ευρωπαϊκή παιδεία της, έγινε πολύ αξιόλογη κριτικός. Την έκδοση πλαισιώνει η εξαιρετική μελέτη της Έλενας Αλεξανδράκη, απ’ την οποία πολλά θα μάθετε. Πρόκειται για τον τρίτο τόμο της σειράς που έχει προκύψει από τη συνεργασία των Εκδόσεων Σοκόλη με το σεμινάριο εκδοτικής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Καύχημα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου