Γιάννης Πρώιος
Ακούω τη σιωπή σου
Πίνακας εξωφ: Γιάννης Πρώιος
Εισαγωγή: Γιώργος Σαμπατακάκης
Επιμέλεια: Βαγγέλης Τασιόπουλος
Εκδ. Τύρφη, 2025
Τα μόλις επτά, μικρά σε έκταση, διηγήματα του βιβλίου (ουσιαστικά μονόλογοι που γράφτηκαν το 2015 για το ΚΘΒΕ), με τον τίτλο Ακούω τη σιωπή σου, αποτελούν μια κατάθεση ψυχής από τον ανήσυχο ζωγράφο-σκηνογράφο Γιάννη Πρώιο. Και είναι κατάθεση, γιατί ακριβώς μας μιλούν για πραγματικές ιστορίες οροθετικών ανθρώπων που έζησαν τον φόβο, την απώλεια και τη μοναξιά στο πετσί τους. Πραγματικές, συγκλονιστικές ιστορίες, γι’ αυτό και τόσο σημαντικές.
Γιατί, όμως, ο συγγραφέας ενώνει τα διηγήματά του με τον τίτλο Ακούω τη σιωπή σου; Μα ακριβώς γιατί αυτή η σιωπή είναι και ο συνδετικός τους κρίκος: η σιωπή του φόβου, της ντροπής, της κοινωνικής απόρριψης. Η σιωπή των ανθρώπων που δεν μίλησαν, γιατί δεν βρήκαν κάποιον να τους ακούσει.
Ο συγγραφέας τούς άκουσε, τους στήριξε στην ανάγκη τους και, πολύ καιρό μετά, απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη σιωπή. «Καιρός να την ακούσετε κι εσείς», είναι σαν να μας λέει.
Στα διηγήματα, λοιπόν, ο ιός του HIV (αυτή η τρομερή και, στην αρχή της, ανεξήγητη ασθένεια) δεν παρουσιάζεται μόνο ως ιατρική κατάσταση, αλλά και ως κοινωνικό στίγμα. Κι αυτό το στίγμα δεν το πάλεψαν οι ήρωες και οι ηρωίδες του βιβλίου μόνο με το σώμα τους· το πάλεψαν και με τα επικριτικά βλέμματα των άλλων και με τις συμπεριφορές τους. Το πάλεψαν μέσα στα τρία δωμάτια της μονάδας ειδικών λοιμώξεων του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, όπου, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας, μια ολόκληρη γενιά πάλεψε να ζήσει και να επιστρέψει σε έναν κόσμο απειλητικό και το ίδιο φοβισμένο με τους ασθενείς.
Η απομόνωσή τους από τον κόσμο, η απόρριψη ακόμη και από τις ίδιες τους τις οικογένειες (μια απόρριψη που μοιάζει να πονά περισσότερο ακόμη και από τον ίδιο τον θάνατο, πολλές φορές), αλλά και, σε κάποιες περιπτώσεις, η αποδοχή και η στήριξη ακόμη και από ελάχιστα άτομα, «ήρωες» του νοσηλευτικού προσωπικού· η διάγνωση που κάποτε κουβαλιέται σαν μυστικό, μέχρι να ξεκλειδώσει και να ελευθερωθεί από το βάρος της· η ξενιτιά, οι απώλειες, οι προκαταλήψεις και οι εικόνες κοινωνικής απανθρωπιάς. Και, τέλος, οι εξομολογήσεις τους∙ εξομολογήσεις χωρίς φίλτρα, όπως ακριβώς και τα διηγήματα που μας προσφέρονται.
Διάβασα δύο-τρεις φορές τα διηγήματα-μονολόγους, έχοντας πάντα στο νου μου την εξαιρετική τους παρουσίαση πριν από λίγο καιρό στο Βασιλικό Θέατρο της πόλης μας (φαντάζομαι ότι και η θεατρική παράσταση που ανέβηκε πριν από λίγα χρόνια θα ήταν συγκλονιστική). Αυτό που τελικά μου έμεινε από την ανάγνωσή τους ήταν, κυρίως, η ανάγκη αποδοχής που είχαν οι ασθενείς, ανάγκη για αγάπη και στήριξη από το περιβάλλον τους, αλλά, πάνω απ’ όλα, η ανάγκη να ακουστούν. Τέλος, η αξιοπρέπειά τους, η οποία διαπέρασε και την πένα του συγγραφέα.
Τέτοιες καταθέσεις γραφής αξίζουν να διαβαστούν από όλους μας όχι μόνο για την αλήθεια τους, αλλά και για την γραφή τους που ο συγγραφέας απέδωσε την αυτή την αλήθεια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου