ΕΛΕΝΗ Θ.Π ΛΟΥΚΑ
Η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων οδηγεί στη μείωση των εκφραστικών τους μέσων. Μιλούν λιγότερο, αγκαλιάζονται λιγότερο, κοιτιούνται λιγότερο, αγαπιούνται επίσης λιγότερο. Το αποτέλεσμα είναι να υπολειτουργούν οι αισθήσεις του ανθρώπου που συνδέονται με τη διάδραση μεταξύ τους. Αυτό, με τη σειρά του, έχει ως συνέπεια να περιορίζονται οι κοινές εμπειρίες, τα βιώματα, ο πνευματικός και συναισθηματικός εμπλουτισμός τους.
Έτσι οδηγούμαστε σε μια μερική αδρανοποίηση των κέντρων πνευματικότητας, ενσυναίσθησης και συναισθηματισμού. Διανύουμε ίσως μια επικίνδυνη για το ανθρώπινο είδος περίοδο πνευματικής και συναισθηματικής απάθειας.
Η ενασχόληση ή η απορρόφηση των ανθρώπων από τον υπολογιστή και τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης, μέσω των οποίων τακτοποιούν και διεκπεραιώνουν σχεδόν όλες τις εργασίες τους – γραφειοκρατικές, επαγγελματικές, κάθε τύπου, αλλά και επιστημονικές και πάσης φύσεως δράσεις – οδηγεί στην αποξένωσή τους από το περιβάλλον τους, που μπορεί να είναι τόσο οι άνθρωποι όσο και η φύση.
Η όλο και μεγαλύτερη απομόνωση των ανθρώπων και ο εγκλωβισμός τους στον κόσμο του διαδικτύου και της τεχνητής νοημοσύνης οδηγούν σε ολοένα και μεγαλύτερη μοναξιά και ερημιά. Παράλληλα, η απομάκρυνση του ανθρώπου από τη φύση, από την επαφή με κάθε ζωικό και φυτικό δημιούργημά της, τον αποξενώνει από αυτήν, με όλες τις βιολογικές, πνευματικές και ψυχικές συνέπειες.
Αλλάζει άραγε η βιοχημεία του ανθρώπινου σώματος ή η ψυχική και συναισθηματική του υπόσταση; Επιτελείται μια βίαιη μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους, με όλες τις συνέπειες για την υγεία του; Σε τι είδους άνθρωπο οδηγούμαστε όταν ο άνθρωπος, στηριζόμενος στα λογισμικά δεδομένα, μετατρέπεται σε εξάρτημα μιας λογισμικής διαδικασίας για να επιτελεστεί μια εργασία μέσω μαθηματικών και υπολογιστικών μοντέλων; Όταν η ανθρώπινη επικοινωνία μειώνεται, σε πόσο «ρομπότ» μπορεί να μεταλλαχθεί ο άνθρωπος;
Πόσο συναισθηματικό απόθεμα απομένει για τις ανθρώπινες σχέσεις παντός τύπου, όταν οι αφορμές και οι αιτίες δημιουργίας συναισθημάτων, λόγω του εγκλωβισμού στο διαδίκτυο, μειώνονται δραστικά; Δημιουργείται έτσι μια συναισθηματική και ψυχοκοινωνική φτώχεια που δεν μπορεί να οδηγήσει στην ευτυχία, τη χαρά και την ευδαιμονία του ανθρώπου, που αποτελούν το ουσιώδες νόημα της ζωής.
Η απομόνωση και το άγχος του ανταγωνισμού στον επαγγελματικό στίβο για καλύτερο αποτέλεσμα, σε μια κοινωνία όπου η ταχύτητα διεκπεραίωσης του έργου παίζει πρωταρχικό ρόλο, έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπου. Όταν το άγχος και τα αρνητικά συναισθήματα κυριαρχούν, καταπιέζονται τα θετικά: η χαρά, η αγάπη, η ευτυχία.
Το ανθρωποφάγο σημερινό κοινωνικό σύστημα, όπου ο άνθρωπος καλείται να λειτουργεί στο μεγαλύτερο μέρος του εικοσιτετραώρου σχεδόν αυτοματοποιημένα, να εκτελεί προγράμματα, σχέδια, δράσεις και διαδικασίες συγκεκριμένες προς όφελος κυρίως του εργοδότη και κατ’ επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος, αφήνει ελάχιστο χώρο ζωής. Αν αφαιρέσουμε τις ώρες ύπνου, τις ώρες εργασίας υπό συνθήκες αυστηρής συγκέντρωσης και εκτέλεσης καθηκόντων, καθώς και τις ώρες οργάνωσης και τακτοποίησης των θεμάτων του σπιτιού, ποιος χρόνος απομένει για την ηρεμία της ψυχής, για την αγάπη, για τον έρωτα, για τη γαλήνη στη φύση, για τη γυμναστική, για τα χόμπι;
Υπάρχει ελπίδα, μιας και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τα φυσικά, παραδοσιακά πρότυπα και τις συνήθειες ζωής; Τι μορφή θα παρουσιάσει η ανθρωπότητα σε 50, 100 ή 1.000 χρόνια, όταν μέσα σε μόλις 50 χρόνια στο παρελθόν συνέβησαν ριζικές αλλαγές τεραστίου μεγέθους και έκτασης σε βιομηχανικό, τεχνολογικό και κοινωνικό επίπεδο;
Πώς μπορεί ο άνθρωπος, όλα τα έμβια όντα και ο ίδιος ο πλανήτης να αντέξουν αυτή την αλλαγή χωρίς να καταστραφεί η φυσική και βιολογική ισορροπία; Ή μήπως οι αλλαγές που έχουν μέχρι τώρα συντελεστεί οδήγησαν ήδη σε σταδιακές αλλοιώσεις και καταστροφές της ισορροπίας της φύσης και όλων των έμβιων όντων;
Τι εικόνα θα παρουσιάζει ο πλανήτης, η φύση, ο άνθρωπος και όλα τα έμβια όντα στο μέλλον; Η σκέψη και η πρόβλεψη για το μέλλον είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Υπάρχει άραγε ελπίδα αντιστροφής της καταστροφικής πορείας της ανθρωπότητας;
Ήδη η καταστροφή και η μόλυνση του περιβάλλοντος, η μείωση των ειδών ζώων και φυτών, καθώς και η αύξηση των ασθενειών σε ανθρώπους και ζώα λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής, αποδεικνύουν τη λανθασμένη πορεία της τεχνολογικής εξέλιξης του ανθρώπου. Παράλληλα, η αλλαγή του κλίματος, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μόλυνση και την καταστροφή του περιβάλλοντος, έχει οδηγήσει σε τεράστιες καταστροφές εξαιτίας πλημμυρών, πυρκαγιών και σφοδρών ανέμων, δηλαδή λόγω ολοένα και πιο ακραίων καιρικών φαινομένων.
Είναι καιρός να αντιδράσουμε έγκαιρα και να αντιστρέψουμε την κακή εξέλιξη του πλανήτη της ζωής, του κοινού μας σπιτιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου