26 Μαρτίου 2017

Συνθέτης κλασικής μουσικής ετών 23 που μεγάλωσε με Doors

Είναι μόλις 23 ετών. Και συνθέτης κλασικής μουσικής. Αυτός ο συνδυασμός είναι από μόνος του ικανός για να προκαλέσει ενδιαφέρον γύρω από τον νεαρό που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Εδεσσα. Ο Ορέστης Παπαϊωάννου ασχολήθηκε από μικρός με την κλασική μουσική κι έχει κερδίσει την πρώτη θέση σε Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης.
Τελειόφοιτος φοιτητής της σύνθεσης στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από το Δημοτικό Ωδείο, όπου και φοίτησε από τα επτά του  χρόνια μέχρι και τα είκοσι δύο. Οι πρώτοι του καθηγητές ήταν ο Δημήτρης Παπαϊωακείμ στο κλαρινέτο και ο Γιάννης Γκουράνης στα ανώτερα θεωρητικά. Στα 18 του μπήκε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου, με καθηγητή σύνθεσης τον Χρήστο Σαμαρά.

Σύντομα η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Τζανετάκη

Το 2017 θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πόλις η ποιητική συλλογή του Γιάννη Τζανετάκη «Εφ’ όρου σκιάς».

Αξύριστοι θλιμμένοι

Γερνάνε
οι παλιοί μου ήρωες
γερνάνε 


τα μπακ οι μπαλαντέρ
οι κυνηγοί

αξύριστοι θλιμμένοι
με κοιλιές

–λες κι έχουν κάτω
απ’ τη φανέλα τους την μπάλα–

κλωτσάνε πέτρες
στα στενά της Καλαμάτας

σε πεζοδρόμια πίνουν Άμστελ
σε σκαλιά

γερμένοι μπρος
να σηκωθούν
έτοιμοι απ’ τον πάγκο

να μπουν ξανά στο γήπεδο

ένα χαμένο
να γυρίσουνε παιχνίδι

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Δύο ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Λέξεις απόκρημνες» της Διώνης Δημητριάδου


Δύο ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Λέξεις απόκρημνες» της Διώνης Δημητριάδου*,δίγλωσση έκδοση, μετάφραση στα Αγγλικά: Robert Crist, Despina Lala – Crist, κυκλοφορεί στις 24 Απριλίου 2017, από τις Μικρές εκδόσεις


Ιεροτελεστία του Ελάχιστου

Η σωστή δόση αρχικά.
Δύο κοφτές σιωπές και από γλύκα τίποτα.
Ένα ανακάτεμα αργό
όπως μπερδεύονται τα αποκόμματα ζωής
μέσα σε διάμετρο στενή
σαν τους διαδρόμους των σπιτιών με τους μικρούς φεγγίτες
μικρές ανάσες σε σκοτεινές αυλές
να αποσταίνει λίγο η ζωή.
Αναμονή με αταραξία
να μη θολώνει ο νους με άσχετα λόγια.
Και μετά χτύπημα ανεπαίσθητο ίσα να αγγίξει το κορμί
να το ξυπνήσει από τον λήθαργο ζεστής ανάσας.
Και πάλι ελάχιστη αναμονή εκεί στον ελαφρύ κυματισμό.
Και με τον πρώτο αναστεναγμό
απόσυρση σκληρή
συνειδητοποίηση αποχής.
Κατόπιν αργά και ηδονικά
με το μυαλό σε αλλοτινούς καιρούς
πίνεις το αποτέλεσμα της ταραγμένης θάλασσας.

25 Μαρτίου 2017

ᾨδὴ Ἐννάτη. Εἰς Ἐλευθερίαν-Ἀνδρέας Κάλβος

 

στροφὴ α´.

Δυστυχησμένα πλάσματα
τῆς πλέον δυστυχησμένης
φύσεως, τελειώνομεν
ἕνα θρῆνον καὶ εἰς ἄλλον
πέφτομεν πάλιν. 5

β´.

Ἡμεῖς κατεδικάσθημεν
ἄθλιοι, κοπιασμένοι,
πάντα ῾νὰ κατατρέχωμεν,
ἀλλὰ ποτὲ δὲν φθάνομεν
τὴν εὐτυχίαν. 10

γ´.

Ἴσως (ἂν δὲν μὲ τρέφῃ
ματαία ἐλπίς) εὑρίσκεται
μετὰ τὸν θάνατόν μου
γλυκυτέρα ζωὴ
καὶ μὲ προσμένει. 15

24 Μαρτίου 2017

Καβάφης με το αυτί, Καβάφης παγκόσμιος (της Μαρίας Τοπάλη)

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: ΤΟ ΥΠΟΛΕΙΠΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ


Με την εισήγηση αυτή προτίθεμαι να μοιραστώ την εμπειρία που αποκόμισα από τη συμμετοχή μου, τα δύο προηγούμενα χρόνια (2014 και 2015), με διαφορετικό, κάθε φορά, «πάρτνερ», και σε διαφορετικά σχολεία, στο πρωτοποριακό πρόγραμμα της «Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών» με τίτλο «Ο Καβάφης πάει σχολείο». Την πρώτη χρονιά και συγκεκριμένα το πρώτο τρίμηνο του 2014, «τρέξαμε» το πρόγραμμα στο Πρώτο Λύκειο της Νίκαιας μαζί με τον ζωγράφο Βασίλη Παπατσαρούχα, τη δεύτερη χρονιά, και συγκεκριμένα το πρώτο τρίμηνο του 2015, στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο, μαζί με τον σκηνοθέτη Σίμο Κακάλα.
Θα διατυπώσω πρώτα μερικές εισαγωγικές σκέψεις και, στη συνέχεια, θα επιχειρήσω να αποτυπώσω την εμπειρία καθαυτή.

Γιατί αξίζει να διαβάσετε το Άκυρο Αύριο του Κοσμά Χαρπαντίδη

4
Η Kατοχή και ο Εμφύλιος είναι δύο δύσκολα αλλά και πλούσια σε περιεχόμενο θέματα που έχουν δώσει το υλικό στο νεο-ελληνικό μυθιστόρημα. “Το άκυρο αύριο” του Κοσμά Χαρπαντίδη (μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις) έρχεται να προσθέσει μια ενδιαφέρουσα οπτική, τόσο από την άποψη της πρόσληψής των δραματικών αυτών περιόδων στην πορεία του χρόνου όσο και ως προς την σύνδεσή τους με τη σύγχρονη Ελλάδα.
Η Αθηνά, μεσόκοπη συγγραφέας και μητέρα τριών παιδιών στην Αθήνα, όντας σε άθλια ψυχολογική και οικονομική κατάσταση λόγω του πρόσφατου διαζυγίου της, επιστρέφει μόνη, μετά από πολλά χρόνια στη Μικρόπολη, το ορεινό χωριό της Δράμας όπου μεγάλωσε, για να γηροκομήσει την υπερήλικη μητέρα της που πάσχει από άνοια. Παράλληλα, θα ασχοληθεί με τη συγγραφή ενός βιβλίου για τον διαβόητο Πρόδρομο Αρσλάνογλου, επονομαζόμενο και Αρσλάν Αγά, ηγετική μορφή και υπεύθυνο αρκετών θηριωδιών στα βουνά κατά την δεκαετία του 1940, μετέπειτα δήμαρχο της περιοχής επί δεκαετίες, Άγιο (!) για την εκκλησία και υπεύθυνο για την αυτοκτονία του πατέρα της.
Η ενασχόλησή της με τον Αρσλάνογλου και το σκοτεινό παρελθόν του θα προκαλέσει τη μήνι της υπερ-πατριωτικής, παραστρατιωτικής οργάνωσης “Σπαρτιατική Λάβρυς” που, εκτός από την περιφρούρηση των συνόρων, θεωρεί χρέος της την προάσπιση της φήμης του Αρσλάν Αγά, ο οποίος πρωτοστάτησε τόσο στις μάχες κατά των Βούλγαρων όσο και των κομμουνιστών.

Ωστικό κύμα του Νίκου Δαββέτα: ποικιλότροπος διαμελισμός


Παίρνοντας στα χέρια του το Ωστικό κύμα ο αναγνώστης αντικρύζει στο εξώφυλλο τον πίνακα του Peter Blake, The Second Real Target [Ο δεύτερος αληθινός στόχος], ο οποίος αποτυπώνει την καλλιτεχνική ατζέντα της pop art με την ενσωμάτωση καθημερινών αντικειμένων στο πλαίσιο της «υψηλής» τέχνης. Μετά το πέρας της ανάγνωσης, και ορμώμενη από τον τίτλο του έργου του Blake, έρχομαι να προβληματιστώ για το ποιοι είναι οι στόχοι του Νίκου Δαββέτα με την αινιγματική αυτή νουβέλα. Ενοχλητικά επίκαιρο—και με νωπές μνήμες της τρομοκρατικής επίθεσης του Δεκέμβρη στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου—, το Ωστικό κύμα διαπραγματεύεται μια βομβιστική επίθεση στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2012.[i] Ανάμεσα στους νεκρούς, χάνει τη ζωή του ένας νεαρός Έλληνας και ο αντίκτυπος του θανάτου του έρχεται να φωτίσει τις αγκυλώσεις μιας ελληνικής οικογένειας στο μικροεπίπεδο του «δραμάτος» της καθημερινής ζωής.

23 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ»

Στις σελίδες του ο αναγνώστης που επιμένει στην έντυπη γραφή και την καλή λογοτεχνία μπορεί να γνωρίσει μορφές του έργου σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών αλλά και εξαιρετικές μεταφράσεις κλασικών συγγραφέων.
Αναλυτικότερα, στο νέο (11ο) τεύχος του περιοδικού: Ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης μεταφράζει Άννα Αχμάτοβα, ο Συμεών Σταμπουλού Φρήντριχ Χαίλντερλιν, η Σοφία Μωραΐτη Φρανσουά ντε Κορνιέρ, ο Τάκης Παπαγγελόπουλος Χίλντα Ντουλίτλ, η Μαγδαληνή Θωμά Μαρί Άντερ. Δημοσιεύονται ακόμη νέα ποιήματα του Σωτήρη Σαράκη, της Ειρήνης Βακαλοπούλου, της Σταυρούλας Γάτσου και της Ιωάννας Μουσελιμίδου.
Στην ενότητα της αφήγησης δημοσιεύονται διηγήματα της Μαρίας Κουγιουμτζή, του Δημήτρη Οικονόμου, του Ηλία Κουτσούκου, της Αλεξάνδρας Μυλωνά και του Δημήτρη Τσινικόπουλου καθώς και το θεατρικό μονόπρακτο του Ελευθέριου Καβαλιέρου «Ξέρξης Μυγοφόντης».

Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Η επίγνωση του φοίνικ

 Φωτογραφία: Κυριάκος Συφιλτζόγλου
Ι.
Και ξέρεις κάτι;
έσπασα.
Κάποτε είχα γράψει ψέματα
είμαι άτρωτος
αλλά άκου με λίγο:
έσπασα.
Πλέον έχω κάτι από την επίγνωση
του φοίνικα
το γεγονός ότι ανασταίνεται
δεν κάνει τίποτα μπροστά στην ανάμνηση
του κάθε φορά θανάτου του
των όσων προηγήθηκαν.
Η ζωή επανέρχεται
αλλά η μνήμη μένει.
ΙΙ.
Κι είναι που ήξερε πόσα βουνά
που είχε πάνω τους πετάξει
είχαν σβηστεί και γίνει ένα με το χώμα.
Κι είναι που ήξερε πως τα λουλούδια κάτω του
θα ζούσαν για λίγες μέρες μοναχά
όσο όμορφα κι αν ήταν.
Θα μπορούσε κι αυτός κάποτε έτσι να τελειώσει
θεαματικά, να μην ξαναφουντώσει απ’ τις στάχτες
να τον σκεφτεί ένα μικρό λουλούδι
σαν κάτι όμορφο που χάθηκε
κυρίως: να πάψει να κουράζεται
χωρίς να ξέρει το γιατί
το πού πηγαίνει.
Όμως δεν μπορεί.
Ξέρει και νιώθει πως πρέπει ο κύκλος να μην σπάσει
πρέπει να συνεχίσει να γδέρνει τον αέρα με τα νύχια
και να βλέπει τον κόσμο από κάτω να πεθαίνει
αυτός
σαν να του έλαχε από κάπου να τραβάει με τις φτερούγες του
το αντίβαρο στον θάνατο.
Τόση ζωή δεν τη βαστώ
σκέφτεται
καθώς ετοιμάζεται για την επόμενη φωτιά.
*Από το http://diastixo.gr

"Ο θείος Αβραάμ μένει πάντα εδώ" της Έλενας Χουζούρη

Ο θείος Αβραάμ μένει πάντα εδώ είναι ένα μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και μέχρι τα μέσα του επόμενου. Υπάρχει η φωνή ενός -κλασικού- αφηγητή και η παρουσία της Αλίζα, εγγονής της Λούνα, του κεντρικού προσώπου του έργου. Το θέμα είναι προφανές ήδη από τον τίτλο και σε ό,τι με αφορά ένα από τα λίγα που μου φαίνονται ανεξάντλητα. 
Οι περιγραφές μιας Θεσσαλονίκης ακμάζουσας και πανέμορφης που έχει προ πολλού χαθεί και αντικατασταθεί από μια άλλη πόλη, είναι το βασικό χαρακτηριστικό του βιβλίου τουλάχιστον για το πρώτο μισό του. Μετά, τα ιστορικά και κατά δεύτερο λόγο τα πολιτικά γεγονότα παίρνουν τη σκυτάλη για να στήσουν μια πλοκή που παρόλο που δεν είναι πρωτότυπη, παραμένει ενδιαφέρουσα.

22 Μαρτίου 2017

Στο "Εντευκτήριο" που κυκλοφορεί

Τα περιεχόμενα του τεύχους:


ΠΕΖOΓΡΑΦΙΑ Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής, Μαρία Στασινοπούλου, Θανάσης Θ. Νιάρχος, Τάκης Σπετσιώτης, Κωνσταντία Σωτηρίου, Τζάστιν Τόρρες, Βάνα Χαραλαμπίδου, Κώστας Ταχτσής (επιστολή στον Νάνο Βαλαωρίτη), Γιάννης Τσίρμπας, Στράτος Φουντούλης, Στέλλα Παρασχά
ΠOΙΗΣΗ Ρέιμοντ Κάρβερ, Βασίλης Τσαρνάς, Τεντ Χιουζ, Κώστας Χατζηκυριάκου, Πιερ Πάολο Παζολίνι
ΔOΚΙΜΙO Ηλίας Κεφάλας
ΦΑΚΕΛΟΣ Η προδρομική Διαγώνιος (Νίκος Μπακόλας, Κίμων Οικονόμου, Ιωάννης Σιβεριώτης, Ντίνος Χριστιανόπουλος)
CAMERA OBSCURA (φωτογραφικό ένθετο) Σπύρος Ζερβουδάκης (φωτογραφίες), Ηρακλής Παπαϊωάννου (κείμενο)

ΒΙΒΛΙOκριτικές & παρoυσιάσεις
Βαγγέλης Χατζηβασιλείoυ Ιστορία ενός φετίχ (Χρήστου Χρηστίδη: Αναποδογεννημένος
Λίζυ Τσιριμώκου Γλείφοντας το λεπίδι (Μισέλ Φάις: Lady Cortisol)
Λίνα Πανταλέων Ένας τάφος στα σωθικά (Αντώνη Νικολή: O θάνατος του μισθοφόρου)
Καίτη Στεφανάκη Το έξ-αλλο βιβλίο πολλών Άλλων (Χρήστου Μπήτσικα: O ίδιος)
Σταύρος Ζαφειρίου Το σώμα ως όχημα και ως δρομολόγιο (Ειρήνης Ιωαννίδου: Σώμα δρομολόγιο)
Απόστολος Λυκεσάς Κραυγή ή ψίθυρος απελευθέρωσης (Πολυξένης Βελένη: Είμαι η Άλλη)
Μαίρη Κλιγκάτση Χώρα ανοιχτή και εκτατή (Κατερίνας Ηλιοπούλου: Μια φορά κάθε τοπίο και ολότελα)
Κώστας Θεολόγου Μια ωτακουστική και ηδονοβλεπτική ιστορία (Χρύσας Φάντη: Η ιστορία της Σ.)
Δημήτρης Κόκορης Προσεγγίζοντας το έργο του Μανόλη Αναγνωστάκη (συλλογικό: O ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης και η μεταπολεμική αριστερή διανόηση)
Αλεξάνδρα Μπακονίκα Μερικό λογοτεχνικό πανόραμα (Θανάση Μαρκόπουλου: Χαμηλά ποτάμια)
Καίτη Στεφανάκη Ένα βιβλίο-ποταμός (W. Beutin, W. Emmerich, C. Kanz κ.ά.: Ιστορία της γερμανικής λογοτεχνίας)
Θοδωρής Σαρηγκιόλης Ποιητική, ιδεολογία και ποίηση (Τάκη Γκόντη: Παντομίμα)
Και πολλά ακόμη σχόλια για βιβλία στην ενότητα ΕΙΣ ΤOΝ ΤΥΠOΝ ΤΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ από τον Γιώργο Κορδομενίδη και τους Γιάννη Κοτσιφό, Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Εύη Καρκίτη, Στέλλα Βοσκαρίδου και Τέλλο Φίλη.

Στάθης Γουργουρής – Ενδεχομένως αταξίες. Κείμενα ποιητικής και πολιτικής

Τα ηρεμιστικά του βάλτου και οι στοχασμοί της αφύπνισης
Στοχάζεται η λογοτεχνία; αναρωτιόταν ο συγγραφέας σε παλαιότερη συλλογή κειμένων (που παρουσιάσαμε εδώ)· αυτή τη φορά το πεδίο μετατοπίζεται στην ποιητική και την πολιτική και όσα μύρια περικλείουν αλλά κατά κάποιο τρόπο το ερώτημα παραμένει ίδιο. Άλλωστε οι επιμέρους τομείς της τέχνης του λόγου ή της σκέψης, της πολιτικής ή της ιστορίας, δεν αποτελούν παρά ενδεικτικές διαγραμμίσεις σ’ έναν ενιαίο χάρτη όπου όλα συνδέονται. Και ακριβώς αυτή είναι η αρετή των περισσότερων κειμένων του συγγραφέα: από την μία επικεντρώνουν σε ένα θέμα με πλήρη αυτονομία και από την άλλη το ανοίγουν προς όλες τις κατευθύνσεις, σε δοχεία συγκοινωνούντα που καταλήγουν σε μια ευρύτερη δεξαμενή. Και, βέβαια, το ερώτημα είναι πάντα έτοιμο να αντιστραφεί: τι στοχαζόμαστε εμείς μέσα από την πεζογραφία, την ποίηση, την πολιτική, την φιλοσοφία, την επικαιρότητα, την τρέχουσα καθημερινότητα.
Ας ξεκινήσω από την ανάγνωση μιας συγγραφέως που δεν έχει διαβαστεί αρκετά, της Μιμίκας Κρανάκη, και του σημαντικού της βιβλίου Φιλέλληνες (είκοσι τέσσερα γράμματα μιας Οδύσσειας). Ο Γουργουρής εκκινεί από τον Μπρεχτ που έλεγε ότι το πιο θλιβερό για μια κοινωνία είναι να έχει ανάγκη από ήρωες. Είναι μια κοινωνία που νοσεί: η ανάγκη της για ήρωες και ηρωισμούς υποδηλώνει την αδυναμία της να δράσει σύσσωμη και να μοιράσει την ευθύνη σε όλα της τα μέλη. Έτσι θυσιάζει κάποια επίλεκτα μέλη της στο βωμό της επωνύμου δόξας (συνήθως μεταθανάτιας), για να συγκαλύψει την συλλογική της ανεπάρκεια.

Τεύκρος Μιχαηλίδης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κύπρο. Είναι διδάκτωρ των μαθηματικών του Πανεπιστημίου Pierre et Marie Curie. Από το 1981, διδάσκει μαθηματικά στη μέση εκπαίδευση. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες σχετικά με τη διδακτική των μαθηματικών, την εισαγωγή της πληροφορικής στην εκπαίδευση και τη χρήση της αφήγησης και της ιστορίας στη διδασκαλία των μαθηματικών. Έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με τις εφημερίδες Τα Νέα, Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος και Καθημερινή. Έχει μεταφράσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά 28 βιβλία, λογοτεχνικά και επιστημονικά, σχετικά με τα μαθηματικά και την ιστορία των επιστημών. Το 2006 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο τού Chevalier dans l' Ordre des Palmes Academiques. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Θαλής + Φίλοι και της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημα Πυθαγόρεια Εγκλήματα (Πόλις, 2006) έχει μεταφραστεί σε 6 γλώσσες – ιταλικά, ισπανικά, αγγλικά, κορεατικά, κινεζικά, γαλλικά, ενώ για το Αχμές, ο γιος του φεγγαριού (Πόλις, 2013) του έχει απονεμηθεί το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συμμετείχε με διηγήματά του στους συλλογικούς τόμους Ελληνικά Εγκλήματα 2, 3 και 4 των εκδόσεων Καστανιώτη, Είσοδος Κινδύνου των εκδόσεων Μεταίχμιο, και στη σειρά «Κλέφτες και Αστυνόμοι» του ραδιοσταθμού 902 Αριστερά στα FΜ. 

21 Μαρτίου 2017

ΖΩΗ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ του Τάκη Γκόντη

ΖΩΗ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ


Της είπαν ότι το νεογέννητο
πρόωρο βρέφος της
δεν είχε ελπίδες να ζήσει 


Την πήρε αγκαλιά
Μια στάλα πούπουλο

Από το παράθυρο του μαιευτηρίου
ήθελε να της δείξει τον ουρανό
και τη θάλασσα
Τα δέντρα του κήπου
και τα πουλιά
Το ηλιοβασίλεμα
τη γεμάτη σελήνη

Εκείνη όμως
με τα μεγάλα γαλάζια της μάτια
προτού για πάντα τα κλείσει
κοίταζε μόνο εκείνο
το παράξενο δάκρυ
που κυλούσε στο μάγουλο

Μανόλης Αναγνωστάκης: Πέντε μικρά θέματα

I
Μες στην κλειστή μοναξιά μου
Έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια
Στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη ψυχή μου.
Εμείς αγαπήσαμε. Εμείς
Προσευχόμαστε πάντοτε. Εμείς
Μοιραστήκαμε το ψωμί και τον κόπο μας
Κι εγώ μέσα σε σένα και σ’ όλους.

Ο Η λ ί α ς Τ σ έ χ ο ς στο Π λ α τ ύ Ημαθίας



'' Μαζεύω τις γιορτές Σαν άρματα Τραπεζομάντιλα
  Γέμισαν τα τελάρα Με Δευτέρες Κυριακές Κατόπιν εορτές '' η.τ
Τρίτη 21.3.2017 και 7.30 μ.μ , στην αίθουσα της Ευξείνου Λέσχης Ποντίων Πλατέος, οδός Ανοίξεως, '' ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ '' , από το 2008 , οργανώνουν βραδιά προς τιμήν του ποιητή Ηλία Τσέχου, γιορτάζοντας την Εαρινή Ισημερία και την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Συνεορτάζουν και αφηγούνται : Παύλος Παρασκευαϊδης, Σίμος Ανδρονίδης, Αθηνά Ξανθίδου, ο εκδότης της  '' Τύρφη '' Κωνσταντίνος Τέλιος, Ηλίας Τσέχος, ενώ ο μουσικός Σωκράτης Βότσκος μελοποιεί Ηλία Τσέχο.
 Ο ποιητής '' οργώνει '' κι οργανώνει το ποιητικό πεδίο, σε μιας κοινωνίας που '' η ποίηση τουλάχιστον, βάλτος του μέλλοντος, δίχως κουνούπια ''. Τελετάρχης της βραδιάς O Λάζαρος Τσιπλακίδης, πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Πλατέος..
Η βραδιά κλείνει με χορούς του Πόντου, από τους '' ΚΟΜΝΗΝΟΥΣ '' και θα ακολουθήσει μικρός χορός των παρευρισκομένων και κρασί ! Βιβλία του ποιητή θα υπάρχουν προς διάθεση.

Με την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων '' ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ '' Εαρινή Ισημερία - Παγκόσμια  Ημέρα Ποίησης - 21.3.2017- 7.30 μ.μ , Στην αίθουσα του Συλλόγου, οδός Ανοίξεως και επικοινωνίας: 6976052777 , 6989599763

20 Μαρτίου 2017

Το αγωνιώδες «αν» του Ιούδα

ΝΙΚΟΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
Ο Αμος Οζ επανέρχεται στην ιστορία της γέννησης του κράτους του Ισραήλ και στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας που ακολούθησε.

ΑΜΟΣ ΟΖ
Ιούδας
μτφρ.: Μάγκι Κοέν
εκδ. Καστανιώτης, σελ. 366

Οπως και στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Ιστορία αγάπης και σκότους», ο κορυφαίος Ισραηλινός πεζογράφος Αμος Οζ επανέρχεται στην ιστορία της γέννησης του κράτους του Ισραήλ και στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας που ακολούθησε (1948), όχι όμως με τη θριαμβική οπτική που συναντάμε στο εμβληματικότερο ίσως έργο του, αλλά με τον σκεπτικισμό του ανεξίθρησκου μυθιστοριογράφου, που δεν διστάζει, υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων, να ξαναπιάσει το νήμα της ιστορικής αφήγησης, μέσα από τον μύθο του Ιούδα, προσθέτοντας ένα αγωνιώδες «αν».
Το σκηνικό που στήνει για να αναπτύξει το μυθιστορηματικό σχέδιό του είναι κάτι παραπάνω από ευφυές. Επινοεί ένα σπίτι-δόκανο, όπου συγκατοικούν αναγκαστικά δύο διαφορετικά άτομα και δύο, τρόπον τινά, φαντάσματα της Ιστορίας, που έχουν υποστεί τη βαναυσότητά της. Σε αυτά προστίθεται ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, επισκέπτης και παρατηρητής του βίου τους, που παλεύει όμως και αυτός με τους δικούς του εφιάλτες.

Άγγιγμα δαιμονικό και αγγελικό

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ, Όλα μπορούν να συμβούν μ’ ένα άγγιγμα, διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 216

Λιοντάρια και αφομοιωμένα πρόβατα
Ένας βίαιος ρεαλισμός, μπορεί να συνορεύει μ’ έναν βρόμικο ρεαλισμό κι ένας βρόμικος ρεαλισμός μ’ έναν κακό, όπως ακριβώς συμβαίνει στην εμβληματική ταινία του Έττορε Σκόλα «Βίαιοι, βρόμικοι και κακοί». Ένας βρόμικος ρεαλισμός είναι μια πραγματικότητα τερατογόνος και βίαιη, χωρίς μέτρο και ηθική που ζέχνει μια πραγματικότητα οριακή, υπό αποσύνθεση που όμως δεν έχει καθολικά σαπίσει ακόμα. Ένας βρόμικος ρεαλισμός τρέφεται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του που αλληλοτρώγονται. Ας θυμηθούμε έναν χαρακτηριστικό στοχασμό του Πώλ Βαλερύ: «Τίποτα πιο πρωτότυπο, τίποτα πιο εσύ από το να τρέφεσαι απ’ τους άλλους. Πρέπει όμως να τους χωνεύεις. Το λιοντάρι είναι φτιαγμένο από αφομοιωμένο πρόβατο».

ΘΩΜΑΣ ΚΟΡΟΒΙΝΗΣ "ΤΟ ΒΟΥΝΟ"


-από την συλλογή αφηγημάτων  'ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ', εκδ. ΑΓΡΑ, αφιερώνω το παρακάτω στους αγωνιστές των Σκουριών
ΘΩΜΑΣ ΚΟΡΟΒΙΝΗΣ

–στον Γιάννη Μακριδάκη-
Με φύτεψαν αιώνες πριν αλογάριαστους χθόνιοι θεοί. Ούτε από πατρικό χάδι ξέρω, ούτε από μητρική στοργή. Έτσι ορφανό κι ολομόναχο πορεύτηκα μέσα στο χρόνο. Πάντα περήφανο κι αγέρωχο και φορτωμένο μπερεκέτια ατέλειωτα που χόρτασαν λαούς και λαούς.
Οι πιο κοντινοί μου γείτονες είναι οι ουράνιοι θεοί. Εκείνοι ορίζανε παλιά τα πεπρωμένα μου. Όποτε μου ’κλειναν το μάτι, με φώτιζαν ολόκορμο και μ’ έκαναν ν’ αστράφτω. Όταν είχαν σεκλέτια, με φυλάκιζαν σε καταχνιά απροσπέλαστη. Άλλοτε μ’ έλουζαν με καταρράκτες νερού κι άλλοτε ξεφλούδιζε τη σάρκα μου ο ήλιος κι έμενα φαλακρό κι ολοτσίτσιδο να με δέρνουν τα ξεροβόρια.
Προτού να φτιάξουν τις πολιτείες οι άνθρωποι, δεν κοτούσαν να με ζυγώσουν, γιατί με λογάριαζαν κι εμένα σαν ένα μικρό αυτεξούσιο και κραταιό θεό. Κι επειδή τους κερνούσα σπάταλα τα δώρα μου, έδιναν ισόβιους όρκους πίστης και σεβασμού ότι ποτέ δε θα με πειράξουν και θα με προστατεύουν σαν ό, τι πιο ιερό στον κόσμο.

19 Μαρτίου 2017

Γιάννης Αγγελάκας, Η γελαστή ανηφόρα


Τώρα που πέφτει πάνω μας άλλη μια άγρια μπόρα
χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα
κι αν φλέγεται τριγύρω μας του τίποτα η χώρα
χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα.
Τώρα που όλοι συμφωνούν πως είν’ κακιά η ώρα
χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα
κι ως που να συναντήσουμε της δίψας μας τα δώρα
χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα

 https://tokoskino.wordpress.com/wp-admin/post-new.php