26 Σεπτεμβρίου 2017

«Πώς μπορούμε να ζήσουμε ποιητικά τη μικρή ζωή μας»

του Σωτήρη Παστάκα
«ΑΝ παρουσιαστεί ένας θεός ή ένας φρόνιμος δάσκαλος και μας πει να μη βάζουμε στο νου μας, ούτε να σκεφτόμαστε τίποτα που να μην μπορούμε να το εκφράσουμε αμέσως μεγαλόφωνα, αυτό ούτε μια μέρα δεν θα το βαστάξουμε», λέει τελικά, ο Μάρκος Αυρήλιος. Για χρόνια νόμιζα πως ήταν απόφθεγμα του Επίκτητου. Μου είχε καρφωθεί στο μυαλό από το 2002, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το γνωστό πλέον βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό κι αναφέρομαι φυσικά στο «Εις εαυτόν» στην παράφραση (όπως την αποκαλεί ο ίδιος) του Στέφανου Δέλτα από τις εκδόσεις της Εστίας (που περιλαμβάνει και το Εγχειρίδιο του Επίκτητου, αλλά και τον ύμνο στον Δία του Κλεάνθους). Στα σαράντα οκτώ μου χρόνια τότε, με είχε οδηγήσει η πολυτάραχη ζωή μου στους στωικούς, κι όχι το αντίστροφο. Για να μην τα πολυλογώ, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί από τότε καθημερινό σχεδόν ανάγνωσμα για μένα. Το έχω χαρίσει σε ανθρώπους που πέρασαν πολύ κοντά κάποια στιγμή από τη ζωή μου και το ξαναγόρασα άλλες τόσες.

Θωμάς Κοροβίνης ΤΟ ΒΟΥΝΟ


–στον Γιάννη Μακριδάκη-
Με φύτεψαν αιώνες πριν αλογάριαστους χθόνιοι θεοί. Ούτε από πατρικό χάδι ξέρω, ούτε από μητρική στοργή. Έτσι ορφανό κι ολομόναχο πορεύτηκα μέσα στο χρόνο. Πάντα περήφανο κι αγέρωχο και φορτωμένο μπερεκέτια ατέλειωτα που χόρτασαν λαούς και λαούς.
Οι πιο κοντινοί μου γείτονες είναι οι ουράνιοι θεοί. Εκείνοι ορίζανε παλιά τα πεπρωμένα μου. Όποτε μου ’κλειναν το μάτι, με φώτιζαν ολόκορμο και μ’ έκαναν ν’ αστράφτω. Όταν είχαν σεκλέτια, με φυλάκιζαν σε καταχνιά απροσπέλαστη. Άλλοτε μ’ έλουζαν με καταρράκτες νερού κι άλλοτε ξεφλούδιζε τη σάρκα μου ο ήλιος κι έμενα φαλακρό κι ολοτσίτσιδο να με δέρνουν τα ξεροβόρια.
Προτού να φτιάξουν τις πολιτείες οι άνθρωποι, δεν κοτούσαν να με ζυγώσουν, γιατί με λογάριαζαν κι εμένα σαν ένα μικρό αυτεξούσιο και κραταιό θεό. Κι επειδή τους κερνούσα σπάταλα τα δώρα μου, έδιναν ισόβιους όρκους πίστης και σεβασμού ότι ποτέ δε θα με πειράξουν και θα με προστατεύουν σαν ό, τι πιο ιερό στον κόσμο.

KΩΣΤΗΣ ΚΟΡΝΕΤΗΣ τα παιδιά της δικτατορίας

Το βιβλίο του Κωστή Κορνέτη «Τα Παιδιά της Δικτατορίας» [Πόλις, 2015] το διάβασα τον Αύγουστο που μας πέρασε κι έτσι, τώρα, μπορώ να γράψω κι εγώ μερικά λόγια. Εκείνο που θέλω να πω από την αρχή είναι πως το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το καλύτερο, απ’ αυτά που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια, και που επιχειρούν να ερμηνεύσουν το νεολαιίστικο κίνημα (ας το πούμε έτσι χοντρικά), μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις του την εποχή των ελληνικών long sixties (από τις αρχές του ’60, μέχρι την πτώση της δικτατορίας).
Ο Κορνέτης δε μασάει… νεοφιλελέδικο ταραμά και όπως γράφει από τις πρώτες κιόλας γραμμές τού βιβλίου του, για να διαλύσει αμέσως τα νέφη που μαζεύτηκαν τα τελευταία χρόνια πάνω από την έννοια «Πολυτεχνείο», σημειώνει: «Αυτή την αναθεωρητική οπτική (σ.σ. της αμφισβήτησης του Πολυτεχνείου) τη θεωρώ όχι απλώς εξαιρετικά άστοχη και ανιστορική, αλλά και επικίνδυνη, αφού τείνει να μετατρέψει το Πολυτεχνείο, από ένα γενικά αποδεκτό “τόπο μνήμης” μετά τη Χούντα σε διχαστικό μνημονικό γεγονός». Πάνω σ’ αυτή τη βάση είναι δομημένο το βιβλίο του, το οποίο αποτελείται από την Εισαγωγή, πέντε πολυσέλιδα κεφάλαια και τον Επίλογο. Θα τα δούμε αναλυτικά, αλλά, εννοείται, περιληπτικά.

25 Σεπτεμβρίου 2017

1968



γράφει ο Βασίλης Δασκαλάκης

Έξι ετών, κεφάλι γουλί
με μια ουλή μελλοθανάτου στο κάτω χείλι 
πρόσωπα τρομαγμένα
έτοιμα (;) για ένταξη στον μηχανισμό  
της πατρίδας
Σκληρότατη νηπιαγωγός τραβάει αυτιά
όλοι και όλα σε σειρά, όλα εν τάξει 
εμείς με σφεντόνες ακόμα ζητάμε παιχνίδια
με γάτες και πουλιά! Τι όμορφα πλάσματα!
Πετάνε, τα ζηλεύω
Κι εγώ με μπλε ποδιά
Πόσο θέλω να δραπετεύσω, να φύγω, να παίξω
να πετάξω!
Τότε με ξύλινα σπαθιά ομάδες-γειτονιές
κάναμε πόλεμο
(Ωστόσο ήρθε κι ο έφορος να στρατολογήσει προσκοπάκια)
Και να τα πρώτα τραύματα όχι από τα βέλη
αλλά από την πρώτη μέρα στο σχολειό
από τον ανελέητο πόλεμο
στο πολύβουο μελίσσι της καρδιάς μου

Ο Βασίλης Δασκαλάκης γεννήθηκε το 1962 στις Μοίρες Ηρακλείου. Ζει και εργάζεται στη Βέροια. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Διαδικασία αναβολής (2011) και Προσομοίωση (2013) από τις Εκδόσεις Ενδυμίων. Συμμετείχε στο συλλογικό έργο  Ανθολογία του Ποιητικού Πυρήνα (2012), των ίδιων εκδόσεων. Φέτος κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Εντευκτηρίου η συλλογή του Παράλληλη μνήμη ]
Πρώτη δημοσίευση στο  blog του Εντευκτηρίου. http://entefktirio.blogspot.gr/2017/09/1968.html

Ζώντας ενάντια στη δεκαετία του ενενήντα

του Χρίστου Κυθρεώτη.
Είναι κοινή διαπίστωση πως η κρίση έχει μετατρέψει το πρόσφατο παρελθόν της Μεταπολίτευσης σε ιστορία – σε έναν ιστορικό κύκλο που έκλεισε, καλώντας μας να τον μελετήσουμε και να τον επαναξιολογήσουμε από τη σημερινή οπτική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ενδιαφέρον που έχει εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια για τη δεκαετία του ογδόντα. Ο σχετικός δημόσιος διάλογος, αν και απλουστευτικά επιχειρεί συχνά να συνδέσει παρελθούσες προβληματικές με τωρινά επίδικα, φανερώνει ωστόσο κάτι πολύ σημαντικότερο – την αγωνία της ελληνικής κοινωνίας να επανατοποθετηθεί αξιακά απέναντι στο πρόσφατο παρελθόν της με δύο κατά βάση τρόπους: είτε αρνούμενη ότι τελείωσε, είτε απορρίπτοντάς το συλλήβδην και άκριτα.

Αρχιλόχου ποιήματα

ε π ι λ ο γ ή

εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Ελευθερία Μπέλμπα



εισαγωγικά

Κατά γενική παραδοχή, ο Αρχίλοχος τοποθετείται στο πρώτο μισό του έβδομου αιώνα. Γεννήθηκε στην Πάρο. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Υπηρέτησε στη Θάσο πιθανόν ως μισθοφόρος. Πολέμησε στην Ιωνία, στη Θράκη, στη Μακεδονική Τορώνη και στην Εύβοια. Μάλιστα υπερασπίστηκε την Πάρο αποκρούοντας τις επιθέσεις της γειτονικής Nάξου κι έτσι σκοτώθηκε. Έγραψε ποιήματα, ελεγείες, ύμνους σε ιαμβικό και τροχαϊκό μέτρο. Εισήγαγε το λόγιο ίαμβο για σατιρική χρήση. Εμπνέονταν απ’ το έπος, επιστρατεύοντας νέες λέξεις και ιδιωματισμούς. Ολιγόστιχα, σε ποικίλα μέτρα και στροφικούς συνδυασμούς τα ποιήματά του (ελεγειακά δίστιχα, ιαμβικά τρίμετρα, τροχαϊκά τετράμετρα, επωδοί). Κυρίαρχα θέματα ήταν ερωτικά, συμποτικά, πολιτικά, ηθικά.

24 Σεπτεμβρίου 2017

Δείτε την ταινία του Παντελή Βούλγαρη για τον «Μεγάλο ερωτικό» του Μάνου Χατζιδάκι


Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Μάνου Χατζιδάκι, που προσπαθεί να αποδώσει με εικόνες τους στίχους μεγάλων Ελλήνων ποιητών και παράλληλα να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να δημιουργηθεί ένα μουσικό κομμάτι. Ένα από τα σημαντικότερο φιλμ για τον Μάνο Χατζιδάκι σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Ταινία του 1972. http://www.musicpaper.gr/documents/item/9080-deite-tin-tainia-tou-panteli-voylgari-gia-ton-mano-xatzidaki-o-megalos-erotikos

αραβόφωνη ποίηση προσφύγων


Θωμάς Ψύρρας
Θράκα
ISBN: 978-618-5155-15-5
Οι πολεμικές εστίες, οι βαρβαρότητες στη Συρία και τα προσφυγικά κύματα έχουν αφυπνίσει πολλούς καλλιτέχνες στρέφοντας το βλέμμα τους προς στη Μέση Ανατολή. Πολλά ποιήματα γράφονται για τους πρόσφυγες τα τελευταία χρόνια, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει μία προσπάθεια μελέτης της ποίησης των ίδιων των προσφύγων.
Το κενό αυτό στον χώρο της κριτικής έρχεται να καλύψει η ανθολογία του Θωμά Ψύρρα «η τύχη της ποίησης στο φανταστικό χαλιφάτο» (Θράκα, 2016). Πρόκειται για μία εξαιρετική μελέτη, η οποία στον πρόλογό της εισάγει τον αναγνώστη στην ισλαμική/αραβόφωνη ποιητική κουλτούρα και προσεγγίζει κοινωνιοπολιτιστικά το αυτοαποκαλούμενο "χαλιφάτο" χωρίς προκαταλήψεις και ιδεοληψίες. Ο μελετητής αποδεικνύει μία βαθιά γνώση της ισλαμικής κουλτούρας τόσο στον πολιτιστικό τομέα όσο και στον πολιτικό.

23 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν ο Λουντέμης συνάντησε τον Σκαρίμπα στη Χαλκίδα


Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Δαμασκηνού:
«Τα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας. Ένα δοκίμιο-μελέτη για τη ζωή και το έργο του Μενέλαου Λουντέμη»,
Εκδόσεις Ραδάμανθυς
Η συνάντηση με τον Γιάννη Σκαρίμπα στη Χαλκίδα
Για κάποιο διάστημα ο Λουντέμης φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Γιάννη Σκαρίμπα στη Χαλκίδα, που ήταν επηρεασμένος κι αυτός από το έργο του διάσημου Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν[1] και είχε εκδώσει λίγα χρόνια πριν, το 1933, το Θείο Τραγί.[2]  Το καλοκαίρι του 1933, ο Μενέλαος Λουντέμης πήγε στη Χαλκίδα παίρνοντας μαζί του και το κασελάκι του λούστρου για να βρει ένα κομμάτι ψωμί να τρώει γυαλίζοντας τα παπούτσια των περαστικών στην παραλία: «Μια μέρα, λοιπόν, εκεί που χτυπούσε το κασελάκι κι έβαφε παπούτσια», διηγείται ο Αριστείδης Κλάδος, «πλησιάζει ένας κύριος φτιαγμένος, ακουμπάει, του βάφει τα παπούτσια και ο Μενέλαος περιμένει να… πληρωθεί για τη δουλειά που έκανε. Μόλις, λοιπόν, τελειώνει αυτός, δίνει μια κλωτσιά στο κασελάκι, μαζί με τα αυτά (ενν. τις βούρτσες και τ’ άλλα σύνεργα της δουλειάς)… και τα πετάει και πάνε στη θάλασσα. Εξαγριωμένος ο Μενέλαος του λέει «Τι μου έκανες»… «Σήκω απάνω», του λέει, «Είμαι ο Σκαρίμπας. Δεν με γνώρισες; Άιντε να πάμε στο σπίτι να φας ένα κομμάτι ψωμί, να μάθεις και τα κοπέλια να παίζουνε κιθάρα και να τραγουδούνε».[3]

Το ωραίο καλοκαίρι —Αργύρης Χιόνης—

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
Ωραίο αλλά και επικίνδυνο
Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα
Ξεχάστηκε θαμμένος μες στην άμμο
Όταν τον θυμηθήκανε ύστερ’ από μέρες
Σηκώσαν το καπέλο του
Δεν ήταν από κάτω
Μια πάλλευκη τουρίστρια απʼ το βορρά
Τα ʽφτιαξε με τον ήλιο
Κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
Σκούρυνε, αφομοιώθηκε απʼ το τοπίο
Οι δικοί της τώρα την αναζητούν
Μέσω του Ερυθρού Σταυρού
Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
Αν τους βαστάει τώρα
Ας με ξαναδείρουν, είπε
Πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά
Μαχαίρι και πιρούνι
Και χωρίς να τρυπηθούν
Του φάγαν την καρδιά
Ένα σκυλί κυνηγημένο
Δάγκωσε την ουρά του και την έφαγε
Ύστερα έφαγε όλο το κορμί του
Έμεινε μόνο το κεφάλι του στα βότσαλα
Νʼ ασπρίζει από τα κύματα γλειμμένο
Βαθιά ένα καράβι έμενε ακίνητο
Ακίνητο ένα καλοκαίρι
Φυσούσαν άνεμοι φουσκώναν τα πανιά
Δεν έλεγε να φύγει. Τι περίμενε;
Κανείς δεν ξέρει.

Κίρκη Κεφαλέα: «Μη μου άπτου»

Μαρία η Μαγδαληνή: Δυο χιλιάδες χρόνια γοητευτικού ψεύδους.
Στην ποιητική αποτύπωση της Μαρίας της Μαγδαληνής μας εισάγει η Κίρκη Κεφαλέα στο έξοχο μελέτημά της, το οποίο έκανε ήδη τη δεύτερή του έκδοση, εξετάζοντας τα ζητήματα της έμπνευσης από την εικόνα (με την έννοια της εικονολογίας) της αγίας αλλά και της διαστρέβλωσης και παραποίησης του ιστορικού της προσώπου στην τέχνη, στις λαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις και σε επίσημες θεολογικές, κυρίως δυτικές, απόψεις και θέσεις.
Στην πρώτη κιόλας παράγραφο του βιβλίου, το οποίο επανακυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Gutenberg, η συγγραφέας του και καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο μάθημα της Λογοτεχνίας, γράφει: «Καμία μορφή της Καινής Διαθήκης, ακόμη ούτε και αυτή του Ιούδα, δεν είχε στο φαντασιακό των ανθρώπων ανάπλαση τόσο διαφορετική από εκείνη της πραγματικής της ζωής όσο η μορφή της Μαρίας Μαγδαληνής» [1].

22 Σεπτεμβρίου 2017

Λίλη Λαμπρέλλη: «Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης»

Τα λαϊκά παραμύθια –κεντρικά στοιχεία σύμπραξης της ατομικής ανάγκης με την κοινωνική συνείδηση– έχουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια πάψει να δημιουργούνται.
Οι άνθρωποι από τη μια ανακάλυψαν άλλους τρόπους έκφρασης τόσο της ατομικής τους ταυτότητας, όσο και της κοινωνικής τους συνείδησης, και από την άλλη έχουν αφεθεί σε τρόπους ψυχαγωγίας όπου κυριαρχεί η εικόνα.
Τα λαϊκά παραμύθια έτσι όπως από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσαν και ανανεωνόντουσαν έχουν πλέον θεωρηθεί κομβικά σημεία των λαϊκών πολιτισμών και μέσα από αυτά μπορεί κανείς να διαπιστώσει τι ένωνε και τι διαφοροποιούσε τις πληθυσμιακές ομάδες από εποχή σε εποχή και από περιοχή σε περιοχή.

«Νίκος Εγγονόπουλος, εκ γενετής υπερρεαλιστής: 110 χρόνια από τη γέννησή του»

 του Φίλιππου Φιλίππου
O Νίκος Εγγονόπουλος (21-10-1907/31-10-1985) εμφανίστηκε στα γράμματα το 1938 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής Μη ομιλείτε εις τον οδηγόν. Μαζί με τον Ανδρέα Εμπειρίκο θεωρούνται οι κυριότεροι υπερρεαλιστές ποιητές της Ελλάδας. Ο ίδιος έχει πει: «Στον υπερρεαλισμό δεν προσεχώρησα ποτέ. Τον υπερρεαλισμό τον είχα μέσα μου, όπως είχα μέσα μου το πάθος της ζωγραφικής, από τον καιρό που γεννήθηκα». Και πρόσθεσε: «Αλλά για να βρω τον δρόμο μου τον αληθινό, τον υπερρεαλιστικό […] αυτό το χρωστώ σε δύο κορυφαίους, στις δύο μεγαλύτερες μορφές που παρουσίασε ποτέ, ίσαμε τώρα εξ όσων γνωρίζω, το παγκόσμιο υπερρεαλιστικό κίνημα. Ευτύχησα […] να γνωρίσω τον μεγάλο ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο και τον μεγάλο ζωγράφο, τον μεγάλο Βολιώτη Γεώργιο ντε Κήρυκο».

«Τα παραμύθια των συγγραφέων (Τζόις, Κάμινγκς, Ρουσντί)» του Πέτρου Γκάτζια

Μετά τα μυθιστορήματα και τα ποιήματα, τα παραμύθια. Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά διάσημοι συγγραφείς, των οποίων τα βιβλία άφησαν εποχή, έγραψαν και για παιδιά, μετά από επιθυμία συνήθως των δικών τους παιδιών. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι το διασκέδασαν αρκετά, μόνο που αυτές οι ιστορίες δεν είχαν την ίδια επιτυχία με τα υπόλοιπα βιβλία τους.
Οι γάτες του Τζέιμς Τζόις
1936. Ο Ιρλανδός συγγραφέας του Οδυσσέα που επηρέασε όσο κανένα άλλο βιβλίο τη σύγχρονη λογοτεχνία, ταχυδρομεί στον αγαπημένο του εγγονό, Στίβεν, δύο ιστορίες για γάτες θέλοντας να του κάνει έκπληξη. Ο μικρός ενθουσιάζεται, αλλά ο Τζόις αποφεύγει να τις δημοσιεύσει καθώς είναι για προσωπική χρήση.

21 Σεπτεμβρίου 2017

Η Νεοελληνική Γραμματική του Μανόλη Τριανταφυλλίδη σε ηλεκτρονική μορφή

Ο Μανόλης Α. Τριανταφυλλίδης (Αθήνα, 1883-1959), ήταν γλωσσολόγος και δημοτικιστής, από τους σημαντικότερους παράγοντες προώθησης των γλωσσοεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που έγιναν στη χώρα μας το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε διάφορα Πανεπιστήμια της Γερμανίας, όπου παρέμεινε μεταξύ 1905-1912. Καρπός των προσπαθειών του για την καθιέρωση της δημοτικής στην εκπαίδευση, μέσω του Εκπαιδευτικού Ομίλου (διευθυντής του ενημερωτικού Δελτίου του, μεταξύ 1913-1921), των κυβερνήσεων του Ελ. Βενιζέλου (1917-1920), της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και, αργότερα, της έδρας Γλωσσολογίας του ΑΠΘ (1926-1934), υπήρξαν τα δύο κυριότερα έργα του, «Νεοελληνική γραμματική, Α’: Ιστορική εισαγωγή», 1938, και «Νεοελληνική γραμματική (της δημοτικής)», 1941.

4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα

Το 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Λείας Βιτάλη, μετακομίζει στο θέατρο Έαρ Βικτώρια με νέες δράσεις και μεγάλο αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη.
 
 
Η Λεία Βιτάλη, εμπνεύστρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα το θέατρο «Έαρ Βικτώρια» και η Εταιρεία Θεάτρου «Ωκέα~Ίρις» με χαρά ανακοινώνουν τη συνεργασία τους για το 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου.

20 Σεπτεμβρίου 2017

Διπλή «Πετρούπολη»

της Δήμητρας Ρουμπούλα.
Το εκδοτικό γεγονός του καλοκαιριού, ίσως και των τελευταίων ετών, είναι αναμφισβήτητα η κυκλοφορία στα ελληνικά της «Πετρούπολης», του μεγαλειώδους μοντερνιστικού έργου του Ρώσου ποιητή, πεζογράφου και δοκιμιογράφου Αντρέι Μπέλυ. Και μάλιστα σε δύο εκδόσεις από δύο νεαρούς και ποιοτικούς εκδοτικούς οίκους, την «Κίχλη» και τους «Αντίποδες», και από δύο έμπειρες και καταξιωμένες μεταφράστριες, την Σταυρούλα Αργυροπούλου και την Ελένη Μπακοπούλου αντίστοιχα. Στην πρώτη περίπτωση ο συγγραφέας αποδίδεται ως Αντρέι Μπέλυ, στη δεύτερη Αντρέι Μπιέλυ. Εξαιρετικά προσεγμένες εκδόσεις, όπως αρμόζει για ένα τέτοιο μνημειώδες μυθιστόρημα, με εμπεριστατωμένα επίμετρα και συμπληρωματικό διαφωτιστικό υλικό, που δανείζονται για τα εξώφυλλά τους τι άλλο παρά εικαστικές εικόνες από την ρωσική αβανγκάρντ: Μια αφίσα του Λισίνσκι, φιλοτεχνημένη για την πρώτη ρωσική φουτουριστική όπερα, για την «Κίχλη», και το έργο «Σουπρεματισμός» του Μάλεβιτς, για τους «Αντίποδες», όπου εντοπίζουμε στο δεξί αυτί κι ένα θαυμάσιο σχέδιο του ιδίου του Μπέλυ, με τίτλο «Ποιητές και πολιτικοί», φτιαγμένο το 1917, έτος της Ρωσικής Επανάστασης.

Τα βιβλία που περιμένουμε πώς και πώς μέχρι το τέλος του 2017

Ελληνική πεζογραφία: Πλούσια η παραγωγή με καταξιωμένους αλλά και ανερχόμενους Έλληνες πεζογράφους που έρχονται να καταθέσουν την δική τους αξιόλογη σφραγίδα. Περιμένουμε μεταξύ άλλων: τη νουβέλα Σώμα του Αχιλλέα Κυριακίδη (εκδ. Πατάκης) όπου με ακρίβεια μικροχειρουργού, ο συγγραφέας ανατέμνει το ανθρώπινο σώμα και τη σωματικότητα της γλώσσας με τα γνωστά φωνητικά του ηχοχρώματα, Το ημερολόγιο της Αλοννήσου του Θανάση Βαλτινού (Εστία), έργο που το 2009 είχε κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή σε περιορισμένα αντίτυπα, ένα ηχογραφημένο μυθιστόρημα, «φτιαγμένο αποκλειστικά με ήχους και συζητήσεις που άλλοτε σκηνοθετήθηκαν και άλλοτε καταγράφηκαν κρυφά ή τυχαία» και την Γκαλίνα-Η σκοτεινή οικιακή βοηθός (Καστανιώτης), μια ιστορία εκδίκησης από τον πολυβραβευμένο Ανδρέα Μήτσου.
Αχιλλέας Κυριακίδης (φωτογραφία Ανδρέας Σιμόπουλος)

Diavazo.gr

Tο «Διαβάζω» ιδρύθηκε το 1976 από τον Περικλή Αθανασόπουλο. Γνώρισε μέρες ακμής και κατά εκείνη την πρώτη περίοδό του, και κατά τη δεύτερη, όταν διευθυντής του περιοδικού ήταν ο Ηρακλής Παπαλέξης που χάθηκε ξαφνικά στην πιο δημιουργική του ηλικία. Το περιοδικό «Διαβάζω » οργάνωνε για 16 χρόνια τα ομώνυμα λογοτεχνικά βραβεία .

Όλα αυτά τα χρόνια, στις σελίδες του περιοδικού, κάθε μήνα, έχουν φιλοξενηθεί κείμενα σημαντικών θεωρητικών και κριτικών, έχουν φιλοξενηθεί εκατοντάδες συνεντεύξεις σύγχρονων λογοτεχνών, έχουν στηθεί δεκάδες αφιερώματα για πρόσωπα 

19 Σεπτεμβρίου 2017

2 ποιήματα, Kerana Angelova | μτφρ. Μαρία Δούμπα

saratsis
Πέρασμα / Брод
Ξυπόλυτη μέσα απ’ τη σκόνη να βαδίζεις
απ’ το ταπεινό σου σπιτάκι το καλοκαιρινό ως το ποτάμι και πίσω
το βαθύ πέρασμα δίχως να το διαβαίνεις
να περπατάς με μπότες λασπωμένες γενικώς να βαδίζεις
μιας και στης ζωής το πλάνο νομάς μικρούλα είσαι
μιας και δεν έχεις ρίζες απ’ τα φυτά για να διαφέρεις
σου ’δωσε ο θεός τον τόπο αυτό για να τον βαδίζεις
τη σύντομη αυτή απόσταση να μην τελειώνει