25 Νοεμβρίου 2017

Δημήτρης Τζιόβας: η ηθική της ανάγνωσης (συνέντευξη στον Γ.Ν.Μπασκόζο)

συνέντευξη στον Γιάννη Μπασκόζο.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην  Αγγλία το συλλογικό έργο που επιμεληθήκατε – και στο οποίο συμμετέχετε με κείμενα σας – με τίτλο «Greece in Crisis – The Cultural Politics of Austerity».  Θα μπορούσατε επιγραμματικά να χαράξετε δυο – τρεις βασικούς άξονες που σας απασχόλησαν και που συνιστούν το καίριο πρόβλημα της σημερινής πολιτισμικής κρίσης στη χώρα;
Το βιβλίο συνιστά μια πρώτη καταγραφή και ανάλυση των πολιτισμικών επιπτώσεων της κρίσης, δεδομένου ότι έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τις οικονομικές ή πολιτικές πτυχές της κρίσης. Επιδίωξή του ήταν να δει τη σχέση πολιτισμού, ταυτότητας και κρίσης και σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, καλύπτοντας διάφορους τομείς από τα μουσεία, τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία μέχρι τη διασπορά, τη γλώσσα και την τέχνη του δρόμου.

Κατ’ ιδίαν συζητήσεις…(της Μαρίζας Ντεκάστρο)


της Μαρίζας Ντεκάστρο.

Φθινόπωρο και η εκδοτική παραγωγή στο φουλ. Δεκάδες βιβλία ψάχνουν το κοινό τους, την παρουσίαση τους σε εκδηλώσεις και σχολεία, ώστε ο κόπος να μεταφραστεί σε πωλήσεις.
Παραλαμβάνοντας τα πακέτα με τα βιβλία και ταχτοποιώντας τα, έριξα μια ματιά στα βιβλία της χρονιάς και επιβεβαίωσα ό,τι υποψιαζόμουνα. Έκανα λοιπόν μια σύντομη άτυπη έρευνα στη Βιβλιονέτ, και είδα ότι πολλοί εκδίδουν τρία, τέσσερα, πέντε βιβλία το χρόνο, συνήθως μικρής φόρμας και εικονογραφημένα. Το ρεκόρ πάνω από έξι (6) νέα βιβλία από ένα συγγραφέα το 2107, που δεν έχει ακόμα κλείσει.

Ιερώνυμος Λύκαρης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Ιερώνυμος Λύκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και για πολλά χρόνια μετά υπηρέτησε επαγγελματικά την ιδέα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Κατά καιρούς έκανε διάφορες σχετικές και άσχετες με το γράψιμο δουλειές, περιπλανήθηκε πολύ σε όλο τον κόσμο, και έζησε για μια δεκαπενταετία αυτοεξόριστος στην Αυστραλία. Το 2011 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα Το ρομάντζο των καθαρμάτων, στο οποίο αναδεικνύονται ως φάρσες και τραγωδίες οι πολυδαίδαλες σχέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και πολιτικούς. Η κριτική το χαρακτήρισε «άρτιο από κάθε άποψη», «αφηγηματικά απολαυστικό», μια «συμβολική βιογραφία της ελληνικής διαφθοράς», «επίκαιρο όσο δεν παίρνει».

24 Νοεμβρίου 2017

Μιαν ανάμνηση τη φορά

Μιαν ανάμνηση. Θα σιδερώνεις μιαν ανάμνηση τη φορά. Μία για κάθε τσάκιση. Δύο για τα μανίκια και η αίσθηση πως ήταν κάποτε δικός σου θα γλιστράει στην τσάκιση σαν λεπίδα και θα σου σκίζει τ’ ακροδάχτυλα. Θα τ’ ανασηκώνεις ν’ ακουμπήσουν στην άκρη από τα χείλη σου, να γεύεσαι το αίμα που ανάβλυσε σαν δάκρυ κι όπως η τσάκιση θα σ’ οδηγεί στο γόνατο και λίγο πιο κάτω, πριν το βήμα που τον έφερνε ν’ αγγίζει το πόμολο κι ο ήχος απ’ τα κλειδιά και το κρεμμύδι να τσιγαρίζεται, με κουρκουμά τα ήθελε τα κανελόνια, κι άλλο δάκρυ σαν λεκές θα στάξει και θα φτάσεις στο στρίφωμα και θα το κάψεις, όπως έκαψες όλα τ’ άλλα, δίχως τσακίσεις κανείς στη ζωή δεν υποκλίνεται θα πεις και θα κάψεις πουκάμισο στην τσέπη, αριστερά, πλάι στο στέρνο, και παντελόνι στο καβάλο, όχι άλλα δάκρυα θα πεις και θα ξεχάσεις. Θα ξεχάσεις; 

@ανέκδοτο

«Γιωσέφ Ελιγιά: Ιδεολογία και Πολιτική»

«Οι ιδεολογικές μου πεποιθήσεις δεν με εζημίωσαν, τουναντίον με ωφέλησαν στη φιλολογική μου δραστηριότητα» – Γιωσέφ Ελιγιά, Γιάννενα 1924
Ο Ιωσήφ Ηλία Καπούλιας, ή Ιωσήφ Ηλία Ιωσήφ, ή ο γνωστός μας Γιωσέφ Ελιγιά (1901-1931), παραμένει έως και σήμερα ο «γνωστός-αγνοημένος», αν και υπήρξε από την αρχή σχεδόν της καλλιτεχνικής του δημιουργίας διανοητής και πρωτοπόρος αγωνιστής των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων. Και για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια ενός άλλου, σημερινού αυτή τη φορά, Γιαννιώτη εβραιοφιλοσόφου, του Σάββα Μιχαήλ, «O Γιωσέφ Ελιγιά, Εβραίος από τα Γιάννενα, ποιητής, σοφός κι επαναστάτης, και γι’ αυτό τριπλά – τετραπλά κυνηγημένος: Σαν Εβραίος από τους αντισημίτες. Σαν ποιητής από τους στερημένους καιρούς. Σαν σοφός από έναν κόσμο που περιφρονεί, μέσα από την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τον εξευτελισμό ανθρώπου προς άνθρωπο».

23 Νοεμβρίου 2017

«Γιατί η γλώσσα είναι για να σπάει»

Γράφει ο Γιάννης Αντιόχου //
Ειρήνη Καραγιαννίδου «Παραθαλάσσιο Οικόπεδο», Εκδόσεις Πανοπτικόν 2017

Καμιά φορά καταλήγει ιδιαίτερα δύσκολο να προχωρήσεις σε μια κριτική παρουσίαση ενός ανθρώπου που γνωρίζεις a priori πως είναι ποιητής και δεν χρειάζεσαι κανένα τυπογραφικό για να αναγνωρίσεις την αξία του ποιητικού του λόγου.
Ίσως καταλήξει ανορθόδοξη αυτή η αισθητική ανάγνωση του βιβλίου της Ειρήνης Καραγιαννίδου από τις εκδόσεις Πανοπτικόν (2017)
Η ποιητική συλλογή «Παραθαλάσσιο Οικόπεδο» σκεδάζεται εντός του τυπωμένου βιβλίου σε τρία μέρη:

Διεθνές Φεστιβάλ Πιάνου 2017

Μια μεγάλη γιορτή για το πιάνο, ένα φεστιβάλ αποκλειστικά αφιερωμένο στον «βασιλιά των οργάνων» δημιουργεί η Εθνική Λυρική Σκηνή σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει αναδειχθεί σε έναν σημαντικό μουσικό θεσμό της συμπρωτεύουσας. 

Το Διεθνές Φεστιβάλ Πιάνου 2017 της Εθνικής Λυρικής Σκηνής πραγματοποιείται για πρώτη φορά και οι μελωδικοί ήχοι του πιάνου θα πλημμυρίσουν τις δύο σκηνές της ΕΛΣ (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος και Εναλλακτική Σκηνή) στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, από τις 11 έως και τις 26 Νοεμβρίου 2017. 

22 Νοεμβρίου 2017

Σάντρο Πένα, “Το μάθημα της αισθητικής”



*
Φλέγεται ήδη το καρπούζι. Το βράδυ
πέφτει πιο πυκνό τώρα πια. Κι εσύ επιστρέφεις
λιγάκι μελαγχολικός στον έρωτά μου.
*
Νωχελικά ατονούσε η εποχή
πέρα απ’ τους καθρέφτες σου, κουρέα μου.
Τα μάτια σου όμως μετέδιδαν στο πρόσωπο μου
έναν ξανθό ήρεμο ήλιο της δύσης.
Η ατέρμονη βουβή τρυφερότητα απ’ τα δάκτυλα σου
μέσα σε κείνο τον πνιγερό Απρίλιο.
*
Μονότονη είναι η ζωή μου όταν στα πράσινα
πατζούρια καίει ένας ήρεμος ήλιος.
Γίνεται βλέμμα καλόβουλο, ήρεμη ανώνυμη
αγάπη, ποίημα τεσσάρων στίχων.

*

“Η ποιητική ως πολιτική θεωρία: Ήττα, απόγνωση και μελαγχολία στη μετεμφυλιακή αριστερή ποίηση”


[Ανακοίνωση στην εξαίρετη διημερίδα “Το περιοδικό Σημειώσεις: Άνθρωποι, πολιτικές, θεωρίες” στις 28 Οκτωβρίου 2017 στη Θεσσαλονίκη.  Στο βίντεο της συνεδρίας το οποίο αναρτήθηκε στο ΦΒ η ομιλία είναι στο 31:00-1:00:00.]
Με την μελέτη αυτή θέλω να προτείνω την εξής άποψη. Οι Σημειώσεις είναι πρωταρχικά και θεμελιακά ένα περιοδικό ποιητικής. Η παρέα του αποτελείται εξ ολοκλήρου από ανθρώπους τους οποίους, ανεξαρτήτως παιδείας και επαγγέλματος, τους διακατέχουν ποιητικές ανησυχίες και αμφιβολίες. Οι πολιτικές, κοινωνικές, φιλοσοφικές και άλλες θέσεις τους αφορμώνται από τους ποιητικούς τους προβληματισμούς. Η κρίση που επισημαίνουν στη χώρα, τη δικαιοσύνη, την ιδεολογία, την πίστη κλπ. είναι μια κρίση που πρώτα τη διέγνωσαν στην ποίηση, κι εκεί την πρωτο-στοχάστηκαν. Όρισαν αυτή την ποιητική οπτική τους ήδη από την πρώτη τους έκδοση μετά την άρση της προληπτικής λογοκρισίας το 1971: “Η ‘κρίση της ποίησης’ συνοψίζει σε μια ειδική μικρογραφική μορφή τη γενική κρίση του ανθρώπου” (Λυκιαρδόπουλος: “Ο ποιητής απέναντι στην ποιητική λειτουργία”, Προτάσεις 41, Μάιος 1971).

«Θεσσαλονίκης εμπόριον 1870-1970»: Εγκαίνια έκθεσης στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς στη Θεσσαλονίκη

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) εγκαινιάζει την περιοδική έκθεση Θεσσαλονίκης εμπόριον 1870-1970, την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου (ώρα 20:00), στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς, στη Θεσσαλονίκη. Πλούσιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό ζωντανεύει την παραγωγική ιστορία του παλαιού εμπορικού κέντρου της πόλης, κατά την περίοδο 1870-1970. Η έκθεση, η οποία βασίστηκε στο ερευνητικό πρόγραμμα που εκπόνησε ο δρ Ευάγγελος Χεκίμογλου, τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης και του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

21 Νοεμβρίου 2017

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Η ανορεξία της ύπαρξης

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό
τα απαγορευμένα για μένα σώματα
δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.
"Η ανορεξία της ύπαρξης", 2011
Το κόσκινο |

Εφαρμογή KLIK App

Η εφαρμογή KLIK App είναι μια ψηφιακή εφαρμογή εκμάθησης της ελληνικής, για tablets τύπου Ipad και Android, καθώς και για Mac και για Pc – μια διεθνής καινοτομία για τη γλώσσα μας.
Η εφαρμογή:
  • παρακολουθεί τη σειρά εγχειριδίων «ΚΛΙΚ στα Ελληνικά»,
  • περιλαμβάνει 2000 διαδραστικές ασκήσεις,
  • επιτρέπει στον μαθητή να εργάζεται με τον δικό του ρυθμό και στους δικούς του χρόνους, άλλοτε μόνος και άλλοτε με την καθοδήγηση του διδάσκοντα,
  • δίνει στατιστικά δεδομένα και ιστορικό επίδοσης,
  • επιτρέπει στον διδάσκοντα να αναπροσαρμόζει την ύλη στα δεδομένα της ατομικής διδασκαλίας αναθέτοντας ασκήσεις με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας,
  • εξοικειώνει τον μαθητή με την τεχνική των Εξετάσεων Πιστοποίησης Ελληνομάθειας.  http://greeklanguage.gr/%CE%B5%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%AE-klik-app/

Πέτρος Μια προδημοσίευση του Δημήτρη Λεοντζάκου

Είναι ένα ον σκηνικό. Και είναι το προϊόν μιας κλίσης. Οι δύο διαστάσεις τού είναι αρκετές. Λοιπών αρκετές. Είναι φτιαγμένος με χρώματα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν συμπίπτει μαζί τους. Παρά μονάχα στον ύπνο. Έχει ένα σώμα. Ένα σώμα που διακλαδούται. Είναι ένα ον που διακλαδούται και για αυτό το σώμα του ακολουθεί. Το σώμα του έπεται. Και το σώμα του κάτι ακολουθεί, κάτι αδύνατο και για αυτό διακλαδούται. Διχάζεται, χωρίζεται, διαιρείται και ομοιάζει των δέντρων. Των δέντρων που προχωρούν προς το φως. Είναι μορφή καθιστή και σκυφτή και τα κλαδιά της τα συντροφεύει φως. Νεαρό. Και νερό. Οι φυλλωσιές του κορμού του καταλήγουν ανοίγοντας στα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Ενωμένα τα δάχτυλα απέναντι στον τεταμένο αντίχειρα, σχηματίζουν την μορφή ενός V.

20 Νοεμβρίου 2017

Ασλί Ερντογάν:«Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς την αλήθεια;»

Ξένη Δ. Μπαλωτή.

Όταν πήρα το βιβλίο της Α.Ερντογάν στα χέρια μου, αυτό που με εντυπωσίασε δεν ήταν ο τίτλος του, μέρος της καταληκτικής στροφής από την «Γυμνοπαιδία Β΄- Μυκήνες» του Γιώργου Σεφέρη, αλλά η φωτογραφία της συγγραφέως.
Είναι τόσο σκληρή η ματιά της που λες ότι θέλει να προκαλέσει τον αναγνώστη, να ταυτιστεί μαζί της και τελικά να γίνει αυτό που γράφει ο ποιητής, «η ψυχή/ που μάχεται για να γίνει ψυχή σου.»
Έξυπνη κίνηση, αλλά όχι επιτηδευμένη! Αυτό το σκληρό βλέμμα την συνοδεύει πάντα και παντού. Το διαπίστωσε και ο συντάκτης της εφημερίδας FAZ[1], όταν της πήρε συνέντευξη πριν λίγες ημέρες : «βλέμμα σταθερό, αδιάλλακτο…», έγραψε!

Ο Θανάσης Μαρκόπουλος «διαβάζει» 12 Έλληνες ποιητές


markopoulos maties 2Για τη συλλογή δοκιμίων του Θανάση Μαρκόπουλου «Ματιές ενόλω ΙΙ» (εκδ. Μελάνι).
Του Μιχάλη Πιτένη
Το έργο δώδεκα ποιητών, τριών της πρώτης γενιάς του μεταπολέμου, τεσσάρων της δεύτερης και πέντε της γενιάς του ’70, ιχνηλατεί ο ομότεχνός τους Θανάσης Μαρκόπουλος μέσα από ανάλογο αριθμό δοκιμίων που δημοσιεύτηκαν κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας (2005-2015) στα περιοδικά «Μανδραγόρας», «Νέα Εστία», «Παρέμβαση» και «Πορφύρας» και συγκεντρώθηκαν υπό την ίδια στέγη που φέρει τον τίτλο Ματιές ενόλω ΙΙ, από τις εκδόσεις Μελάνι (προηγήθηκαν το 2003 οι πρώτες Ματιές ενόλω, με οκτώ ποιητές, από τις εκδόσεις Σοκόλη).

19 Νοεμβρίου 2017

Γνώση χωρίς «δεσμά». Δημιουργική γραφή στις φυλακές.

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησαν δυο βιβλία μέσα στα εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία που κυκλοφορούν στον κόσμο μας. Δυο βιβλία ξεχωριστά που γράφτηκαν από αγόρια και κορίτσια, άνδρες και γυναίκες που ζούνε μέσα στις φυλακές.  Στα Διαβατά της Θεσσαλονίκης , στη Λάρισα , στο Δομοκό.  Εδώ και 5 χρόνια ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας αλλά και των δ/ντων των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργούν μέσα στις φυλακές. Το όλο πρόγραμμα έχει εντελώς εθελοντική βάση.  Η Καλλιόπη Πασιά είναι ένας από τους εθελοντές που εδώ και μερικά χρόνια διδάσκει δημιουργική γραφή στα «παιδιά» που φοιτούν στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας των φυλακών. Στην κουβέντα μαζί της μας μιλά για την εμπειρία της αλλά και την σημασία της δεύτερης ευκαιρίας και πως αυτή εκφράζεται μέσα από προγράμματα σαν αυτό.
συνέντευξη : Μαρία Αμανατίδου 

ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ

Ο Κωστής Μοσκώφ γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1939 στη Θεσσαλονίκη, απ’ τον εκ Πόντου καπνέμπορο Ηρακλή Μοσκώφ και την εξ Ιταλίας Αμίνα Αριγκόνι. Οι σπουδές του στ’ αμερικανικά κολλέγια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. και στην Ecole des Hautes Etudes της Σορβόνης θα συνοδευτούν απ’ τη συμμετοχή του στον χώρο της αριστερής διανόησης.
Διετέλεσε επί τρεις τετραετίες ο πλειοψηφών δημοτικός σύμβουλος και για ένα διάστημα (την άνοιξη του 1981) δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Από το 1989 υπηρέτησε ως μορφωτικός σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Αίγυπτο.

18 Νοεμβρίου 2017

Τα 100 βιβλία του Αιώνα, από τη Le Monde

Τα "καλύτερα εκατό" του 20ου αιώνα, όπως ψηφίστηκαν την άνοιξη του 1999 μέσα από ειδική διαδικασία που συνδιοργάνωσαν η γαλλική αλυσίδα Fnac και η Παρισινή εφημερίδα Le Monde (Λε μοντ).

1     Ο Ξένος (L'Étranger)    Αλμπέρ Καμύ    1942
2     Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (À la recherche du temps perdu)    Μαρσέλ Προυστ    1913–1927
3     Η Δίκη (Der Prozess)    Φραντς Κάφκα    1925
4     Ο Μικρός Πρίγκιπας (Le Petit Prince)    Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ    1943
5     Η ανθρώπινη μοίρα (La Condition humaine)    Αντρέ Μαλρώ    1933
6     Ταξίδι στο τέλος της νύχτας (Voyage au bout de la nuit)    Λουί-Φερντινάντ Σελίν    1932

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, “ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ”, Γαβριηλίδης, 2015, *(γράφει η Άννα Κουστινούδη)


«ότι ο χρόνος, όπως και το τρεχούμενο νερό του ποταμού δεν μπορεί, παρά να είναι ένα διαρκές αδιαίρετο τώρα, που μόνο ως παρόν υφίσταται ως ων»
Θα ξεκινήσω την περιδιάβασή μου στις χωροχρονικές Διαδρομές της Δέσποινας Καϊτατζή με τρόπο κάπως αυτοβιογραφικό, αφού ενόσω διερχόμουνα την ομότιτλη ποιητική συλλογή, αναπότρεπτα αναδύθηκαν ιδιωτικά τοπία της δικής μου μνήμης, οι δικές μου διαδρομές στο χρόνο και στα παραποτάμια τοπία του Στρυμόνα, στη λίμνη Κερκίνη και στον κάμπο του Νομού Σερρών και εξηγούμαι. Από το 1993 έως και το 1999 δίδαξα σε τέσσερα διαφορετικά σχολεία του Ν. Σερρών ως αποσπασμένη στον όμορο της Θεσσαλονίκης ωραίο και ιστορικό νομό, από και προς τον οποίο μετακινούμην σε καθημερινή βάση.

17 Νοεμβρίου 2017

Για τους Νοέμβρηδες που ανθίστανται στους πιο απειλητικούς χειμώνες

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου
Αρκεί να βάλει κανείς στη μηχανή αναζήτησης τη φράση «νεκροί του Πολυτεχνείου», για να βρει τίτλους όμοιους με αυτούς εδώ: «Το παραμύθι των νεκρών του Πολυτεχνείου», «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου - Ένας πολύτιμος μύθος», «Πόσες χιλιάδες ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου??????» «Οι “νεκροί του Πολυτεχνείου”, «η λίστα των τάχα θυμάτων», «Ο μύθος του Πολυτεχνείου», «Οι ανύπαρκτοι νεκροί του Πολυτεχνείου».
Δεν εκπλήσσομαι από την προσπάθεια αποκαθήλωσης, που ως γνωστόν ξεκίνησε από την επομένη της εξέγερσης με χαλκευμένες πληροφορίες περί πρακτόρων των ΗΠΑ ή του Ισραήλ που υπέθαλψαν τη φοιτητική εξέγερση ή με φαιδρές δημοσιογραφικές εκπομπές της τότε ελεγχόμενης τηλεόρασης όπως του Μαστοράκη, αλλά η αυξανόμενη ηλεκτρονική διάχυση και η συνεχής αναπαραγωγή της, που οργανώνει τις γραφικές συνομωσιολογικές θεωρίες σε ενιαία ακροδεξιά αφήγηση για ό,τι συνέβη τη 17η Νοέμβρη του 1973 και ούτε λίγο ούτε πολύ χρεώνει στους φοιτητές σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την εγκαθίδρυση του Ιωαννίδη, την παρεμπόδιση των εκλογών του Οκτωβρίου του ’74 και ακόμη ακόμη την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.