27 Απριλίου 2017

Ψηφιοποιημένα λογοτεχνικά περιοδικά

Ψηφιοποιημένη συλλογή αρχείων των περιοδικών Νέα Εστία, Οδός Πανός, Πλανόδιον, Περίπλους, Το Δέντρο & Η Λέξη


Στην ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, κλικ εδώ, μπορείτε να βρείτε μια εξαιρετική συλλογή ψηφιοποιημένων αρχείων των περιοδικών «Νέα Εστία», «Οδός Πανός», «Πλανόδιον», «Περίπλους», «Το Δέντρο» και «Η Λέξη».
Πρόκειται για ένα εξαίσιο κομμάτι της λογοτεχνικής μας ιστορίας, που διαχρονικά έρχεται να μας θυμίσει πως ο πολιτισμός έχει συνέχεια και δεν διακόπτεται από καμία περίσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή.
Σας προτρέπουμε να περιηγηθείτε στις ανεκτίμητες –ψηφιακές πια- σελίδες των περιοδικών αυτών.

Σάμης Γαβριηλίδης: Η ζωή της μητέρας μου στο Άουσβιτς


Φωτεινή Λαμπρίδη


“Η ιστορία μου είναι μεγάλη, πάρα πολύ μεγάλη, δεν μπορείς να την πεις με λόγια” λέει μπροστά στην κάμερα  η Καρολίνα Ναχμούλη-Γαβριηλίδου το 1998. Ήταν μία από τις ελάχιστες γυναίκες ομήρους που επέζησαν των στρατοπέδων Άουσβιτς-Μπιρκενάου και Μπέργκεν-Μπέλζεν και η αφήγησή της ίδιας αλλά και εκείνη του συζύγου της Γαβριήλ (Μπίλλη) Γαβριηλίδη ήταν δύο από τις πάνω από 52.000 συνεντεύξεις που συγκέντρωσε ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Survivors of the Shoah Visual History Foundation που ίδρυσε ο σημαντικός Αμερικονοεβραίος σκηνοθέτης Στήβεν Σπίλμπεργκ μόλις ολοκλήρωσε την ταινία του “Η λίστα του Σίντλερ”.
Πριν λίγο καιρό ο γιος της Σάμης Γαβριηλίδης έφερε στο φως τις μαρτυρίες μέσα από την έκδοση “Block 25: Μαρτυρία Ομηρίας” (Εκδόσεις Γαβριηλίδη)  με την εξαιρετική έρευνα, επιμέλεια και το επίμετρο του Λευτέρη Ξανθόπουλου.

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

«Οι ακροδεξιοί δεν ξέρουν Ιστορία ή την παρερμηνεύουν»
Κοσμάς Χαρπαντίδης- Ο Δραμινός συγγραφέας
Συντάκτης:
Βένα Γεωργακοπούλου
Εχουμε όλοι μας μια νοσηρή περιέργεια για τους ιδεολογικούς μας αντιπάλους. Οι «αρνητικοί» ήρωες στη λογοτεχνία είναι πιο ενδιαφέροντες από τα καλά παιδιά. Και οι μακρινές, παραμεθόριες περιοχές της χώρας, με την πολύπλοκη ιστορία τους -κυρίως τότε με τη βουλγαρική κατοχή του 1941-44- δεν είναι συνήθως το φόρτε μας όταν είμαστε από τον Νότο. Αρα τα μυθιστορήματα καλύπτουν πάντα τα κενά μας με τον απολαυστικό τρόπο της τέχνης.

26 Απριλίου 2017

Το καινούργιο μυθιστόρημα του Τάκη Γκόντη ''Σιρόκος'


Μυθιστόρημα, εκδ.Γαβριηλίδης
 


 Νύχτωσε. Ο ουρανός είχε γεμίσει αστέρια. Τόσο λαμπερά και ακίνητα, που θα έλεγε κανείς ότι δεν τρέχει τίποτα. Και όμως ο βοριάς φυσούσε μανιασμένα και το κύμα τούς ανέβαζε ψηλά κι έπειτα τους κατέβαζε σχεδόν στο βυθό, σαν τροχός λούνα παρκ, και πάνω ξανά και κάτω μετά, σε έναν ξέφρενο, θανάσιμο χορό. Τα χέρια τους, ξυλιασμένα, είχαν γαντζωθεί σφιχτά στο βρεγμένο σανίδι. Το κορμί τους πονούσε, η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά. Ο φόβος σε κάνει δυνατό. Η Μάρθα είχε ματώσει στα χείλη. Έμπαινε νερό στη βάρκα. Το έβγαζε ο Μάριος με το ένα χέρι, με τον γαλάζιο κουβά, όποτε του επέτρεπε το κύμα. Ο Μάριος είχε φτάσει στο στόχο του αλλά μετά ένα ήθελε μόνο: να φύγει. Από πού; Από τον «επίγειο παράδεισο». «Σιρόκος». Γραμμένο τη δεκαετία του ’90 τότε που τίποτα ακόμα δεν είχε συμβεί. Γι’ αυτό και προχώρησε ανυποψίαστο, όχι μόνο στο σήμερα, αλλά ακόμα πιο πέρα. Στο μετά… 

Μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=2261

25 Απριλίου 2017

Kουπιά και φτερά -Μαρία Οικονόμου

Αναλύοντας για πρώτη φορά από κοινού τον μύθο της Οδύσσειας στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο του 20ού αιώνα (στον Joyce, στον Pound, στον Rilke, στον Pascoli, στον Σεφέρη, αλλά και στον Godard και στον Kubrick), η παρούσα μελέτη επιχειρεί να ρίξει νέο φως στην ποιητική του μοντερνισμού, η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν επιλέγει τυχαία τον μύθο της Οδύσσειας για να εκφραστεί.

Η μελέτη εξετάζει αντικριστά λογοτεχνικές και κινηματογραφικές διασκευές του μύθου της Οδύσσειας, όπως αυτές εμφανίζονται την εποχή του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, ανιχνεύοντας τα κοινά τους σημεία – αλλά και τις διαφορές τους.

«Η μουσική είναι ένα κανάλι που τροφοδοτεί με ομορφιά την καθημερινότητα»

Είναι σίγουρα μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Υπήρξε μέλος της πιο δημοφιλούς rock μπάντας στην Ελλάδα, ωστόσο από τότε έχει διανύσει τη δική του διαφορετική απόσταση. Πότε ηλεκτρικός, πότε ακουστικός, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος παραμένει αυθεντικός και δημιουργικός.
«Είτε με ηλεκτρική είτε με ακουστική κιθάρα ο ίδιος άνθρωπος είναι από πίσω» μας λέει λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του 6 dogs για δύο ξεχωριστά ακουστικά live, τη Μ. Τρίτη και τη Μ. Πέμπτη.
Εξηγεί στο efsyn city την αγάπη του για την ορχηστρική μουσική, καθώς «αφήνει τον ακροατή να αποφασίσει μόνος του ποιον κόσμο θα δημιουργήσει ακούγοντας ένα κομμάτι», αλλά δεν παραλείπει πως αγαπάει την τραγουδοποιία και δεν αποκλείει να επιστρέψει σε συνθέσεις με στίχο.
Και όταν τον ρωτάμε αν θα μπορούσε να υπάρξει ξανά μια μπάντα-ορόσημο σαν τις Τρύπες είναι βέβαιος. «Γιατί να μην γίνει ξανά λοιπόν; Από την στιγμή που υπάρξει ανάγκη θα συμβεί».

Πυθία



pithiaΕσύ να ταξιδεύεις σε θάλασσες τόσο μακρινές που γίναν ήδη ανύπαρκτες, να ταξιδεύεις δηλαδή πάνω σε κύματα κενού κι εγώ να σκάβω αυτή τη γη που μου άφησες, να λέω τη γη αλήθεια, να ορκίζομαι στη μνήμη και να ορκίζομαι πως τα πόδια σου υπάρχουν ακόμα κι ακόμα μπορείς να πατήσεις πάνω στην αλήθεια μου, να την περπατήσεις, να την τρέξεις, να την κάνεις να ανθίσει, να πιάνεις λιμάνι σε μέρη με ονόματα τόσο παράξενα που τρομάζουν την δική μου φτωχή γλώσσα, να πιάνεις λιμάνι δηλαδή έξω από τα χείλη μου κι εγώ να λέω το νερό παρένθεση, να μαλώνω με τα φεγγάρια που αργούν ν’ αλλάξουν κι όμως να ορκίζομαι πως θ’ αλλάξουν και θα ‘ρθεις πίσω σε μένα αλμυρός και αμόλυντος.
[Έγινα Πυθία και προφητεύω. Ο χρησμός μου ας αναπαυθεί μέσα στους αιώνες]

24 Απριλίου 2017

«Ο αδερφός μου Σταύρος Κουγιουμτζής»

 κείμενο: Μαρία Κουγιουμτζή

Ο αδερφός μου ήταν ένας άνθρωπος ονειροπόλος. Ονειρευόταν έναν Κόσμο καλύτερο, ηθικότερο και αισθητικότερο. Πίστευε πολύ στην Τέχνη και στο πνεύμα, σ’ αυτό που είπε ο Ντοστογιέφσκι πως «η ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο». Η ονειροπόλησή του δεν ήταν παθητική, ήταν ενεργητική. Δούλευε και πάλευε με πάθος γι’ αυτό που πίστευε και είχε ολόψυχα αφοσιωθεί στην Τέχνη.

Όταν στα 15 του ερωτεύτηκε την κλασική μουσική απλώς από ένα άκουσμα πιάνου –το αφηγείται θαυμάσια στο βιβλίο του Ανοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια– πήγε αμέσως και γράφτηκε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, που ήταν ένα ωραίο νεοκλασικό οίκημα στην Ευζώνων, και μέσα σε δυόμισι χρόνια ήταν έτοιμος για το πτυχίο του.

Πέτρος Γκολίτσης, «Ποιητικές μεταστοιχειώσεις (στοιχεία εξπρεσιονισμού στην ποίησή μας): Σαχτούρης, Μπράβος, Μαστοράκη, Φωστιέρης, Λαμπρέλλης, Χριστόπουλος, Γρίβα»


εκδόσεις Ρώμη, 2017, σ. 420

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ
Η κριτικός Νόρα Αναγνωστάκη έγραφε το 1981 στο περιοδικό Κύματα: «Κι αν βάλουμε στην μπάντα τους μωροφιλόδοξους ή όσους πάσχουν από γραφόρροια, υπάρχει πάντα μια κατηγορία δημιουργών ιδιαίτερα αντιπαθής: αυτοί που εκχυδαΐζουν ό,τι ακουμπούν με επιδέξια δάχτυλα πονηρών εμπόρων», ενώ προηγουμένως είχε ήδη χαρακτηριστικά σημειώσει: «Η έμπνευση είναι η απατηλή επιφάνεια ενός πράγματος που ωριμάζει καιρό μέσα της». «Μ’ όλα αυτά θέλω να πω ότι η δημιουργία ενός έργου είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την ικανότητά μας για δημιουργική πράξη. Ένας έμπειρος συγγραφέας μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να γράψει κάποιο κείμενο. Το έργο όμως που τον αντιπροσωπεύει είναι άλλου είδους προϊόν. Έτσι πολύ συχνά βλέπουμε έργα που οφείλονται σ’ αυτή την επαγγελματική δεξιοτεχνία του συγγραφέα και που πολύ λίγη σχέση έχουν με τα δημιουργικά του επιτεύγματα. Αυτό το λέω επαγγελματισμό και μάλιστα επικίνδυνο. Τα αίτια της άσκησής του είναι πολλά».

Τα γλωσσικά μιάσματα της χούντας

Ποιο ρόλο έπαιξε η δικτατορία στην εξέλιξη των γλωσσικών πραγμάτων; Ποια θέση πήρε στο χρονίζον γλωσσικό ζήτημα; Ποιες εκπαιδευτικές πολιτικές εφάρμοσε στη γλωσσική διδασκαλία;
Όσο φιλολογίζοντα κι αν ηχούν τα ερωτήματα αυτά, έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Το γλωσσικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αμιγώς γλωσσικό, αλλά πρωτίστως πολιτικό και ιδεολογικό, με την έννοια ότι τέθηκε στο κέντρο των εθνικών και ιστορικών αφηγήσεων όπως αυτές διαμορφώνονταν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα κάτω από την επίδραση ανταγωνιστικών πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων. Στη διάρκεια της χούντας, έχουμε μια ετεροχρονισμένη και εκβιαστική επαναφορά του ίδιου θέματος, αν και στο μεταξύ τα γλωσσικά πάθη έχουν αρχίσει να κατασιγάζουν, η κοινωνία δείχνει πλέον άφοβα την προτίμησή της στην καθομιλούμενη, η λογοτεχνία έχει δηλώσει από δεκαετίες τη θέση της και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 δρομολογεί τη λύση του προβλήματος με την καθιέρωση της δημοτικής ως αποκλειστικής γλώσσας στο Δημοτικό σχολείο και ως ισότιμης προς την καθαρεύουσα στις άλλες βαθμίδες.

23 Απριλίου 2017

Giorgio Agamben: Πιλάτος και Ιησούς

 (της Έλενας Χατζηγιωργάκη)

Ο Giorgio Agamben* με αφορμή ένα θρησκευτικό  γεγονός, αυτό της δίκης του Ιησού από τον Πόντιο Πιλάτο, μας εισάγει στα άδυτα της ερμηνευτικής σημασιολογίας της Καινής Διαθήκης.
Ο Πόντιος Πιλάτος είναι από τα λίγα πρόσωπα που αναφέρονται στο Σύμβολο της Πίστεως – «σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου». Ήταν ο πέμπτος επίτροπος (έπαρχος) της Ιουδαίας και έμεινε στην ιστορία γιατί ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε το ρόλο της δίκης και καταδίκης του Ιησού Χριστού. Οι ευαγγελιστές, οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν να είναι παρόντες στη δίκη, δεν υποδεικνύουν την πηγή των ιστοριών τους. Είτε στις επιστολές, είτε στις διηγήσεις, εξέχοντα ρόλο έχει η ποιητική περιγραφή των γεγονότων και όχι η ιστορική τεκμηρίωσή τους. Σύμφωνα λοιπόν με τις γραφές, ο Πιλάτος προσπαθεί πάση θυσία να αποφύγει την καταδίκη του Ιησού διότι γνώριζε, όπως προκύπτει από την επιστολή προς τον Τιβέριο, ότι ο Ιησούς δεν ήταν μονάχα αθώος, αλλά και ότι έκανε θαύματα όπως ένας θεός.

Συνέντευξη με τον Ορέστη Παπαϊωάννου

Ο νεαρός μουσικοσυνθέτης με τις διεθνείς και εγχώριες επιτυχίες! 
Γνωριστήκαμε πριν από δέκα περίπου χρόνια, όταν και οι δύο ήμασταν μαθητές στο Ωδείο Δήμου Έδεσσας αλλά και μέλη των χορωδιακών τμημάτων του. Μερικά χρόνια μετά, αφορμή για τη συνάντηση και την κουβέντα μας αποτέλεσαν οι σημαντικές επιτυχίες του Ορέστη τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Πρωτιά σε διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης στην Πράγα, εκτέλεση έργου του στο Ηρώδειο από την ΚΟΑ είναι οι κυριότερες στιγμές της καριέρας του και έδωσαν περαιτέρω τροφή για συζήτηση με κύριο άξονα φυσικά -τι άλλο;-… τη μουσική! 
Αλέξης Τσώνης (Lavart) – Ποιος είναι ο Ορέστης Παπαϊωάννου;
Ορέστης Παπαϊωάννου – Είμαι από την Έδεσσα αλλά γεννήθηκα στην Κρήτη. Ήταν οι γονείς μου δάσκαλοι εκεί. Όμως έχω μεγαλώσει στην Έδεσσα και νομίζω ότι έπαιξε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευσή μου το ωδείο της Έδεσσας, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ ασχοληθώ με τη μουσική και να σπουδάσω μετά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

H Ροτόντα και τα μοναδικά ψηφιδωτά της, επιτέλους στο διαδίκτυο!

Στο βίντεο γίνεται αναφορά στην μακραίωνη ιστορία της Ροτόντας και αναλύεται η παράσταση των εκπληκτικών ψηφιδωτών της. Το γύρισμα έγινε στο επίπεδο του θόλου πριν απο την αφαίρεση των ικριωμάτων, με σκοπό να αναδειχθούν τα μοναδικά πρωτοχριστιανικά αριστουργήματα του μνημείου.
https://www.youtube.com/watch?v=h8aGl9g0MdY 

22 Απριλίου 2017

Μελοποιημένη ελληνική ποίηση, «λόγος μουσικός», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2002

`
Ο δίσκος αυτός, περιλαμβάνει τριάντα (30) γνωστές και άγνωστες μελοποιήσεις έργων δέκα (10) μεγάλων Ελλήνων ποιητών από εννέα (9) σπουδαίους συνθέτες του 20ού αι., ερμηνευμένες με πρωτότυπο και εκφραστικό τρόπο από τον Σπύρο Σακκά στο τραγούδι και τον Γιώργο Κουρουπό στο πιάνο. Η έκδοση συνοδεύεται από δίγλωσσο πολυσέλιδο φυλλάδιο με σχόλια και τα ποιητικά κείμενα. Η παραγωγή και η επιμέλεια της έκδοσης είναι του Νίκου Διονυσόπουλου. Η πλούσια παραγωγή ελληνικής μουσικής στον 20ό αιώνα, στο χώρο της λαϊκής αλλά κυρίως της έντεχνης φωνητικής μουσικής, σηματοδοτείται από το σμίξιμο σπουδαίων συνθετών από τον Μητρόπουλο και τον Κουνάδη μέχρι τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη, με τους μεγάλους ποιητές μας αυτού του αιώνα από τον Καβάφη και τον Ρίτσο μέχρι τους δύο νομπελίστες Σεφέρη και Ελύτη.

Τάσος Λειβαδίτης (20/4/1922 - 30/10/1988)

Υιική στοργή
Η μητέρα μου, απ' τις καλές πλύστρες του καιρού της, έπασχε από αρθριτικά κι ήτανε δύσκολο τώρα να κατέβει.
Έπρεπε, λοιπόν, εγώ κάθε νύχτα ν' ανεβαίνω στον ουρανό.


( Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979 )
Λειβαδίτης Τάσος (Αναστάσιος- Παντελεήμων)

[Πηγή: Λογοτεχνικό Ημερολόγιο των εκδόσεων Γαβριηλίδη ] [Πηγή: 'Ανέκδοτα ποιητικά χειρόγραφα '84' των εκδόσεων Οδυσσέας ]
Έτος Γέννησης: 1922
Έτος Θανάτου: 1988
Λογοτεχνικές Κατηγορίες: Πεζογραφία
Ποίηση

Στέλλα Δούμου, Ο μήνας του Αρνιού


.
Εκβραχισμοί
από λαιμούς που για αιώνες
δεν είχαν καθαριστεί σπάζοντας την πέτρα της αλήθειας.
Οι γητεμένοι ως το κόκαλο κρεατογενείς
ανέμιζαν προβιές και κουδουνάκια.
Στις ποδιές τους ανατρέφονταν τα σαρκοβόρα Άλεφ των φυλών.
Κρατήθηκαν ομπρέλες κωνοφόρων.
Λίμνες σχηματίστηκαν σε αυλές
και κατέβηκε ένας θεός θλίψης να πλύνει τα πόδια του
να συγυρίσει, να μαζέψει τα σπασμένα απ’ τα τραπέζια
να σφουγγίσει αριθμούς από τα μέτωπα των χορτασμένων.
Σε πεδία καθαρτηρίων λύκοι χαρμάνηδες ετόλμησαν να βήξουν.

Ανάμεσα στα μάτια είχαν τον καιρό να αιμοστάζει.
Πρόβατα με κουκούλες τούς φίλησαν στα μάγουλα στο δρόμο για τους Εμμαούς.

Πήγαιναν να μαρτυρήσουν σε πόλεμο απορίας.
Το καθένα κρατούσε ένα κιβώτιο για το καύκαλό του.
Στα αμπέλια ολόγυρα κρέμονταν άγιοι πάντα,

οι σαστισμένοι στάζοντας φρέσκια ολόφρεσκη κοπριά.
Κι έγινε πρωί, ημέρα πρώτη.
Κι ήταν ο μήνας του Αρνιού.

Πίνακας: Boyko Kolev
 https://ifigeneiasiafaka.com

21 Απριλίου 2017

Το υπερήλικο ψαράκι της γυάλας

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης
 
Αν θυμάσαι, επέστρεψα στο δυαράκι της Καισαριανής. Κι έμεινα εκεί για πάντα. Έζησα τη ζωούλα μου πάνω σε ένα φερφορζέ με τη συνείδησή μου ήσυχη. Ότι μπορεί τον κόσμο να μην τον άλλαξα, αλλά τουλάχιστον εξασφάλισα μια άνετη διαβίωση για το ψαράκι. Στα τοιχώματα της γυάλας του διέκρινα τα μαλλιά μου να ασπρίζουν, τα δόντια μου να πέφτουν και τη μνήμη μου να συναγωνίζεται σε κενά και ελλείψεις αυτήν του ψαριού.
Και να ’μαι τώρα. Ενενήντα χρονών, μαγκούφης γέρος. Ακόμη περιμένω από τη νέα γενιά να αναλάβει το καθήκον που αρνήθηκα ο ίδιος να εκτελέσω. Λέω για εκείνο το όμορφο Απριλιάτικο πρωινό του '67. Που έκοβα βόλτες μακριά από το στρατοκρατούμενο κέντρο της Αθήνας. Ζυγίζοντας μικρές απολαύσεις και μεγάλες δυστυχίες από τη ζωή μου τη χαμένη. Να πω ότι δεν ντρέπομαι για την επιλογή μου, θα είναι ψέμα. Αλλά έτσι όπως τώρα τα λογαριάζω, θαρρώ ότι έπραξα σωστά. Όχι για το ψαράκι ή για τοφερφορζέ ή για το δυαράκι. Δεν θα ’θελα, δεν θα άντεχα, δεν θα μπορούσα ξανά μανά τα ίδια, δηλαδή κυνηγητά, βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας και εξορίες στη Λέρο, στη Γυάρο, στον Άγιο Ευστράτιο και στη Μακρόνησο, για να ’ρχεσαι μετά εσύ, ο αμετανόητος ή ο πεπλανημένος, και να μου λες: Και δρόμους χτίσανε και γέφυρες φτιάξανε και δουλειές δώσανε στον κοσμάκη.
Πολλές οι ποικιλίες των ψαριών, βλέπεις. Πολλά τα μεγέθη και της γυάλας.

http://www.artinews.gr

20 Απριλίου 2017

Kατερίνα Παπαδημητρίου, Αριστερό κλίτος

 
Στο αριστερό κλίτος στεκόταν η δύναμή της. Μεγάλη Παρασκευή. Πλήθος το εκκλησίασμα. Πάσχα ήταν και τότε, κι αυτή δεν ζήτησε τίποτα. Όπως τώρα, όπως τόσα χρόνια, που δεν χαλάλισε κανενός ούτε ένα χαμόγελο. Όλα τα κράτησε για κείνον· για κάθε λεπτό που εκείνος επέστρεφε, για κάθε απουσία, για κάθε συναίνεση. Όμορφη δεν την έλεγες. Ψηλή, γουρλομάτα με μαλλί που δεν ευδόκησε ποτέ να μακρύνει. Λεπτό κι αρύ σαν την αμφισβητούμενη θηλυκότητά της. Μια ρυτίδα. Να ’ταν το αρνί που την ανησυχούσε αν θα ’ταν έτοιμο στην ώρα του μεθαύριο, που ήταν Λαμπρή;

Ανοιχτή επιστολή στον Γιάννη Βαλτή για το βιβλίο του Εxtra Ball και ένα μικρό σχόλιο της Ελένης Χοντολίδου


Γιάννη μου,
Ελπίζω να μη μας κάνεις «να κλάψουμε, να σκάσουμε». Γιατί εάν, θα πλαντάξουμε και δεν το θέλεις, έ;.
Άκου τώρα για το βιβλίο σου. Εδώ και χρόνια, έχοντας χάσει δύο φίλες και δύο φίλους, μαζεύω και διαβάζω βιβλία για τον θάνατο και το πένθος. Επιστημονικά και μαρτυρίες, γνήσια και πεποιημένα. Το δικό σου ήταν γροθιά στο στομάχι.
Κεραυνοβολήθηκα όταν έμαθα για την αρρώστεια σου. Σχεδόν χριστιανή με κατάντησες! Μετά σε είδα, τα ψιλοείπαμε, ησύχασα. Προσπάθησα να καταλάβω εάν η επιλογή σου να ζεις στη Βουρβουρού είναι αναχωρητισμός ή σοφία.
Ο τίτλος του βιβλίου και 0 τρίμηνος εγκλεισμός μου στο σπίτι λόγω κρυώματος και άλλων πραγμάτων που μου έπεσαν στο κεφάλι, με έκαναν να εκτιμήσω βαθειά την κίνησή σου και να σε θαυμάσω. Διάβασες το μήνυμα της ζωής σωστά, Γιάννη μου. Η αρρώστια δεν έρχεται ποτέ χωρίς λόγο και ζητάει από μας «λύτρα». Οι περισσότεροι συνεχίζουν ακριβώς όπως και πριν χωρίς να κατανοούν τίποτε. Εσύ τα κατάλαβες όλα:

Οι μύθοι για την 21η Απριλίου και η αποδόμησή τους

 (του Σπύρου Κακουριώτη)

Λίγο πριν από τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ένας ακόμη τίτλος ήρθε να προστεθεί στη σημαντική εκδοτική σειρά που οι εκδόσεις Θεμέλιο έχουν αφιερώσει στη Μεταπολίτευση.
Πρόκειται για μια συλλογή μελετών που γεφυρώνουν το διάστημα των χρόνων που προηγήθηκαν της δικτατορίας μέχρι και τους πρώτους μήνες μετά τη μεταπολίτευση, γραμμένες από τον ιστορικό Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, στην έρευνα του οποίου χρωστάμε την πληρέστερη έως σήμερα καταγραφή και τεκμηρίωση των νεκρών του Πολυτεχνείου. Μια έρευνα που εκπονήθηκε στο πλαίσιο του Ινστιτούτου Ιστορικών  Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, η οποία συνέβαλε στην επιστημονική κατάρριψη του –ακροδεξιάς προελεύσεως– μύθου περί δήθεν «αναίμακτης εκκένωσης» του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973.