Γιώργος Μαρκόπουλος: «Όλη μου η ποίηση είναι ένα κουβάρι μνήμης»

Ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ελληνικής ποίησης μιλάει για το ποδόσφαιρο που λατρεύει, την πλατεία Βικτωρίας που είναι το σπίτι του, τον Γιάννη Κοντό και τον Γιάννη Βαρβέρη και τον πιο ερωτικό στίχο που έχει γράψει.
Συνέντευξη στη Λίνα Ρόκου.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος / FOSPHOTOS

Βρεθήκαμε στο Café des Poetes, ένα καφέ στη πλατεία Βικτωρίας που στους τοίχους του κρέμονται φωτογραφίες όλων των σπουδαίων Ελλήνων ποιητών που πλέον δεν βρίσκονται στη ζωή, με εξαίρεση την Κική Δημουλά. Με υποδέχεται με χειροφίλημα. Εδώ είναι η γειτονιά του, το στέκι του. Εδώ σύχναζε με τους δύο αγαπημένους του φίλους, τον Γιάννη Βαρβέρη και τον Γιάννη Κοντό. Εδώ και με τον Τάσο Λειβαδίτη, τον κύριο Τάσο όπως τον αποκαλούσε πάντοτε με σεβασμό.
Κερνάει τσίπουρο με μεζέ όποιον μπαίνει στο μαγαζί, μιλάει σε όλους, κάποια στιγμή περνάει απ’ έξω ο ποιητής Λευτέρης Πούλιος και τον φωνάζει μέσα να μας κάνει παρέα, κι όντως εκείνος μας συντροφεύει σε μεγάλο μέρος της συζήτησης μας. Κι ενώ συζητάμε και πίνουμε ο Γιώργος Μαρκόπουλος διακόπτει συχνά την κουβέντα μας για να με προτρέψει «Φάε κορίτσι μου, όμορφο» με γλυκύτητα και τρυφερότητα αυθεντική,  συγκινητική.

«Δεν φοβάμαι τον θάνατο, φοβάμαι τα σκιερά χειρουργεία και το μακέλεμα».

To Φως που Καίει – Κώστας Βάρναλης

«Να σ’ αγναντέβω, θάλασσα, να μη χορταίνω, απ’ το βουνό ψηλά στρωτήν και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω απ’ τα μαλάματα σου τα πολλά» (Κώστας Βάρναλης, ‘Πρόλογος’).

O Kώστας Βάρναλης, το 1922, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή 'Το Φως που Καίει', συλλογή στην οποία εντυπώνει τον ορίζοντα του στοχασμού του, χρησιμοποιώντας μία γλώσσα λαϊκή-δημοτική, έκκεντρη & ανοιχτή στις εκφάνσεις της.

Στο 'Φως που Καίει' ο Κώστας Βάρναλης ανατρέχει στην παράδοση για να την νοηματοδοτήσει, συγκροτεί ποιητικές πλαισιώσεις που αντανακλούν κοινωνικές-φιλοσοφικές θέσεις, επαναπροσδιορίζοντας την μαρξική διαλεκτική (ο μαρξισμός του Κώστα Βάρναλη δια-κρατεί την ιδιαίτερη ιστορική 'εμπλόκιση' του χρόνου), υπό το πρίσμα της δι-επαφής, της ανάδειξης σημαινόντων εντός ποίησης, εντός των 'διαφορικών' διαλόγων. Το 'Φως που Καίει' δύναται να δια-κρατήσει έναν πρωταρχικό ριζοσπαστισμό, ο οποίος, ως ένταση & προτροπή φέρει ονόματα: Προμηθέας, Ιησούς & Μώμος.

Απέναντι - Τα τραγούδια

https://www.youtube.com/watch?v=cpp3oI6czOs&feature=youtu.be
Πάρτε μια γεύση από τα τραγούδια που συνοδεύουν το παραμύθι Απέναντι, του Θοδωρή Παπαϊωάννου, εικονογραφημένο από την Ίριδα Σαμαρτζή. Όλα τα τραγούδια περιέχονται σε CD που συνοδεύει το βιβλίο. Στίχοι, μουσική: Ορέστης Παπαϊωάννου
 Μπορείτε να ξεφυλλίσετε και να αγοράσετε το βιβλίο από εδώ: http://ikarosbooks.gr/618-apenanti.html

Julio Cortázar, «Κουτσό» (μετφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης), εκδ. opera, 2018

Κεφάλαιο 1 (απόσπασμα)
Αφήναμε τα ποδήλατα στο δρόμο και μπαίναμε σιγά σιγά, σταματώντας κάπου κάπου για να κοιτάξουμε τον ουρανό, γιατί αυτή είναι μία από τις λίγες ζώνες στο Παρίσι όπου ο ουρανός είναι πιο ωραίος απ’ τη γη. Καθισμένοι σε μια ντάνα σκουπίδια κάναμε ένα τσιγάρο, και η Μάγα μου χάιδευε τα μαλλιά ή σιγοτραγουδούσε μελωδίες που κανείς ακόμα δεν τις είχε συνθέσει, κάτι αλλοπρόσαλλους σκοπούς που τους διέκοπταν αναστεναγμοί και αναμνήσεις.
Εγώ άρπαζα την ευκαιρία για να αναπολήσω άχρηστα πράγματα – μια μέθοδος που την είχα πρωτοεφαρμόσει, χρόνια πριν, σ’ ένα νοσοκομείο, και που κάθε φορά μου φαινόταν όλο και πιο γόνιμη και αναγκαία. Καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια, συνδέοντας βοηθητικές εικόνες, φέρνοντας στο μυαλό μου μυρωδιές και πρόσωπα, κατάφερνα ν’ ανασύρω από το χάος ένα ζευγάρι καφετιά παπούτσια που φορούσα το 1940 στην Ολαβαρία: είχαν τακούνια από καουτσούκ και πολύ λεπτές σόλες, κι όταν έβρεχε, το νερό με περόνιαζε ώς τα κόκαλα. Μ’ αυτό το ζευγάρι παπούτσια στo χέρι της μνήμης, τα υπόλοιπα έρχονταν μόνα τους: το πρόσωπο της δόνιας Μανουέλας, για παράδειγμα, ή ο ποιητής Ερνέστο Μορόνι.

Αλέξης Ζήρας: συνέντευξη στην Άννα Αφεντουλίδου

Με αφορμή τα 50 χρόνια από την πρώτη κριτική δημοσίευση του Αλέξη Ζήρα, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον σημαντικό αυτό μελετητή και κριτικό λογοτεχνίας, την οποία και καταγράφω παρακάτω. Θα ήθελα εισαγωγικά να πω μόνο δυο λόγια για το στίγμα του έργου του, μια που αν διάλεγα να παραθέσω τα εργοβιογραφικά του στοιχεία θα ήθελα σελίδες επί σελίδων.

Για την κριτική ματιά του Αλέξη Ζήρα όλα τα μέρη της λογοτεχνικής επικοινωνίας διεκδικούν τη συνθετική τους μοίρα αλληλοεισδύοντας στη δημιουργική μηχανή, ενώ ταυτοχρόνως ο κυρίως δέκτης τους, ο αναγνώστης, αναδεικνύεται σε πρόσωπο αξιοσέβαστο, γίνεται μέλημά του αυτός να κατανοήσει. Όποιο κι αν είναι το κριτικό άλλοθι, δεν παύει να του εξηγεί, να τον παίρνει από το χέρι, όχι για να ανατάμει χειρουργικά το κείμενο, δείχνοντας με ψυχρό υπολογιστικό μάτι τα σπλάχνα του,

ΤΟ ΣΠΑΡΑΓΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΕΠΚΑ

«κι ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα» - Μ.ΑΝ.
[ Το κείμενο αυτό τώρα περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Μάρκου Μέσκου ''Εν Βοδενοίς'', Κείμενα εκτός εμπορίου από την ενδοχώρα της Έδεσσας, εκδ. Φ.Σ.Εδεσσας ''Μ. Αλέξανδρος''- ΔΗ.Κ.Ε.Δ.Ε., 2016]
Ι. Έχετε ‘δεί ανθισμένη αχλαδιά στην Έδεσσα; Μικρός, στρογγυλός ο καρπός (δεν είναι «κοντούλες», δεν είναι «καμπάνες» -δεν ξέρω την καταγωγή τους), κιτρινίζει σαν ωριμάσει, κάτι πιο μεγάλο από τα ρούπκα κεράσια, φαίνονται τούφες-τούφες οι καρποί στο κλωνάρι, πλάι στα στρογγυλά, επίσης, φύλλα –γλυκός στην ώρα του πολύ. Μα πριν η ανθοφορία: στο μπουμπούκι απάνω, εκεί που ανοίγει, ένα ‘λαφρύ ρόζ παρθενικής παρειάς, λίγο-λίγο το άνοιγμα αθέατο (της νύχτας δουλειά και του καλού καιρού), ώσπου τέντωναν τα πέταλα πλαγιάζοντας και οι καρπεροί στήμονες όρθιοι στο κέντρο. Φουφούλες λευκές γύρω-γύρω τα πέταλα –θυμάσαι; -φύσαγε βοριαδάκι, γινόταν λευκό στην πλεύση του καθώς πεταλοροούσε ο ανθός ωριμασμένος. Τότε, σεντόνι λευκό καταγής και πάνω στο δέντρο οι καρποί όσο ένα καράμπομπο άγουρο –μια τέτοια εποχή λοιπόν πέρασε από τις αχλαδιές μαθητής του μικρού ωδείου κι έφερε στο δάσκαλό του ένα πατρόν (χαρτί που το βρήκε τυχαία στη

O Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο στην Έδεσσα

[...]
(Θεέ μου, πόσο βαριά είναι η ακινησία του αέρα / κάτω στα ερείπια της αρχαίας Έδεσσας!!!)
Ο καταρράκτης / με το αέναο βουητό του νερού.
[...]
Jose Antonio Moreno Jurado, Edessa.
Μεταφρ.- Επιμέλεια: Σάκης Δήμτσης, Θοδωρής Σαρηγκιόλης.

Παρουσίαση του Ισπανού ποιητή Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο στην Έδεσσα
Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Φιλοπροόδου Συλλόγου Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος» και σε συνεργασία με την Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Έδεσσας θα παρουσιασθεί το πρόσφατα εκδοθέν στην Ελλάδα βιβλίο του Ισπανού ποιητή Jose Antonio Moreno Jurado
«Στο τέλος του δρόμου». –« Al final de la calle» . Ανθολογία ποιημάτων (1973-2017), εκδ.Ρώμη, Ιαν.2018, σελ. 178 , (Δίγλωσση Ελληνοϊσπανική Έκδοση).
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 8 Μαρτίου στις 8.00 μ.μ. στο Παρθεναγωγείο (Βαρόσι) Έδεσσας.
Για τον ποιητή θα μιλήσουν οι Θοδωρής Σαρηγκιόλης και Σάκης Δήμτσης.
Θα γίνουν απαγγελίες ποιημάτων στα ελληνικά και στα ισπανικά από τον ίδιο τον ποιητή και την Μαργαρίτα Κρέσπο.
Κιθάρα φλαμέγκο παίζει ο Τάσος Κλημεντίδης.

Παρουσίαση του Ισπανού ποιητή Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο στην Έδεσσα

  Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια  από την ίδρυση του Φιλοπροόδου Συλλόγου Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος» και σε συνεργασία με την  Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Έδεσσας θα παρουσιασθεί το πρόσφατα εκδοθέν στην Ελλάδα  βιβλίο του  Ισπανού ποιητή Jose Antonio Moreno Jurado

 «Στο τέλος του δρόμου». –« Al final de la calle» . Ανθολογία ποιημάτων (1973-2017), εκδ.Ρώμη, Ιαν.2018, σελ. 178 , (Δίγλωσση Ελληνοϊσπανική Έκδοση).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  την Πέμπτη 8 Μαρτίου στις 8.00 μ.μ. στο Παρθεναγωγείο (Βαρόσι) Έδεσσας.

Για τον ποιητή θα μιλήσουν οι Θοδωρής Σαρηγκιόλης και Σάκης Δήμτσης.

Θα γίνουν απαγγελίες ποιημάτων στα ελληνικά και στα ισπανικά από τον ίδιο τον ποιητή και την Μαργαρίτα Κρέσπο.

Κιθάρα φλαμέγκο παίζει ο Τάσος Κλημεντίδης.

José Antonio Moreno Jurado, “Το τέλος του δρόμου”, εκδ. Ρώμη, 2018 (Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης)

Και σου είπα στη σιωπή ΙΔΟΥ Ο ΦΟΒΟΣ και ένας κήπος κατέρρευσε ξαφνικά σε χιλιάδες σχισμές από λάβα και σκορπιούς όνυχα και απογοήτευση ένας κήπος που ήταν εδώ και καιρό ανακούφιση της
θάλασσας στην αϋπνία
Δεν ήταν μόνο ένα άρωμα αλλά η ίδια η καρδιά
που χτύπησε για σένα τόσο δενδροειδώς τις ώρες και τα λεπτά δάκρυ και ευχαρίστηση στην ίδια κατεύθυνση τόσο ανεμωδώς που η κόπωση κατανάλωσε τις άκρες της μικρής ακρίβειάς της
Κι ακόμη ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ κι ένας πολεμιστής με τον τρόπο ενός ταριχευμένου αγγέλου όρθιος και ματαιόδοξος συνάμα δίπλα στο αδιαμόρφωτο παραπέτασμα της πρώτης πηγής
σήκωνε το σπαθί του
ενάντια σ’ εμένα και οι πληγές μου πηδώντας από τους φράχτες και τ’ άφωνα βλαστάρια της μικρής αυγής κούρνιασαν μία προς μία πάνω στο σώμα σου
και μετά σαν να ήταν δικές σου

Πέντε περιοδικά που επιμένουν (Σπ.Κακουριώτης, Γ.Ν.Μπασκόζος)

 Παρήγορο το ότι υπάρχουν ακόμα περιοδικά που επιμένουν. Ανάμεσα τους τρία πολύ γνωστά με τις πρόσφατες εκδόσεις τους. (Σπ.Κακουριώτης, Γ.Ν.Μπασκόζος)

«Το Δέντρο» με ανέκδοτες επιστολές Ξενόπουλου – Ψυχάρη
 «Σεβαστέ κι αγαπητέ μου Δάσκαλε», «Πολυσέβαστε και πολυαγαπημένε», αλλά και «Ψυχάρη μου» είναι μερικές από τις προσφωνήσεις που χρησιμοποιεί ο Γρηγόριος Ξενόπουλος απευθυνόμενος προς τον κατά δεκατρία χρόνια μεγαλύτερό του Γιάννη Ψυχάρη, την προδρομική μορφή του δημοτικισμού που με το Ταξίδι του τάραξε τα βαλτωμένα νερά των «ρομαντικών χρόνων» της αθηναϊκής λογιοσύνης.

Μίμης Νικολόπουλος: «Deviation»

Ο Μίμης Νικολόπουλος κυκλοφόρησε πρόσφατα την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά υπό τον τίτλο Deviation και φαίνεται πως έχει ήδη κάνει αίσθηση.

Το Deviation περιέχει 11 καταπληκτικές ορχηστρικές συνθέσεις με στοιχεία world, βαλκανικής, μεσογειακής και κινηματογραφικής μουσικής και έχει ήδη ενθουσιάσει τόσο τους μουσικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς όσο και τους ακροατές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο για download & streaming σε όλες τις αναγνωρισμένες ψηφιακές πλατφόρμες, ενώ παράλληλα κυκλοφορεί και σε cd στα καταστήματα δίσκων (Public, Ιανός και Reload).

Λίγα λόγια για τον Μίμη Νικολόπουλο

"Apophonesis" από τον Ορέστη Παπαϊωάννου

https://www.youtube.com/watch?v=ZuOwUf1u5sQ&t=309s
"Apophonesis", performed by Praga Sinfonietta, in Prague, July 2017.
Apophonesis is a greek word which means a brief speech closing a statement. This piece is a farewell to a homeland. The feelings are mixed; first of all there is nostalgia and sadness of what is left behind, but there is also the decisiveness and will to move on. Even when the past is behind us, it never stops being a part of ones self.

https://www.youtube.com/watch?v=ZuOwUf1u5sQ&t=309s

"Apophonesis", που εκτέλεσε ο Orestes Papaioannou , στην Πράγα, Ιούλιος 2017.

Το apophonesis είναι μια ελληνική λέξη που σημαίνει μια σύντομη ομιλία που κλείνει μια δήλωση. Αυτό το κομμάτι είναι ένας αποχαιρετισμός για την πατρίδα. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα · πρώτα απ ' όλα υπάρχει νοσταλγία και θλίψη για ό, τι μένει πίσω, αλλά υπάρχει επίσης η αποφασιστικότητα και η θέληση να προχωρήσουμε. Ακόμα και όταν το παρελθόν είναι πίσω μας, ποτέ δεν σταματά να είναι μέρος του εαυτού μας.

Δύο άγνωστοι Νταλί στο σφυρί του οίκου Σόθμπις

H αξία τους κυμαίνεται από 1,3 έως 2 εκατ. ευρώ

 

Δύο αθέατα μέχρι πρότινος έργα του Σαλβαδόρ Νταλί από τη δεκαετία του 1930 επιστρέφουν κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας και αλλάζουν χέρια, καθώς για πρώτη φορά βγαίνουν σε δημοπρασία από τον οίκο Σόθμπις στο Λονδίνο, στις 28/2.

Οι δύο πίνακες που ανήκαν στην κοντέσα Ντε Κουέβας ντε Βέρα της Αργεντινής, γνωστή και ως Τότα, θεωρούνται έργα πρώτης ποιότητας και η αξία τους κυμαίνεται από 1,3 έως 2 εκατ. ευρώ.

Ο αρχιμουσικός, συνθέτης και πολυοργανίστας Λάκης Σαμαράς

Μεγάλο μας καμάρι πλέον η Φιλαρμονική του Δήμου Έδεσσας. Με το πείσμα, το μεράκι, τις γνώσεις τόσο του Λάκη Σαμαρά όσο και όλων όσων συμμετέχουν στην Φιλαρμονική, πια η πόλη έχει να το λέει! Ο Λάκης Σαμαράς δηλώνει περήφανος και μας είπε πως "είμαστε ομάδα"! Συγχαρητήρια σε όλους. Στο τέλος της ανάρτησης μπορείτε πατώντας στο link να ακούσετε και να δείτε τα βίντεο της Φιλαρμονικής και να διαπιστώσετε την πολύ καλή δουλειά που γίνεται.

Η μυστηριακή γνώση

Γράφει η Κατερίνα Παπαδημητρίου //

 Γιώργος Παναγιωτίδης «Ίσος Ιησούς», μυθιστόρημα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2017

«Τον πολύπαθο Ίσο, Μούσα, καλοκαιρινέ Πανσέληνε, από το παρελθόν, έλα και ιστόρησέ μου, που περιπλανήθηκε πολύ…» Το νέο μυθιστόρημα με τίτλο «Ίσος Ιησούς» του Γιώργου Παναγιωτίδη, εμφανίζεται και ως το πρώτο μυθιστόρημα – διατριβή στα ελληνικά γράμματα.
Ο Γιώργος Παναγιωτίδης καταφέρνει ακόμα μία φορά να μας οδηγήσει στον κόσμο του μυστικισμού, και της πνευματικής αναζήτησης ντύνοντας, το πεζό λόγο με την καλύτερη ποιητική του φορεσιά χωρίς να αγνοεί την πραγματικότητα. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις του κειμένου, ο συγγραφέας επιχειρεί και εισχωρεί στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, αφήνοντας στιγμές την ποίηση να θριαμβεύει έναντι του πεζού λόγου, χωρίς να γίνεται ακατάληπτος. Συχνά, μέσα από την αφήγηση υφέρπει κάποιος ρυθμός. Ο συγγραφέας επικαλείται τη Μούσα, φόρος τιμής στον Όμηρο, και ο ήρωάς του, ο Ίσος, σαν άλλος Οδυσσέας, μας υπόσχεται ένα δυσοίωνο ταξίδι στο μέλλον.