Μάρκος Μέσκος, ποιήματα

ΚΑΤΑΓΩΓΙΚΑ

Ι

Το ‘ξερα. Τα πουλιά μου τα ‘στελνε ο Θεός ενώ πείνα και θάνατος μου θέριζαν τα σπλάχνα. Ατέλειωτος ο κόσμος μπροστά, όσο ηχεί στ’ αυτιά του στρατιώτη η σάλπιγγα αντάρα μου ‘φερνε στα μάτια, μακελειό και λησμονιά… Το μεσημέρι περνούσε ο ήλιος και δεν εύρισκε πρόβατο πρόβατο ή παιδί να το κοιμίσει. Ας ήταν καλά όμως η νύχτα που σάρωνε τον ύπνο μου και κι έδινε στον άνεμο γλυκάδα ονείρου έστω, πότε-πότε να αλαφιάζομαι, πότε να πλαγιάζω πάνω σ’ αίματα… Το ‘ξερα. Τα πουλιά μου τα ‘στελνε ο Θεός να ξεχαστώ μα χλεύαζαν τα σύννεφα και τα πουλιά απορούσανε πώς άλλαξεν αισθήματα ο ουρανός απέναντί τους.

ΙΙ

Βρέχει πολύ στην πολιτεία που μένω βρέχει, βρέχει ο ουρανός χαμηλός. Ράγισαν τα ονείρατά μου κι είμαι ποτισμένος βροχή βροχή και κατάρα ως το κόκκαλο.

ΙΙΙ

Σήμερα ανακάλυψα πως ο κόσμος δίχως εμένα γελάει ο κόσμος δίχως εμένα ξέγνοιαστος…

*Από το περιοδικό «Νέα Πορεία», τ. 68-69-70, Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1960.