Ζωγραφίζοντας την απουσία

Ζωγραφίζοντας την απουσία

Η ζωγραφική της Doddo δεν είναι μια εικαστική έκφραση. Είναι μια εσωτερική συνομιλία με το χρόνο, την απώλεια, την αγάπη. Μετά την απώλεια του συντρόφου της, Σπύρου, το έργο της απέκτησε έναν βαθύτερο, υπαρξιακό τόνο.

Ο Σπύρος δεν έμεινε στη μνήμη, έγινε παρουσία μέσα στους καμβάδες της.

Η τέχνη της μας υπενθυμίζει ότι η αγάπη δεν τελειώνει με το θάνατο, μεταμορφώνεται. Και στην περίπτωση του Σπύρου, μεταμορφώθηκε σε χρώμα, σε μορφή, σε μνήμη, που αρνείται να σβήσει. Η ζωγραφική της γίνεται ο τρόπος με τον οποίο η σχέση της συνεχίζει να υπάρχει. Η καλλιτέχνης τον ζωγραφίζει ξανά και ξανά, όχι σαν στατικό πορτρέτο, αλλά σαν ζωντανή ψυχογραφία. Σε κάθε έργο της ο Σπύρος έχει μια διαφορετική έκφραση, στοχαστικός, ήρεμος, χαμογελαστός, σιωπηλός. Σαν να καταγράφει η καλλιτέχνης όλες τις εκδοχές του ανθρώπου που αγάπησε. Το χρώμα λειτουργεί σαν γέφυρα και το φως αγκαλιάζει τη μορφή σαν μια υπόσχεση συνέχειας.

Η ζωγραφική της Doddo είναι μια πράξη αγάπης που συνεχίζεται. Είναι απόδειξη ότι η τέχνη της μπορεί να νικήσει τη σιωπή της απουσίας. Μέσα από τα έργα της ο Σπύρος δεν ανήκει στο παρελθόν. Η απουσία του μεταμορφώνεται σε παρουσία.

H Doddo είπε: είναι ο τρόπος μου να του μιλάω, να μας λέει τώρα όσα δεν πρόλαβε να μας πει, ζωγραφίζοντάς τον όχι εμμονικά αλλά μόνο όταν νιώθω έντονα αυτή την «επικοινωνία», τον ζωγραφίζω... και σιγά σιγά εναρμονίζομαι με τη ζωή και το ταξίδι μου. Είναι ο τρόπος μου να του δείξω ευγνωμοσύνη, ο τρόπος μου να τον αποχαιρετήσω, να τον βάλω στην καρδιά μου... μου είπε να ζωγραφίσω και τον πίστεψα επειδή ήμουν ερωτευμένη και έτσι άρχισα να ζωγραφίζω πριν από 8 χρόνια.

Γ.

 

Painting is absence

Painting the absence Doddo’s painting is not a visual expression. It is an inner conversation with time, loss, love. After the loss of her partner, Spyros, her work acquired a deeper, existential tone.

Spyros did not remail a memory, he became a presence on her canvases.

Her art reminds us that love does not end with death, it is transformed. And in her case, Spyros transformed into color, into form, into a memory that refuses to fade. Her painting becomes the way in which her love relationship continues to exist. The artist paints him over and over again, not as a static portrait, but as a living psychography. In each of her works, Spyros has a different expression, thoughtful, calm, smiling, silent. As if the artist were recording all the versions of the man she loved. The color functions as a bridge and the light embraces the form as a promise of continuity.

Doddo’s painting is an act of love that continues. It is proof that her art can defeat the silence of absence. Through her works, Spyros does not belong to the past. His absence is transformed into presence.

Katerina

Doddo,said:that's it, it's my way of talking to him, of telling us now what he didn't have time to tell us, painting him not obsessively but only when I feel this "communication" intensely I paint him.., and slowly I harmonize myself with life and my journey. it's my way of giving him gratitude, my way of saying goodbye, of placing him in my heart.. he told me to paint and I believed him because I was in love and that's how I started painting 8 years ago.

Y.