10ο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

10 Νοεμβρίου 2019
Κυρ     19:00  (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΡΙΑΔΗΣ Μ2)

Διοργάνωση: ΟΜΜΘ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΠΘ
 Δέκα διοργανώσεις συμπληρώνει φέτος ο εκπαιδευτικός θεσμός που υποστηρίζει νέους συνθέτες οι οποίοι γράφουν, αναλύουν και συζητούν τα έργα τους, ενώ τους δίνεται η ευκαιρία να τα ακούσουν εκτελεσμένα από μικρά μουσικά σύνολα. "Παρόλο που η σύγχρονη εποχή μας χαρακτηρίζεται από μία έλλειψη προοπτικών στον χώρο της μουσικής και του πολιτισμού, προσπαθεί ωστόσο εδώ και δεκαετίες να αναμετρηθεί κατοπτρικά με τον εαυτό της χωρίς μεγάλες προοπτικές. Βέβαια δεν πρέπει

Λένα Καλαϊτζή- Οφλίδη, Σίμος Οφλίδης «Ρετούς, το τρυφερό χάδι του ψέματος», Εκδόσεις Νησίδες

Γράφει η Τζένη Μανάκη //

Λένα Καλαϊτζή- Οφλίδη, Σίμος Οφλίδης «Ρετούς, το τρυφερό χάδι του ψέματος», Εκδόσεις Νησίδες, σελ. 292

«Η στιγμή της φωτογράφισης! Ένα ακατανόητο μαγικό κόλπο. Για λίγο, για ελάχιστο λίγο, έγινα εγώ ο μάγος, όχι ο οιωνοσκόπος του μέλλοντός μας αλλά ο γητευτής  του φοβισμένου παρόντος.  Στα δύο μέτρα μπροστά μου στέκονταν άνθρωποι, εμείς,  στο φυσικό τους μέγεθος, με την προσποίηση της ηρεμίας στο πρόσωπο.  Κοίταξα μέσα από το σκόπευτρο και ήταν πάλι εκεί όλοι παρόντες οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες φιγούρες, με τα πόδια τους, τα χέρια τους, τον τρομαγμένο μορφασμό που πάει να γίνει χαμόγελο. Και πώς γινόταν να χωρούν όλοι αυτοί σ’ ένα τόσα δα μικρό πραγματάκι; Μαγικό!»

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ, Γιάννης Σκληβανιώτης

.............................................Egon Schiele
Αν και από χρόνια κατοικείς
στ' απομακρυσμένα και σκονισμένα δώματα
σου λέω για το βαλς που μου έμαθες τότε
Δεν μιλώ για τους αυτοσχεδιασμούς της πικρής
μοναξιάς
παρά τη μαρμαρυγή και το ρίγος
της μαύρης μετάξης και της μικρής εξαδέλφης
αγγίζοντας γυμνή
............................................................................
Βασανιστική αναζήτηση που άνθισε
στις άκρες των δαχτύλων
με μόνα ενδύματα
τον ευμετλαβλητο υδράγυρο του κατόπτρου
.............................................................................
Ω ομορφιά ήχου εγχόρδων
στους υψηλούς τόνους των πλανητών
Ω θερμότητα μήτρας
που ένοιωσες βυθισμένος σε τρύπα γης
σκάβοντας Γενάρη μήνα
για να φυτέψεις δέντρο
................................................................................
(Από τη συλ/γή " Μια φέτα φεγγάρι " ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1995

Φλαμένκο και επανάσταση στη Θεσσαλονίκη

Θέατρο και φλαμένκο σε μία παράσταση στο Vis Motrix Performance Studio Κιθάρα. Φλαμένκο. Η φλόγα ανάβει. Η παράσταση αρχίζει. Η ιστορία ξεδιπλώνεται. Στο Vis Motrix Performance Studio της Θεσσαλονίκης, παρουσιάζεται το βραβευμένο έργο του Ισπανού συγγραφέα Jose Sanchis Sinisterra, “Ay, Carmela!”, σε διασκευή και σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή, από τις 4 Οκτωβρίου και για έναν μήνα. Καρμέλα και Παουλίνο. Δύο θεατρίνοι περιπλανώμενοι στις ρωγμές του Ισπανικού εμφυλίου. Αγαπημένοι. Απολιτίκ. Αθώοι. Ξαφνικά, βρίσκονται ανάμεσα σε δύο εχθρικές πλευρές: “Viva Espana!”ή “Viva Republica!”; Δεν θέλουν να πάρουν θέση, αλλά εξαναγκάζονται.

Όρια, Μεθόριος, Διασπορά: Διαβάζοντας Διαβάσεις και Θεωρία

Γιώργος Αναγνώστου

Το κείμενο αναλύει το μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη ζωή μεθόρια μέσα από το πρίσμα της μεθοριακής θεωρίας. Χαρτογραφεί τις φεμινιστικές πρακτικές της ηρωίδας με σκοπό να συνδέσει τη θεματική της μεθορίου, ενός κεντρικού θέματος του μυθιστορήματος, με το εξωκειμενικό θέμα της διασποράς. Η έκκεντρη σύνδεση μου επιτρέπει να προτείνω την επαναθέωρηση του αφηγήματος περί «διασποράς και ριζών» στην Ελλάδα πέρα από την ιδεολογία μιας ενιαίας διασπορικής ταυτότητας και ενός συμπαγούς καταγωγικού χώρου.

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν ( Ο Λ.Ξανθόπουλος για τον Κ.Χαρπαντίδη)

Τα παλιά χρόνια ο πατέρας, καπνεργάτης στην Καβάλα του μεσοπολέμου και φυματικός, κάπνιζε μανιωδώς τσιγάρα γλυκόπιοτα «Αμφίπολις», αργότερα το γύρισε στα «Ξάνθη», στο μπλε κουτί, και οι δύο μάρκες στούκας, δηλαδή σέρτικα τσιγάρα και πάντα από τα μέρη του. Η λέξη σέρτικος, από το τουρκ. sert σκληρός, βαρύς, χαρακτήριζε τα σιγαρέτα που παράγονταν από τον μακεδονίτικο μικρόφυλλο καπνό μπασμά.

Η Μακεδονία που γνώρισα εγώ, με κέντρο την πόλη της Καβάλας, είναι μια σέρτικη και γλυκόπιοτη γεωγραφική περιοχή.

Μιλτιάδης Φρύσσας | Μια χιλιοειπωμένη ιστορία

Eτσι που λες μεγάλε! Τον είδες αυτόν που πέρασε πριν με το κούρεμα γαϊδουράγκαθο; Τον ξέρω από μικρό. Είναι γιος της Θέκλας, μιας γειτόνισσας της μάνας μου στο Κορδελιό. Ξέρεις ρε μάγκα από πού βγαίνει το Κορδελιό; Όχι το δικό μας, των παππούδων μας λέω, στη Σμύρνη, στις χαμένες πατρίδες που λένε. Άκου να δεις: Βγαίνει απ’ το Κορ-ντε-λι-ό! Τι γελάς βρε ηλίθιε! Μου το ‘πε όπως στο λέω ο μπάρμπα-Θεμιστοκλής μια μέρα που κάναμε τσιγάρο στο μετρό που με είχε πάρει στο συνεργείο του να κάνω κάνα μεροκάματο. Παναγία μου! Τι τάφος! Ούτε βδομάδα δεν άντεξα. Μπάρμπα-Θεμιστοκλή του λέω, έχω καιρό να περάσω όσο τραβάει η ψυχή μου κάτω απ’ το χώμα όταν πεθάνω. Δε μου χρειάζεται να κάνω πειράματα από τώρα. Ευτυχώς, καλός άνθρωπος, αντί να με διαολοστείλει, με βρήκε δουλειά στην κυρία Θωμαή της εφορείας, στην ανασκαφή της Βενιζέλου που σκάβαμε όχι με γκασμά μα με τη σπάτουλα και το σουγιαδάκι και σκουπίζαμε τα χώματα με το πινέλο μη μας ξεφύγει τίποτε, ωραία πράματα σου λέω, τι λέγαμε; Α! Το Κορ-ντε-λι-ό! Ξέρεις ρε

Νυχτερινό γυμναστήριο μ’ ένα κλαδί μανόλιας

Νίκη Τρουλλινού
  «Τα συμμαχικά στρατεύματα απέχουν λίγα χιλιόμετρα από την Κολωνία. Κι οι Γερμανοί φεύγοντας από το Χάνδακα άφησαν στη θέση τους τον κουτσοφλέβαρο {…) κι αυτός βάλθηκε καλά και σώνει να γκρεμίσει με τις χιονιές του τους λίγους τοίχους που έμειναν στη θέση τους. Τα καταστήματα τροφίμων κυριολεκτικά γυμνά. Λίγα ρεβίθια και μπιζέλια και το νερόγαλο ασβέστης που φέρει το όνομα τυρί φέτας». Φλεβάρης του ’45. Στις είκοσι. Καλημέρα στον ποιητή Χριστόφορο Λιοντάκη, καλή μέρα για μας, τους «πανηγυριστές» των στίχων του. Συνταξιδιώτες, στο εξής, εκείνος, ο διάβροχος ποιητής, εμείς οι διψασμένοι αναγνώστες, σχοινοβάτες, θαρρείς, όλοι μας ανάμεσα στο φανερό και τ’ αφανέρωτο με τη Μνήμη να μοιράζει τα χαρτιά της στα κρυφά… Πώς να 'ταν τότε το

Η υπαρξιακή ποίηση της Ζέφης Δαράκη (της Βαρβάρας Ρούσσου)

Το χαμένο ποίημα, η πρόσφατη ποιητική συλλογή της Ζέφης Δαράκη, αποτελεί μια ακόμη ψηφίδα στο έργο της. Όπως εύστοχα η Άννα Κατσιγιάννη, βασισμένη και σε παλαιότερες αποτιμήσεις, παρατήρησε, πριν μερικά χρόνια, πρόκειται για «“work in progress”, ένα εκτεταμένο συνθετικό ποίημα, χωρίς στίξη, όπου ο κόσμος διόλου παγιωμένος, αναπαριστάται ρευστός και φευγαλέος.».[1]

Και σε αυτή τη συλλογή παρούσα είναι η πάγια απεύθυνση σε ένα εσύ που φαίνεται συνήθως απόν, πότε αποτελώντας την ανάμνηση του αγαπημένου, πότε την αντανάκλαση του εγώ στους πολυάριθμους καθρέφτες του σύμπαντος της Δαράκη,

Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό

 Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
 28 συγγραφείς συστήνουν το νέο τους βιβλίο.
Επιλέγοντας συνολικά είκοσι οκτώ τίτλους από την επικείμενη πεζογραφική εκδοτική παραγωγή (αναμφίβολα υπάρχουν κι άλλοι αξιοσύστατοι), φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε ένα ψηφιδωτό από μυθιστορήματα, νουβέλες, αφηγήματα και συλλογές διηγημάτων. Από τη Δούκα έως τους πρωτοεμφανιζόμενους Γαβρά και Μαλανδράκη, αλλά κι από σημαντικές πεζογραφικές φωνές, παλαιότερες και νεότερες (αρκετές εκ των οποίων βραβευμένες και μεταφρασμένες εκτός συνόρων), που σχηματίζουν μια ενδιαφέρουσα αφηγηματική βεντάλια, έως τους δημοσιογράφους Επτακοίλη, Καμπύλη και Κουναλάκη, που δοκιμάζονται στην πρόζα. Γραφές ανοιχτές στα συλλογικά πάθη, στην

ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ-Θοδωρής Σαρηγκιόλης

Τριάντα χρόνια στο σκαμνί / τριάντα λόγια η ποινή,
η πίκρα μου ασήκωτη / και η ζωή απούσα,
μα εγώ την τραγουδούσα / νύχτα και μέρα στο κελί.
...
Η μοίρα μου ακροβατεί / στην κόψη πάνω στο γυαλί
ακίνητη κι αμίλητη / σαν ένας χαμαιλέων.
Επιγραφή με νέον / φωτίζει και καθοδηγεί.

Θοδωρής Σαρηγκιόλης: Ο Άγιος Σκοπευτής, Έδεσσα 1984,σ.12.

Λέξεις που επέζησαν απ’ τη ζωή…(της Τζέμης Τασάκου)

Μια φορά κι έναν καιρό, στα χρόνια τα παλιά, στα χρόνια τα διαρκώς επίκαιρα, ζούσε μια Τιτανίδα, λεγόταν: Μνημοσύνη, κόρη της Γαίας και τ’ Ουρανού ήταν, κι αδέλφια της είχε: Γίγαντες, Εκατόγχειρες, Νύμφες κι Ερινύες. Όμορφη πρέπει να ήταν εκείνη η Τιτάνιδα, γιατί κάποια στιγμή την είδε ο Δίας, ο γνωστός Πατέρας, θεών τε, και…-και την πόθησε. Εννέα νύχτες κοιμήθηκε ο Δίας με τη Μνημοσύνη, κι εκείνη, εννέα μήνες μετά, γέννησε τις εννέα μούσες…. Κι από τότε, -ίσως , λέμε, από τότε-, κάθε  που οι άνθρωποι επιθυμούν ή ανάγκη έχουν, οι Μούσες εντός τους να χορέψουν –πότε με κύμβαλα μαινάδων ή αυλό Πανός, πότε με λύρα καμωμένη από καύκαλο χελώνας του Ερμή-, στη Μνημοσύνη δέονται και της ζητούν τις κόρες της να πέμψει…

O Leonard Cohen τραγουδάει Καβάφη

Alexandra Leaving-Leonard Cohen. Από το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, "Απολείπειν ο θεός Αντώνιον".
https://www.o-klooun.com/gallery/o-leonard-cohen-tragoudaei-kavafi?fbclid=IwAR0Sj15hv1uw9QW0dgl0dFfQjFeHv_PfnWQKVdlZshL3dR5A_K2765twdrk

Μιχάλης Γελασάκης, Νίκος Καββαδίας (11/1/1910-10/2/1975): 33 χρόνια μετά… (α΄ μέρος)

ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ

Του Μιχάλη Γελασάκη

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
Η ποίηση του Νίκου Καββαδία σίγουρα ήταν ιδιαίτερη. Μονίμως γίνονται αναφορές (κυρίως μεταφορικά) στη θάλασσα κάτι που κάνει το ελληνικό αναγνωστικό κοινό και ενίοτε ακροατήριο να έρχεται πιο κοντά στην ποίησή του. Πολλές φορές μάλιστα χωρίς να καταλαβαίνει την ορολογία που είναι έντονα ναυτική με πλήθος αναφορών σε τοπωνύμια και ονόματα προσώπων. Αν παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά το έργο του θα δούμε ότι έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι η εμμονή του στο μέτρο σχηματίζοντας πολλές φορές ομοιοκαταληξίες ασυνήθιστες και ιδιαίτερες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι

Η μελαγχολία της ευφυίας

Παναγιώτα Ψυχογιού 

Πριν από 2.500 χρόνια ο Αριστοτέλης υποστήριξε πως «δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας». Σήμερα ο ισχυρισμός του αποδεικνύεται επιστημονικά καθώς πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν πως η ευφυΐα σχετίζεται με την μελαγχολία.

Η μελαγχολία θεωρείται από την αρχαιότητα, στοιχείο διάκρισης. O πρώτος ορισμός της δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος. Ο Aριστοτέλης πρώτος παρατήρησε ότι εξέχουσες μορφές της φιλοσοφίας, της πολιτικής και των τεχνών συνέβαινε να είναι μελαγχολικοί. Υποστηρίζει ότι οι «περιττοί», όσοι δηλαδή διέπρεψαν στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ποίηση και τις τέχνες ήταν μελαγχολικοί.