Βιβλία που σώζουν ζωές

Στην οδό Πειραιώς 132 μπορείτε να δωρίσετε όσα βιβλία ή μικροαντικείμενα δεν είναι σε εσάς απαραίτητα, αλλά και να αγοράσετε πολύ ενδιαφέρουσες εκδόσεις, στηρίζοντας έτσι το σχέδιο του Λεωνίδα Κουρσούμη, να δημιουργήσει ένα παλαιοβιβλιοπωλείο για να εργάζονται άστεγοι συνάνθρωποί μας και να εξασφαλίσουν μια βασική, αξιοπρεπή διαβίωση. Πληροφορίες για προσφορές: booksleonis@yahoo.gr, τηλ. 6977.239766. Κουρσούμης Λεωνίδας
http://artinews.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%8E%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%AD%CF%82?fbclid=IwAR3ZRtQ0c986-6KycscYO4rpjQ6QW6SQsahw1AZrjQb1IMPDgCtXP0FY2zA

Κώστας Ταχτσής: Αυτοσκηνοθετώντας στο παρόν της γραφής τον μελλοντικό θάνατo του

Tου Βασίλη Κ. Καλαμαρά [vasillis.kalamaras@gmail.com]
 Περιμένοντας την νέα έκδοση της συλλογής διηγημάτων του Κώστα Ταχτσή (1927-1988), «Η γιαγιά μου η Αθήνα», θα σταθώ στα ποιητικά του, όλα τυπωμένα ιδίοις αναλώμασι, μέσα στη δεκαετία του ’50. ‘Εχουν επανακυκλοφορήσει το μυθιστόρημα-τοτέμ της μεταπολεμικής μας πεζογραφίας, «Το τρίτο στεφάνι» και η διηγηματογραφία του «Τα ρέστα». Εξαρχής θ’ αρνηθώ οποιαδήποτε ψυχολογική ερμηνεία του ποιητικού έργου του Κώστα Ταχτσή, γιατί τότε θα ανασύρω στην επιφάνεια την αρχαιολογία της αυτοδιαμόρφωσης μιάς ομοφυλόφιλης επιθυμίας, και δεν μπορώ να γνωρίζω σε ποιό βαθμό αυτή η αντιμετώπιση δεν κινδυνεύει να εγκλειστεί σε μία φυλακή ηθικού δέους. Τα ποιήματa του έχουν την αμεσότητα της αυτοναφορικότητας ως πινελιές αυτοβιογραφίας,

Η Λαογραφία στον δρόμο της συλλογικής αυτογνωσίας

Για ακόμα μια περίοδο όροι όπως «έθνος», «παράδοση», «λαϊκός πολιτισμός» έρχονται στη δημόσια συζήτηση, άλλοτε με ένταση, άλλοτε όχι, σίγουρα πάντως ως μια προσπάθεια να δούμε ποιοι είμαστε σε σχέση με τον τόπο που ζούμε και την ιστορική διαδρομή μας. Αυτό το συλλογικό είναι και οι ταυτότητες, δεν είναι άλλωστε και οι παράμετροι που ορίζουν ή ορίζονται από τις αλλεπάλληλες αλλαγές, ταυτίσεις και διαφοροποιήσεις σε αυτήν την άκρη της Ευρώπης, στα Βαλκάνια ακόμα και στις μέρες μας; Το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει το νήμα που θα πιάσει ο καθένας μας στον δρόμο της αναζήτησης απαντήσεων.

Κ. Φωτεινό, Η τρέλλα

Ο Κ. Φωτεινός πήγαινε ακόμα στο Γυμνάσιο σαν πλάκωσε η δικτατορία. Άλλα στοιχεία γι’ αυτόν δεν μπορούμε να δώσουμε. Το παρακάτω ποίημά του, αφιερωμένο στις φυλακισμένες γυναίκες, είναι παρμένο από μια συλλογή αδημοσίευτη και δημοσιεύεται από τις εκδόσεις μας με ιδιαίτερη χαρά.

Η Τ Ρ Ε Λ Α

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΚΑ
Κανέναν δεν εσφάξαμεν
Κανέναν δεν εττυρανήσαμεν
Σ’ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
αντιπαρατάσσουμεν
έναν ΚΑΤΑΛΕΥΚΟΝ ΑΠΡΙΛΗ

(Επιγραφή στο Υπουργείο Ναυτικών ,Τμήμα Πληροφοριών.
Πλατεία Κλαυθμώνος)

Ένας κορυφαίος τεχνίτης του χάικου από την Ιαπωνία στη γλώσσα μας – του Παύλου Δ. Πέζαρου

Κομπάγιασι Ίσσα, Διακόσια Εξήντα Επτά Χάικου, Εισαγωγή – Μετάφραση – Επίμετρο: Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Κουκούτσι, Αθήνα 2017, σσ. 115

Ο Γιάννης Λειβαδάς (Καλαμάτα, 1969), από τους πιο αντιπροσωπευτικούς ποιητές της γενιάς του, με κάπου δέκα ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του μέχρι τώρα, είναι, μεταξύ άλλων, και εξειδικευμένος μελετητής και μεταφραστής των χάικου και μάλιστα απευθείας από τη γλώσσα ρομάτζι της Ιαπωνίας.

Κατ’ αρχάς, αξίζει να διευκρινιστεί ότι, το «ιδίωμα» ρομάτζι (ακριβέστερα, ροούμα-τζι, δηλαδή, ρωμαϊκά γράμματα) είναι, όπως πληροφορούμαστε από το διαδίκτυο, μια μάλλον «τεχνική» γλώσσα που επινοήθηκε (κυρίως μετά την ήττα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) προκειμένου να εισαχθούν τα λατινικά γράμματα προς απόδοση των ήχων της ιαπωνικής γλώσσας. Αν και δεν αποτελούν, επομένως, μέρος της επίσημης Ιαπωνικής γλώσσας, οι μεταγραφές στα ρομάτζι χρησιμοποιούνται (κυρίως στο χώρο του εμπορίου και της τεχνολογίας) για τον ίδιο λόγο που χρησιμοποιούνται λ.χ. και τα Greeklish (αντί του ελληνικού αλφάβητου) στις τεχνολογικές κ.ά. εφαρμογές.

Βασίλης Νικολαΐδης, Ρουάντα Νησί

Κιʼ ίσως έπρεπε κάποτε να πάμε πάλι: ακούστε το εδώ!

Κιʼ ίσως έπρεπε κάποτε να πάμε πάλι (χωρίς τόπο και χρονολογία)

Κιʼ ίσως έπρεπε πάλι να πάμε λίγο πριν αρχίσουν οι βροχές
Στίβες τα σύννεφα πάνω στους λόφους, πέρα στους λόφους
Στα δέντρα φτιάχνοντας δρόμους και θόλους στο φως
Κιʼ αμέθυστοι, χρώματʼ αλλάζοντας, μάτια παντού, παντού
Κιʼ εινʼ ζεστό τʼ απόγεμα, Ρουάντα…
Λίγη σκιά που λικνίζεται, κιʼ είναι γυναίκα
Κιʼ ένα ποδήλατο στον ανήφορο, κιʼ είναι ιδρώτας
Κιʼ αέρας που λίγωσε ώσπου έγινε λάσπη
Και κόκκινο χώμα θυμάται, κιʼ άσκεποι τάφοι κοιμάται το παιδί που τρελλάθηκε
Κιʼ είναι θύτης, κιʼ είναι θύμα, κιʼ ειν γονιός και συγγενείς χιλιάδες…

Ιστορίες της Ιστορίας (της Μαρίζας Ντεκάστρο)

Λέγεται ότι τα ελληνόπουλα δεν τα πάνε καλά με την Ιστορία. Παρόλα αυτά οι εκδότες εξακολουθούν να επενδύουν στα βιβλία, γνώσεων ή μυθιστορήματα.

Λίγους μήνες μετά την έκδοση του θαυμάσιου βιβλίου Χρονολόγιο του Πέιτερ Χους (εκδ. Πατάκη) το οποίο παρουσιάζει την ιστορία των λαών ανά τους αιώνες, ένα καινούριο, αρχαιολογικό αυτή τη φορά, μία διεθνής έκδοση, έρχεται να συμπληρώσει τη γνώση μας για την ιστορία του πολιτισμού.

Μ. Πολυδούρη: Μην πάρεις τα μάτια σου από μένα και πνιγώ μες το σκοτάδι

Η Μαρία Πολυδούρη εμφανίστηκε στα γράμματα σε ηλικία 14 ετών με το πεζοτράγουδο Ο πόνος της μάνας, το οποίο αναφέρεται στο θάνατο ενός ναυτικού που ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μοιρολόγια που άκουγε στη Μάνη. Στα δεκαέξι της διορίστηκε στη Νομαρχία Μεσσηνίας και παράλληλα εξέφρασε ζωηρό ενδιαφέρον για το γυναικείο ζήτημα. Το 1920, σε διάστημα σαράντα ημερών, έχασε και τους δύο γονείς της. Το 1921 μετατέθηκε στη Νομαρχία Αθηνών και παράλληλα εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην υπηρεσία της εργαζόταν και ο ομότεχνός της Κώστας Καρυωτάκης. Γνωρίστηκαν και μεταξύ τους αναπτύχθηκε ένας σφοδρός έρωτας, που μπορεί να κράτησε λίγο, αλλά επηρέασε καθοριστικά τη ζωή και το έργο της. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922. Η Μαρία ήταν τότε 20 ετών, ενώ ο Καρυωτάκης 26. Εκείνη είχε δημοσιεύσει κάποια πρωτόλεια ποιήματα, ενώ εκείνος είχε εκδόσει δύο ποιητικές συλλογές — τον Πόνο των ανθρώπων και των πραμάτων (1919) και τα Νηπενθή (1921) — και είχε ήδη κερδίσει την εκτίμηση κάποιων κριτικών και ομότεχνών του.

Αντώνης Μποσκοΐτης: «18 συνεντεύξεις, σαν μονόπρακτα»

Ωραίες αυτές οι συνεντεύξεις όπως θα έλεγε κι ο Καβάφης, είναι μια μικρογραφία της σύγχρονης Ελλάδας μ’ όλα τα καλά και τα στραβά της, τη μικροψυχία και την απλοχεριά, τη σοβαρότητα και την αβάσταχτη ελαφρότητα, το ταλέντο και τη μετριότητα που κερδίζει σχεδόν πάντα με τα τερτίπια της, την ποιότητα και την επιφάνεια, την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό που σου σπάει τα νεύρα, την παράδοση και τις σύγχρονες τάσεις που έρχονται απ’ όλες τις γωνιές της γης, το ελληνικό και το παγκόσμιο που εμπερικλείει ο πολιτισμός μας στη σύγχρονη εκδοχή του.

Τα Ποιητικά - Τεύχος 33

Από τη μια μεριά, ο Σολωμός κι ο Βάρναλης, ο Εμπειρίκος κι ο Λε Κορμπυζιέ, ο Σικελιανός και ο Γιοφύλλης. Ο Τσαλαπάτης και η νέα ποιητική γενιά. Από την άλλη, η Αν Στήβενσον κι ο Ορχάν Βελί. Διαδρομές στον ποιητικό χώρο και χρόνο, έναν χωροχρόνο ανοιχτό, όπως και οι σελίδες των Ποιητικών. Στο επίκεντρο η γραφή, ως «ολική προσοικείωση της ζωής», ως «μηχανή ηθικής», ως «ελιγμός διαφυγής» από τη θνητή συνθήκη. Ο Βάρναλης για τον Σολωμό, ο Κορδάτος για τον Βάρναλη, ο Βάσσης για τον Σολωμό τον Κορδάτο και τον Βάρναλη. Ο Εμπειρίκος και η ανοιχτή ποιητική του, ανάλογη προς τη μοντερνιστική αισθητική της πόλης που εισήγαγε στην ποίησή του και της μοντέρνας ζωής μέσα σ’ αυτήν, η Κατσουρού περιδιαβάζοντας στην ποίηση ως χώρο και στον χώρο ως ποίηση. Ο Σικελιανός μέσα από τα μάτια του Γιοφύλλη.

Ποιητική και ιστορική αλήθεια του Αγώνα του ‘ 21 (της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη)

Η Καταστροφή των Ψαρών (Ν. Γύζης)

      της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη

Με τη μελέτη  της Ο Αγώνας του ‘ 21 και η υπονόμευσή του. Οι σύγχρονες μαρτυρίες και η κρίση του Σολωμού (2016) η ιστορικός και  αρχαιολόγος Μαρία Δεληβοριά ολοκληρώνει ένα σύνθετο και   ιδιαίτερα  σημαντικό   εγχείρημα, με αφετηρία το  προηγούμενο  βιβλίο της, Διονυσίου Σολωμού, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, έχθρισσα του έθνους (2012) επαξίως βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών .

Τα άλλα δυο είναι ο έρωτας και η ποίηση

Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη //

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος «Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής», εκδ. Πόλις, 2016

Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος είναι ένας ποιητής, αλλά πριν από αυτό είναι ένας μανιακός αναγνώστης.

Του αρέσει να κάνει βουτιές σε βιβλιοθήκες, να μυρίζει γιασεμί ακόμα κι όταν γιασεμί δεν υπάρχει, να μεταφράζει, να γράφει για βιβλία και ποιητές, να κρατάει σημειώσεις στα τετραδιάκια του, να κάνει λίστες με ό,τι αγαπάει, βιβλίο ή άλλο, να παρακολουθεί ή να συμμετέχει σε βραδιές ποίησης.

Για την τέχνη της ανάγνωσης, τον ιδανικό αναγνώστη, τα αστυνομικά μυθιστορήματα, τους βιβλιόφιλους, τους βιβλιοφάγους, το ποιόν και το ήθος του παθιασμένου Αναγνώστη κι άλλα παρόμοια γράφει στο βιβλίο του «Το 24ωρο ενός αναγνώστη» (Πόλις, 2017). Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης (2018) κυκλοφορεί το βιβλίο του «Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο» που περιέχει μεταφράσεις ποιημάτων του Ramond Carver.

Ηλίας Κεφάλας: «Είμαστε αδιόρθωτος λαός με πρωτεργάτες στην κατεργαριά και την κακογουστιά τους πολιτικούς μας…»

• Συνέντευξη του ΗΛΙΑ ΚΕΦΑΛΑ στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Δεν ήταν η ανάγκη να προβάλω το βιβλίο του “Σκοτεινά σονέτα και άλλα βροχερά ποιήματα”, που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, όσο η ανάγκη να μιλήσω μ’ έναν πνευματικό άνθρωπο της γενιάς μου που είναι δημιουργικός, εν εγρηγόρσει και «αναγκαστικά αισιόδοξος»! Είναι δύσκολο μέσα στον εκδοτικό καταιγισμό να διαλέξεις εκείνο το βιβλίο που πραγματικά αξίζει να το προσέξεις και να το προβάλεις. Ποτέ δεν ήταν τόσοι οι γράφοντες, όσοι στην εποχή μας και σε τόσο χτυπητή δυσαναλογία με τους υποψήφιους αναγνώστες, κι ας έχουν αυτοί οι τελευταίοι αυξηθεί.

Έρωτας όπως εμμονή (της Θεοδώρας Δ. Πατρώνα)

Δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος αλλά και συγγραφέας παιδικών βιβλίων και ζωγράφος, ο Ντίνο Μπουτζάτι (1906-1972) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιταλική λογοτεχνική παραγωγή του εικοστού αιώνα. Πολυταξιδεμένος και πολυσχιδής, είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα του «Ο Μπαρναμπό των βουνών» (1933), η «Έρημος των Ταρτάρων» (1940), το κλασσικό πλέον παιδικό βιβλίο με δική του εικονογράφηση «Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στη Σικελία» (1945), «Εξήντα διηγήματα» (βραβευμένο με το περίφημο Βραβείο Strega 1958) κ.ά.

Μουσείο Τυπογραφίας στα Χανιά

Τον Ιούνιο του 2018 βρέθηκα στα πανέμορφα Χανιά ως μέλος της κριτικής επιτροπής του 4ου Διεθνούς Διαγωνισμού Αφίσας του Μουσείου Τυπογραφίας της πόλης που τα εγκαίνια της λειτουργίας του έγιναν επίσημα το 2005. Βρίσκεται στο Βιοτεχνικό Πάρκο Σούδας και είναι το πρώτο στην Ελλάδα Μουσείο Τυπογραφίας. Ιδρύθηκε από το μεράκι του γνωστού δημοσιογράφου (κυρίως) Γιάννη Γαρεδάκη, ιδρυτή της εφημερίδας Χανιώτικα Νέα και της συζύγου του Ελένης και διευθύνεται από την κ. Έλια Κουμή. Ξεκίνησε ως ιδιωτική συλλογή. Αποτελείται από δύο μεγάλες πτέρυγες και τρεις επιμέρους αίθουσες που καλύπτουν έκταση περίπου 1.200 τ.μ. Ήδη έχει