Mιλτιάδης Κασσάρας: ο μαέστρος με το βιολοντσέλο

O Mιλτιάδης Κασσάρας γεννήθηκε στην 'Εδεσσα και πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του. Από νεαρή ηλικία εμφανίζεται στην ελληνική τηλεόραση, δίνει συναυλίες ως σολίστ και ρεσιτάλ σε πόλεις της Ελλάδας. Επιλέγεται κατόπιν ακροάσεως να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Ορχήστρα των Νέων της Μεσογείου. Ήταν ο πρώτος Έλληνας τσελίστας στην τότε δεκαετή ιστορία του θεσμού που επιλέχθηκε και με τη μεγαλύτερη βαθμολογία. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Συνάντηση Ωδείων και Ινστιτούτων της Μεσογείου(ΕCUME),στα πλαίσια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Θεσσαλονίκης το 1997 εμφανιζόμενος ώς σολίστ με την Ορχήστρα του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Την ίδια περίοδο παίρνει δίπλωμα με βαθμό "Άριστα Παμψηφεί" στο Κ.Ω.Θ. Κατά τη διάρκεια των ακαδημαϊκών σπουδών του στην Γερμανία βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Βιολοντσέλου "ΤΕΧΝΗ" κερδίζοντας το 1ο Βραβείο, στο Διαγωνισμό "Νέων Σολίστ" του Βόλου αποσπώντας το 1ο Βραβείο και στον Διαγωνισμό Νέων Σολίστ της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών. Κατόπιν διαγωνισμών έλαβε υποτροφίες από το Ιδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Ώς σολίστ έχει εμφανισθεί με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης ,Δημοτική Ορχήστρα Αθηνών, Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Δημοτική Ορχήστρα Λάρισας, Δημοτική Ορχήστρα Βόλου, Cello Sound Bremen, Orchester Akademie Bremen κ.α. Έχει δώσει συναυλίες στη Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αλβανία, Μαρόκο, Τυνησία κ.α. Έχει συμμετάσχει σε δίσκους και έχει ηχογραφήσει για το ελληνικό και γερμανικό ραδιόφωνο. Μαθήτευσε και μελέτησε πλάι σε ονόματα διεθνούς ακτινοβολίας όπως Gutmann, Ε.Παπασταύρου, Χ.Jankovic, A.Baillie, G.Teulieres, C.Ilea, Δ.Πάτρα, T.Wick κ.α.

O Mιλτιάδης Κασσάρας κατέχει ένα ευρύτατο ρεπερτόριο το οποίο εκτείνεται από την πρώιμη μπαρόκ εποχή έως και τις μέρες μας καλύπτοντας όλο το φάσμα του ρεπερτορίου του τσέλου. Στο ελληνικό κοινό έχει παρουσιάσει σε πρώτη εκτέλεση έργα των Piatti,Cassado, Chatshaturjan, Britten, Ginastera, Servais, Rossini,Mainardi,Kodaly και πολλών άλλων συνθετών. Έχει παρουσιάσει σε α' παγκόσμια εκτέλεση τα κοντσέρτα για τσέλο και ορχήστρα του Παριζίνη, Κασσάρα, Τσαλαχούρη και έργα για σόλο τσέλο και μουσικής δωματίου άλλων Ελλήνων και ξένων συνθετών. Ο ίδιος έχει συνθέσει κατέντζες για τα κοντσέρτα των Haydn και Boccherini, σπουδές, μια σουίτα και έχει διασκευάσει έργα άλλων οργάνων για το τσέλο. Διδάσκει στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και από τον Σεπτέμβριο του 2013 είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο Ωδείο Δήμου Έδεσσας. Από το 2013 διατελεί καθηγητής βιολοντσέλου του Αλεξάνδρειου Ωδείου Δήμου Πέλλας.

Εδεσσαϊκές πινελιές: Στέλλα Λαμπάδα

Η Στέλλα Λαμπάδα είναι Εδεσσαία ζωγράφος μέλος του συλλόγου καλλιτεχνών Έδεσσας "Απελλής".
 Τους πίνακες τους βρήκαμε από το facebook: https://www.facebook.com/stella.lambada

Παλαιά Μητρόπολη – Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (14ος αι.)

Ο ναός, ο οποίος βρίσκεται στην άκρη του βράχου της Έδεσσας, είναι αφιερωμένος στον Χριστό, Σοφία και Λόγο του Θεού. Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας μετονομάστηκε σε ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου για να αποφευχθεί η καταστροφή ή η μετατροπή του σε τζαμί (Όσες εκκλησίες ήταν αφιερωμένες στην του Θεού Σοφία δέχονταν την αντίστοιχη μεταχείριση από τους Οθωμανούς Τούρκους, καθώς παρέπεμπαν στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης).

Ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος και νάρθηκα στα δυτικά. Η αρχιτεκτονική και το ζωγραφικό σύνολό του έχει εμφανείς σχέσεις με μνημεία της Θεσσαλονίκης και της Κωνσταντινούπολης.

Αποτελεί το σημαντικότερο μνημείο της Παλαιολόγειας περιόδου στο νομό Πέλλας.
Είναι άξιο αναφοράς ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία επιτρέπει πλέον την τέλεσή ακολουθιών και λειτουργιών κάποιες φορές το χρόνο.

Η φυσική ομορφιά

6km από την Έδεσσα και σε υψόμετρο 470 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται η λίμνη και ο υγροβιότοπος Άγρα - Nησίου και Bρυττών. Πάνω από 250 διαφορετικά είδη πτηνών ζούν περιοδικά μέσα στον υδροβιότοπο. Στις όχθες τα πανέμορφα χωριά Νησί & Βρυττά δίνουν μία όμορφη εικόνα.

Πολύ κοντά στην λίμνη, πηγαίνοντας προς το χωριό Καρυδιά, βρίσκεται το μνημείο του Μακεδονομάχου Τέλλου Αγρα, στο σημείο όπου κρεμάστηκε από τους Βουλγάρους στους Μακεδονικούς Πολέμους.

Πρόκειται για λίμνη έκτασης 5.972 στρεμμάτων που υδροδοτείται από τις πηγές του ποταμού Eδεσσαίου ενώ μέχρι το 1990 ήταν υδατικά εξαρτημένη και από την λίμνη Bεγορίτιδα.

H λίμνη του Άγρα παρουσιάζει εξαιρετικό οικολογικό ενδιαφέρον χάρη στην υδρόβια και ελόβια βλάστηση που διαθέτει και τον αριθμό της πανίδας που φιλοξενεί.

H χλωρίδα της λίμνης συντίθεται από υδροφυτική βλάστηση η οποία αναπτύσσεται στην επιφάνειά της, από βλάστηση καλαμώνων η οποία καταλαμβάνει την μεγαλύτερη έκτασή της και δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για φώλιασμα και αναπαραγωγή της πανίδας της περιοχής.

Yπάρχουν επίσης λειμώνες με βούρλα και τέλος παρυδάτια δενδρώδης βλάστηση αποτελούμενη κυρίως από είδη λεύκης , ιτιάς spp) πλατάνου και σκλήθρου .

ΠΗΓΗ:ΕΙΚΟΝΕΣ http://www.flickr.com/photos/8089297@N06/6334637990/
https://www.youtube.com/watch?v=8XwwxBK2ghk

WONDERWOOD: ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

ΠΑΛΟΥΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ, εκδ. ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ, Οκτώβριος 2012

Κάτι παράξενο συμβαίνει στους Κήπους του Βασιλιά Μίδα. Ο χρόνος παγώνει, οι άνθρωποι μαρμαρώνουν, η ζωή σκοτεινιάζει και οι δείκτες του ρολογιού γυρίζουν εκατό χρόνια πίσω, στο 1912. Μια κατάρα απειλεί την Έδεσσα με αφανισμό και επιστροφή στο απόλυτο μηδέν. Ο Γίγαντας, που εδώ και αιώνες κοιμάται στη ρίζα του βράχου, ξύπνησε και ζητάει εκδίκηση για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων. Μοναδική αχτίδα φωτός ένα κορίτσι από το μέλλον, η Μαργαρίτα, που έρχεται από το 2012 και καλείται να σώσει τον τόπο της, αναζητώντας στο αρχέγονο Δάσος των Θαυμάτων τη Μάγισσα Καρκάγια και το ξόρκι της. Η ηρωίδα μας θα κερδίσει το λαμπερό νόμισμα της Μακεδονίας και με αυτό θα περάσει απ' τη Μαύρη Λίμνη, τον Κάτω Κόσμο και τη Λευκή Κορυφή και θα αντιμετωπίσει τον Χάρο, τον Νάρκισσο και τη Σφίγγα. Μπορεί όμως να σωθεί ένας τόπος, όταν αυτοί που τον κατοικούν, αγαπούν να μένουν αμέτοχοι;
Ένα παραμύθι που γράφτηκε με αφορμή τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Έδεσσας, ένα φωτογραφικό λεύκωμα που παντρεύει τον λαϊκό πολιτισμό με τη σύγχρονη καλλιτεχνική αισθητική. Παραδοσιακές δοξασίες και μυθολογικές αλληγορίες εικονοποιούνται στο Wonderwood - Δάσος των Θαυμάτων και αποκαλύπτουν μια εντολή τριών χρησμών, μια πορεία σε τρεις κόσμους, μια ιστορία μαγική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 Ο Σπύρος Παλούκης γεννήθηκε το 1980 στην Έδεσσα. Σπούδασε πληροφορική στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και φωτογραφία στο εργαστήρι Stereosis, και έκανε μεταπτυχιακό στις αμερικανικές σπουδές στο Βέλγιο (University of Antwerp). Από το 2006 εργάζεται ως freelance φωτογράφος και συγγραφέας, ενώ είναι ο ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου Μαγικό Κουτί & Fata Morgana (www.themagicbox.gr). Φωτογραφίζει και εκθέτει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και στο παρελθόν έχει βραβευτεί σε διάφορους διαγωνισμούς, με σημαντικότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης στον διαγωνισμό της Ε.Ε. Cantaria+10 με θέμα "φιλία". Επίσης, συγκαταλέχθηκε στους δέκα καλύτερους νέους Έλληνες φωτογράφους από το Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών, κατά τη διάρκεια του Διεθνή Μήνα Φωτογραφίας 2008 (APhF:08). Το 2009 εξέδωσε το λεύκωμα "Έδεσσα", μια φωτογραφική συνομιλία με τον γενέθλιο τόπο. Το επόμενο λεύκωμά του, "Daydreaming: εκατό Έλληνες του Βελγίου ονειρεύονται την Ελλάδα" (2010), εκδόθηκε σε πέντε γλώσσες και παρουσιάστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, ενώ οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στην 15η Biennale Νέων Μεσογείου στην Θεσσαλονίκη. Έχει γράψει τα βιβλία "Ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά" (2008, υποψηφιότητα για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού "Διαβάζω"), και "Η γενιά του Μπλάκ Άουτ" (μυθιστόρημα, 2011). Τον Δεκέμβριο του 2011 έλαβε μέρος στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ, στο Ίδρυμα Κακογιάννη. (http://www.biblionet.gr/author/76158/%CE%A3%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B7%CF%82)

(2012)	Wonderwood, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [φωτογράφιση]
(2010)	Daydreaming: One Hundred Greeks of Belgium Dream of Greece, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [φωτογράφιση]

 (2009) Το βιβλίο του κακού, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana

(2011)	Η γενιά του Μπλακ Άουτ, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana
(2009)	Έδεσσα, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [κείμενα, φωτογράφιση]
(2008)	Ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana [κείμενα, φωτογράφιση]

Η νέα γενιά στην παραδοσιακή μουσική

Μια παρέα νέων παιδιών ξεχωρίζει. Ξεχωρίζει για τις μουσικές της επιλογές, κόντρα στη μόδα.. Είναι η ορχήστρα του Παναγιώτη Τουφεξή, η ορχήστρα Χάλκινα Ηχοχρώματα. Μια ορχήστρα που έχει εμφανιστεί σε πολλές περιοχές ανά την Ελλάδα. Εμείς τους δίνουμε συγχαρητήρια και ευχόμαστε να ακούμε την μουσική τους πολλά πολλά χρόνια.
Ακούστε: https://www.youtube.com/watch?v=LtlH7LsSrks
https://www.youtube.com/watch?v=U1j7kZCzUfk 

Ο ήχος της Έδεσσας: αφιέρωμα στον Νύση (μέρος γ΄)

μέρος γ' (τελευταίο)

Στα 50 χρόνια της μουσικής του ζωής ο Νύσης συνδέθηκε τόσο έντονα με την ζωή της Έδεσσας που θα χαρακτηρίζαμε την παρουσία του εμβληματική. Δεν έλειψε ποτέ από τους χορούς του ΦΟΕ, από το καρναβάλι της Έδεσσας, από τις επινίκιες εκδηλώσεις του Εδεσσαϊκού, από το χορευτικό του «Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Ήταν πάντα παρών με τους συνεργάτες του στις εμφανίσεις του χορευτικού του συλλόγου, ενθουσιάζοντας και ξεσηκώνοντας χορευτές και κοινό.

Εάν η Έδεσσα των τελευταίων 50 χρόνων γινότανε ταινία ή ντοκιμαντέρ στο soundtrack της θα κυριαρχούσαν οι ήχοι του Νύση και της μπάντας του. Αντί της ταινίας, που δεν έγινε ακόμα, προσπαθήσαμε να διαδώσουμε τουλάχιστον, τον ήχο των μουσικών, σε ένα ψηφιακό δίσκο που εκδόθηκε από το ΦΣΕ «Μ.Αλέξανδρος» σε συμπαραγωγή με το Δήμο Έδεσσας, πριν 4 χρόνια, με τον τίτλο «Τραγούδια δίχως λόγια».

Η αγωνία μας για το ενδεχόμενο να χαθεί η προφορική μουσική παράδοση αυτού του τόπου, μαζί με τους φυσικούς της φορείς, τους αυτοδίδακτους μουσικούς, μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε, ως σύλλογος, αυτή την έκδοση που είχε θετική υποδοχή από κοινό και κριτικούς. (Ο δίσκος σημειωτέον έχει εξαντληθεί και επιβάλλεται η επανέκδοση του).

Η συμβολή του Νύση σ΄ αυτόν τον δίσκο ήταν σημαντική και κατέγραψε στιγμές με παλιούς και νέους συνεργάτες του: τον Πέτρο Ρόπκα, που δεν βρίσκεται πια ανάμεσα μας, τον Άγγελο Κίνα, τον Γιαννάκη Ζλατάνη και τον γιό του Κώστα.

Επειδή η σκληρή δουλειά και το ταλέντο πρέπει να αναγνωρίζονται, όσο βρίσκονται ανάμεσα μας και μπορούν να γευτούν τη χαρά της ζωής και της δημιουργίας, αυτοί που άφησαν βαθιά ίχνη με την τέχνη τους, γι΄ αυτό και η αποδιδόμενη τιμή προς τον κορυφαίο αυτοδίδακτο Εδεσσαίο μουσικό Νύση.

Θοδωρής Σαρηγκιόλης

(Ομιλία στην εκδήλωση του ΦΣΕ «Μέγας Αλέξανδρος» την 28/10/2001 προς τιμή του Νύση).

Ο ήχος της Έδεσσας: αφιέρωμα στον Νύση (μέρος β΄)

του Θοδωρή Σαρηγκιόλη

Η δεκαετής μαθητεία του, δίπλα στους παλαιότερους Εδεσσαίους μουσικούς, θα τον βοηθήσει να αποκτήσει μια πλούσια εμπειρία, γνωρίζοντας την τοπική μουσική παράδοση από τους αυθεντικούς φορείς της και στη συνέχεια να συμβάλλει κι αυτός στη διατήρηση και τη διάδοση της στους νεώτερους. Οφείλουμε να αναφέρουμε όσα ονόματα παλιότερων μουσικών συγκρατήσαμε από μίαν αφήγηση του: Χρήστος και Πέτρος Ρόπκας και ο πατέρας τους Γιάννης, Τάσης Ακρέπης, Μπαρμπόνης και υιός, Τράιος Μπιλιουκτσής, Τάσης Μπουλγούρης, Μιχάλης Μπουλγούρης, Μποζίνης Κωτσάκης και υιός, Μαλιάκης, Κύρος Μπεκιάρης, Τάσης Κουβάτσης κ.α. Φυσικά και οι νεώτεροι συνεργάτες του τα τελευταία χρόνια: Άγγελος Κίνας, Μπέμπης, Αλέκος Κώτσου, Νικόλας Τάντσης.

Μια παράλληλη μουσική πορεία του Νύση ήταν η συμμετοχή του σε ορχήστρες, που συνόδευαν περιοδεύοντες θιάσους, τα γνωστά θεατρικά μπουλούκια. Από το 1952 και επί 16 χρόνια, παίζει τα καλοκαίρια γυρνώντας σ΄ όλη την Ελλάδα.

Τους χειμώνες επιστρέφει στην Έδεσσα και παίζει σε κέντρα διασκέδασης και όπου αλλού του ζητηθεί, σ΄ όλη την Κεντροδυτική Μακεδονία.

Τη δύσκολη αυτή ζωή του μουσικού κάνει ακόμα δυσκολότερη η ζοφερή μετεμφυλιακή κατάσταση της Ελλάδας με το καταπιεστικό κρατικό μηχανισμό της. Η άτυπη απαγόρευση της δημόσιας εκτέλεσης της τοπικής μουσικής, όποτε παραβιάζονταν είχε δυσάρεστες συνέπειες για τους μουσικούς. Προειδοποιήσεις, συστάσεις, απειλές εναλλάσσονταν στην προσπάθεια να καταπνιγεί η ζωντανή τοπική μουσική, ως φορέας αλλότριων ιδεών και επιδιώξεων. Ο τιμώμενος σήμερα μουσικός είχε νιώσει στο πετσί του αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία.

Παρά τις αντιξοότητες όμως, ο Νύσης συνέχισε να κρατά με την τέχνη του ψηλά την περηφάνια του απλού λαϊκού ανθρώπου και την συμφιλιωτική του διάθεση να την περνά σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους της περιοχής. Το κύρος και η αποδοχή του ήταν καθολική κι έξω από τα στενά όρια της πόλης μας. Ο ίδιος λέει πως, είναι περήφανος για η συμβολή του στη διατήρηση και την συνέχεια της παράδοσης αυτού του τόπου, αλλά και για την αποδοχή της απ΄ όλες τις κοινωνικές και καταγωγικές ομάδες. Χαίρεται που τα νέα παιδιά σήμερα χορεύουν τους τοπικούς χορούς.
(συνεχίζεται)
δείτε: https://www.youtube.com/watch?v=Su4tAQ0GB_c

Ο ήχος της Έδεσσας (για τον μουσικό Νύση)

του Θοδωρή Σαρηγκιόλη

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εδεσσαϊκή στις 3/11/2001)

Μέρος Α΄

«Τι περισσότερο έχει ο Ντίζυ Γκιλέσπι, από τον Νύση» ρωτούσε ο Γιάννης Χατζητζώγας σ΄ ένα κείμενο του στο μουσικό περιοδικό Ντέφι πριν 20 χρόνια, μετά από την εμφάνιση του Νύση και της μπάντας του στη Θεσσαλονίκη, στο φεστιβάλ της ΑΥΓΗΣ.

Ας σημειωθεί πως, ο Αμερικανός μαύρος τρομπετίστας είναι από τους κορυφαίους της τζαζ μουσικής και αυτή η σύγκριση είναι ιδιαίτερα τιμητική για τον αυτοδίδακτο κορυφαίο μουσικό της Έδεσσας.

Ο Νύσης, κατά κόσμον Διονύσιος Μπουλγούρης γιος του Μιχάλη Μπουλγούρη, επίσης μουσικού, γεννήθηκε στην Έδεσσα στις 20 Μαρτίου του 1928.

Ο θείος του πατέρα του Τάσης Μπουλγούρης, ήταν αυτός που έφερε την τρομπέτα στην Έδεσσα, μετά την Μικρασιατική εκστρατεία, όπου μετείχε στην στρατιωτική μουσική. Αυτός που οργάνωσε και την πρώτη επαγγελματική μπάντα χάλκινων πνευστών στην Έδεσσα.

Ο Νύσης μεγαλώνει σ΄ ένα οικογενειακό περιβάλλον μουσικών, που κυριαρχούν στην Έδεσσα και την περιοχή της, παίζοντας σ΄ όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμους, αρραβώνες, βαφτίσεις, γλέντια, πανηγύρια).

Στη δεκαετία του 30, μαζί με τους παλιότερους μουσικούς της πόλης, συγκροτούσαν μπάντα, η οποία συνόδευε την περιφορά του επιταφίου από την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Η μπάντα του Ορφανοτροφείου έβγαινε με τον Άγιο Δημήτριο και η μπάντα του Δήμου με την Μητρόπολη.

Ο Τράιος Μπιλιουκτσής, με κάποιες θεωρητικές μουσικές γνώσεις που απέκτησε στην στρατιωτική μουσική, ήταν ο μαέστρος της εμπειρικής αυτής μπάντας.

Σ΄ αυτό το σκηνικό ο νεαρός Νύσης μυείται στη μουσική, ξεκινώντας να παίζει τρομπόνι. Επαγγελματικά εμφανίζεται σ΄ ένα γάμο στην Καρυδιά με τον Γιώργο Μυλωνά, ασβεστά στο επάγγελμα που παίζει κλαρίνο.

Συνεχίζει από το ’50 και μετά με τους αδελφούς Χρήστο και Πέτρο Ρόπκα. Αυτοί, τρομπονίστες επίσης, τον προτρέπουν να παίξει τρομπέτα. Έτσι και γίνεται με μια μεταχειρισμένη τρομπέτα από την μπάντα του Δήμου, που του δίνει ο Τάκης Αλιμπάκης, ξεκινά να παίζει, χρησιμοποιώντας επιστόμιο τρομπονιού, ως που να καταφέρει να αποκτήσει ένα κανονικό. Ως τρομπετίστας εμφανίζεται πρώτη φορά σ΄ ένα γάμο στην Αριδαία. Έκτοτε, το όργανο αυτό στα χέρια του ταλαντούχου Νύση θα αναδειχθεί και θα κυριαρχήσει με τον ήχο του σ΄ όλα τα μουσικά σχήματα, στα οποία μετείχε.

(συνεχίζεται)