Μια κοινωνία καταδοτών

Πολιτικές διώξεις, εργασιακά κολαστήρια και ένας εσμός από πράκτορες και ρουφιάνους στην Αλβανία των μέσων της δεκαετίας του 1970

Χατζηβασιλείου Βαγγέλης

Τηλέμαχος Κώτσιας

Σινική μελάνη

Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Πατάκη

σελ. 507, τιμή 18,80 ευρώ

Οι ιστορικές τύχες της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία είναι ένα θέμα που επανέρχεται με κυριαρχικό τρόπο στην πεζογραφία του Τηλέμαχου Κώτσια. Τη συστηματική όμως θεώρηση και κλιμάκωσή του τη συναντάμε στη νουβέλα Tα εφτά παράθυρα (2002) και στο μυθιστόρημα Στην απέναντι όχθη (2002). Στην πρώτη παρακολουθούμε την Αλβανία του τέλους της δεκαετίας του 1960, όπου οι ελληνόφωνοι τελειόφοιτοι του Γυμνασίου αγωνίζονται να ξεφύγουν από τον πολιτικό εφιάλτη του Ενβέρ Χότζα μέσα από την αναζήτηση του έρωτα. Στην απέναντι όχθη (2009), ο Κώτσιας ξεκινάει από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν τα ελληνοαλβανικά σύνορα βρίσκονται σε μόνιμη ρευστότητα, περνάει στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Αλβανοί

Περπατώντας στην «Ερημη Χώρα»...

Συντάκτης: 

Κυριακή Μπεϊόγλου

Το κίνητρο που μας ωθεί να διαβάσουμε ένα λογοτεχνικό έργο μπορεί να είναι ασαφές ακόμα και σε μας τους ίδιους. Πολλές φορές δεν είναι γνωστό ούτε στους πιο ενσυνείδητους αναγνώστες. Ισως όμως ένα από τα βασικότερα κίνητρα να είναι η επιθυμία μας να είμαστε αλλού.
Ο σημαντικός κριτικός και μελετητής λογοτεχνίας Χάουαρντ Μπλουμ, στον «Δυτικό Κανόνα» του, που αποτελεί μια βίβλο για την παγκόσμια λογοτεχνία, λέει πως διαβάζοντας έχουμε όλοι μια κρυφή επιθυμία: να σμίξουμε με τη μεγαλοσύνη. Πρόκειται για μια «μύχια και επίπονη» διεργασία που αρκετές φορές δεν έχει να κάνει με την κριτική σκέψη.

Christopher Brennan (επιλογή) μετάφραση-σχόλια Ελευθερία Μπέλμπα

Christopher Brennan

η λυρική προσέγγιση μιας φυσικής πραγματικότητας

 μετάφραση-σχόλια Ελευθερία Μπέλμπα

Στα Ποιήματα (1913) του αυστραλιανού ποιητή Christopher Brennan ενδεικτικές εικόνες συνιστούν λυρικές παρεκβάσεις σε ένα φαινομενικά ενιαίο λόγο. Ακόμα και ο πίνακας στο εξώφυλλο του Sydney Long φανερώνοντας μια φυσική αποτύπωση του εξιδανικευμένου γαλήνιου κόσμου συνδέεται με το πνεύμα των σημασιών που θέλει ο γράφων να αναδείξει[1]. Ωστόσο η συνοπτική γραφή αφαιρετικά βάζει τον αναγνώστη να διαβάσει ό,τι λείπει στον καμβά μιας επιγραμματικής αισθητικής αυτοτέλειας. Εμφαντικά διαπιστώνεται η προσδοκία ερμηνείας των σημείων, εφόσον ο ποιητής θεωρούσε ότι τα κείμενα είναι γυμνά από αναλύσεις νοημάτων, υιοθετώντας επιλεκτικά τις αντιλήψεις των συμβολιστών[2].

Μια βραδιά με τον Κώστα Γαβρά στην Επανομή!

Ο Κώστας Γαβράς στο Μουσείο Οίνου Γεροβασιλείου
Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018, στις 19:00, φιλοξενούμε τον διεθνούς φήμης σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, σε μία συζήτηση με συντονιστή τον δημοσιογράφο Γιώργο Τούλα. Με καταγωγή από την Αρκαδία, σπούδασε φιλολογία στη Γαλλία, αλλά τελικά αφιερώθηκε στον κινηματογράφο. Βραβευμένος με Όσκαρ, Χρυσό Φοίνικα και άλλες διεθνείς διακρίσεις, διαθέτει μία πλούσια φιλμογραφία και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σκηνοθέτες διεθνώς. Στα πλαίσια της συζήτησης το Μουσείο Οίνου θα είναι επισκέψιμο 18:00-19:00. Είσοδος ελεύθερη. Ο Κώστας Γαβράς (12 Φεβρουαρίου 1933) είναι Έλληνας σκηνοθέτης του γαλλικού κινηματογράφου, που ζει και εργάζεται στην Γαλλία. Είναι γνωστός για ταινίες που έχουν καθαρά πολιτικό θέμα, με πιο γνωστή το θρίλερ Το Ζ (1969), αλλά έχει σκηνοθετήσει και κωμωδίες. Οι περισσότερες ταινίες του έχουν γυριστεί στην γαλλική γλώσσα ;

Μανόλης Ξεξάκης: συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα

Χαριτίνη Μαλισσόβα

Δημοσιεύτηκε 13 Νοεμβρίου 2018

Ο Μανόλης Ξεξάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης το 1948, σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αγάπησε τις λέξεις και τους αριθμούς, έγραψε ποίηση και πεζογραφία κι έλυσε χιλιάδες ασκήσεις. Το θέατρο της οικουμένης, ο πρώτος τόμος ενός μυθιστορήματος που θα ολοκληρωθεί σε δυο επόμενους τόμους, είναι η αφορμή τη συζήτησής μας.

Το θέατρο της οικουμένης είναι ο πρώτος τόμος του μυθιστορήματός σας, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Ιανός. Θέλετε να μας δώσετε κάποια στοιχεία;

Χαμένες νοσταλγίες στο Κουτσό τού Κορτάσαρ

Γράφει ο Ελευθέριος Μακεδόνας[1]


 Το άρθρο επιχειρεί να εντοπίσει σε φιλοσοφικό επίπεδο, πιθανές συγγένειες μεταξύ του μυθιστορήματος του Κορτάσαρ Το Κουτσό κι ορισμένων από τις βασικές ιδέες τής αποκαλούμενης Σχολής της Φρανκφούρτης και των (κατά τι μεταγενέστερων) φιλοσοφικών κινημάτων του Μεταστρουκτουραλισμού και του Μεταμοντερνισμού. Ειδική αναφορά γίνεται στο Άουσβιτς, ως παράγοντα καθοριστικό για τη μετάβαση στα εν λόγω κινήματα κι ως έννοια η οποία, σε ορισμένο βαθμό, διαπερνά και Το Κουτσό. Τελικά, υποστηρίζεται ότι Το Κουτσό αποτελεί ένα είδος ‘προ-μεταμοντέρνου’ μυθιστορήματος, υπό την έννοια ότι περιέχει αρκετά από τα χαρακτηριστικά ενός τυπικά ‘μεταμοντέρνου’ μυθιστορήματος, χωρίς ωστόσο να είναι ακόμη σε θέση να διαρρήξει ολοκληρωτικά τις σχέσεις του με την παράδοση του προγενέστερου Μοντερνισμού.

Μίκης Θεοδωράκης – Κώστας Γουλιάμος: «Στη διαλεκτική της αρμονίας»

Ανθούλα Δανιήλ

Δημοσιεύτηκε 13 Νοεμβρίου 2018

Για τον Μίκη Θεοδωράκη δεν χρειάζονται ειδικές συστάσεις. Είναι ο Παρθενώνας της νεοελληνικής μουσικής. Ο Κώστας Γουλιάμος είναι πανεπιστημιακός καθηγητής και ποιητής, έχει ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό και, όπως έχει πει ο ίδιος, ανήκει σε εκείνο το είδος μετανάστη που αναζητεί σε χώρους και χώρες υλικό για να μπορέσει να απαντήσει στα ερωτήματα που βάζει.

Στο βιβλίο τους με τον τίτλο Στη διαλεκτική της αρμονίας, οι δύο άνδρες συναντήθηκαν και συνομίλησαν περισσότερο από τρεις μήνες πάνω στη μοναδικότητα του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία και στον τρόπο επίτευξης της προσωπικής ένταξης στη συμπαντική αρμονία. Τη βάση της συζήτησής τους αποτέλεσε η ουμανιστική σκέψη του μεγάλου μουσικού Μίκη Θεοδωράκη μέσα σε μια κοινωνία, της οποίας η κρίση έχει πολλά επιφαινόμενα και είναι αυτά τα οποία γέννησαν και τα ερωτήματα του Γουλιάμου.

«Ελληνίδες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας» του Φίλιππου Φιλίππου

Το πρώτο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα θεωρείται το Έγκλημα του Ψυχικού του Παύλου Νιρβάνα, ωστόσο αποτελούσε απλώς παρωδία του είδους. Επομένως, το πρώτο καθαρά αστυνομικό το έγραψε η Ελένη Γ. Βλάχου (1911-1995) και δημοσιεύτηκε σε 38 συνέχειες στην Καθημερινή, την εφημερίδα του πατέρα της, το 1938. Ήταν Το μυστικόν της ζωής του Πέτρου Βερίνη, «Ένα πρωτότυπον αθηναϊκόν αστυνομικόν μυθιστόρημα», που είχε ως θέμα τα μυστικά μιας αστικής οικογένειας στο Ψυχικό – δεν έχει κυκλοφορήσει σε μορφή βιβλίου. Υπόθεση: Ο Πέτρος Βερίνης, πλούσιος ιδιοκτήτης μεταλλείων, βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του. Οι γιατροί λένε πως πρόκειται για έγκλημα με δηλητήριο. Ο ανθυπομοίραρχος Γρηγορίου αναλαμβάνει την εξιχνίαση του φόνου. Το μυθιστόρημα είναι σαφέστατα επηρεασμένο από τα ανάλογα έργα της Άγκαθα Κρίστι και των ομοτέχνων της.

ΕΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

 Αντώνης Παπαβασιλείου
Το 20 βιβλίον του φίλου μου ΒΠΚ (Καραγιάννης Βασίλης) ήλθε με τα ΚΤΕΛ (συνάντησα μάλιστα 5-6 συγχωριανούς μου εκεί, ήγουν το μισό χωρίον).
Στις καλές εκδόσεις του Γαβριηλίδη (Εκδόσεις Γαβριηλίδης)(«κουιντέτο» πια βιβλίων ο Βασίλης εκεί), τομίδιον δεκαέξι διηγήσεων.

Ο εγγονός του συγγραφέως (χαίρε Μάριε) έδωσε τον τίτλο με τον τρόπο που θαυματοποιούν τα παιδιά.
Βλέπω κεφάλαιο «ΠεριΤυρβάζοντες» άρα κάπου θα λέει και για τις περιπέτειες εις Γρεβενόν. Βγαίνω να περπατήσω με το βιβλίον υπό μάλης. Χαρούμενος.
Εσείς διαβάστε και τα κάτωθι, του συγγραφέως.
*

Χρήστος Παπάζογλου, «Παρατονισμένη μουσική- μελέτη για τον Καρυωτάκη», εκδ. κέδρος, 1988

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

`

Αυτό που μας φαίνεται σημαντικότερο είναι να δειχθεί ότι οι γλωσσικές επιλογές του Καρυωτάκη είναι λειτουργικές και σημαδιακές· να δειχθεί δηλαδή ο προμελετημένος χαρακτήρας ορισμένων γλωσσικών αποκλίσεων και ο τρόπος με τον οποίον δρουν μέσα στη γενικότερη γλωσσική ορθοδοξία που επικρατεί. Τα αποκλίνοντα αιρετικά αυτά στοιχεία, είτε είναι δημοτικά είτε καθαρευουσιάνικα, είτε έχουν, είτε όχι, χρησιμοποιηθεί από άλλους συγγραφείς, στον Καρυωτάκη αποτελούν μέρος ενός ποιητικού σχεδίου. Αποσκοπούν να διαταράξουν με την παρουσία τους μια γενική, επιφανειακή αρμονία. Δεν αποτελούν δείγματα μιας εύκολης στιχουργίας ούτε είναι αποτελέσματα της λεγόμενης «ελληνικής διγλωσσίας»· δεν μπορούμε ούτε καν ως ιδιαίτερα γλωσσικά γνωρίσματα του

Luigi Pirandello: «Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ»

Θανάσης Λιακόπουλος

Δημοσιεύτηκε 12 Νοεμβρίου 2018

Ανατρέχοντας στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ παρατηρούμε ένα αμείωτο εκδοτικό ενδιαφέρον για το έργο, γενικότερα, του Λουίτζι Πιραντέλο την τελευταία τριακονταπενταετία. Πράγματι, δεν υπάρχει κενό μεγαλύτερο από τρία χρόνια, σ’ αυτά τα τριάντα πέντε χρόνια περίπου, που να μην έχει εκδοθεί ή επανεκδοθεί κάποιο από τα έργα του μεγάλου Ιταλού ποιητή, διηγηματογράφου, μυθιστοριογράφου μα κυρίως θεατρικού συγγραφέα. Διότι, τι κι αν έγραψε το Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ στα τριάντα επτά του έτη, λίγα χρόνια μετά τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα και ύστερα από πέντε ποιητικές συλλογές, ο Πιραντέλο έμελλε να γίνει παγκοσμίως γνωστός κυρίως για το δραματουργικό του έργο,

Λίνα Βαταντζή, Τρία ποιήματα

Στομφώδες διάγγελμα

Τον θάνατο των αισθημάτων
δημοσιοποίησες

σμιλεμένο ποίημα-φραγγέλιο ήχων.
Αντιληπτός έγινες.

Υποχωρώ.

***

Αφιέρωμα: Το Πολυτεχνείο ως αφήγηση... (μέρος δεύτερο)

Φανή Κεχαγιά
Λες;
Γιατί θυμώνεις; Επειδή λέω τη σκέψη μου δυνατά; Θα ήσουν ικανοποιημένος αν σου έλεγα, «την καταγούσταρα τη γιορτή για τη 17 Νοέμβρη;». Θα ήσουν περήφανος για μένα, αν έλεγα ψέματα; Γιατί σου φαίνεται περίεργο που βαρέθηκα και δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει το μαρτύριο να πάμε για καφέ; Κόντεψα να πέσω από την καρέκλα από τη νύστα. Ξανά μανά Μάνος Λοΐζος κι «ο Δρόμος» που είχε τη δική του ιστορία, άντε πάλι φάτε έναν Μπιθικώτση και, δε λέω, φωνάρα ο Μπιθικώτσης, όχι, σ’ αυτό, το παραδέχομαι, έχεις δίκιο, αλλά αυτό το χελιδόνι με την ακριβή άνοιξη το εμπεδώσαμε πια, έλεος, πόσα χρόνια θα το ακούμε;

Αφιέρωμα: Το Πολυτεχνείο ως αφήγηση...

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης
 Απονομή τιμής
 Από παλιά η συνήθεια του εορτασμού, αλλά χωρίς στεφάνια, λόγους αντιδημάρχων, εθνικούς ύμνους, επάρσεις της σημαίας και ενός λεπτού σιγή. Τίποτα βέβαια το κραυγαλέο και επίσημο. Ιδιωτικής εμπνεύσεως οι δικές του τελετές. Να, όλη τη νύχτα πολιορκούνταν από τους εφιάλτες του, πρωί πρωί σήκωνε τα πτώματα, μάζευε τα μπάζα και έβγαινε έξω για να απολαύσει την αργία της ημέρας.
Κώστας Καλημέρης
 Αν το Πολυτεχνείο ήταν μυθιστόρημα

Solution, Στέλλα Δούμου

Solution

Άκου λοιπόν:

Λαχούριζε το δειλινό στις κυδωνιές

Με όλα του τα ένσημα χανότανε για πάντα

Φανατική της γεντιανής μέσα στ’ αγκάθια η βροχή

Κατέβαζε ένα γάλα ολομέταξο

Έτσι που όλα τα ασπόνδυλα των κήπων

Μιλούσανε το κίτρινο.

Μέχρις εδώ καλά˙ 

Mπηγόταν στις αρθρώσεις  γλυκάνισο το φως και τις εμέλωνε.

Μετά, η Διάλυση.

Γκρεμίστηκαν μάτια, θειαφίσανε τα αίματα

αλκαλικά πρόσωπα ραγίσανε και οξέα στα υπογλώσσια

αφρίζανε τα στόματα, μάγμα, ποτάσα, στάχτη, μολυβόνερο

και ανεβάσαμε μαζί ένα βράδι όλο φλύκταινες

που μόλις τ’ ακουμπούσαμε  σε κάθε κοίτη του ανάβλυζε η σχάση.

Ήταν που ήξερες  εσύ  από χημεία

Κι εγώ με την φωτιά να παίζω  σαν σκορπίνα

Κι ο χώρος έγινε σαν κάστανο που κάηκε

Κι ο χρόνος μπήκε σε σωλήνα από νεφρίτη και στομώθηκε.

Στέλλα Δούμου, ανέκδοτο

α΄ δημοσίευση στροφές/strophess 3-11-2018

******

φωτογραφία mrbabies instagram 

 https://strophess.blogspot.com/2018/11/solution_3.html?fbclid=IwAR2q0dOivMTV2mWvi8WTPjO8OZtQifsjZ9GiIxVPmCMGZ8iGG8xtqmlkGFE