Μια συνέντευξη της Amelia Rosseli [1930-1996] (Μετάφραση- Επιμέλεια: Γιάννης Η. Παππάς)

https://www.laltroveappuntidipoesia.com/category/riscoprire-i-poeti/

 

«Δεν πίστευα ότι θα ζούσα πολύ», λέει, «πίστευα ρομαντικά ότι θα καώ από την ηλικία των σαράντα ετών στη φωτιά του πολύ μεγάλου ρίσκου, που ήταν η επιλογή της ζωής μου. Η επιλογή της ποίησης όπως την έζησα, όπως την ήθελα. Μερικές φορές παραλίγο να σπάσω τη γραφομηχανή εξαιτίας της έντασης με την οποία έγραφα. Τώρα αντιμετωπίζω ένα δεύτερο μισό της ζωής μου, για το οποίο είμαι εντελώς απροετοίμαστη και το οποίο με ενδιαφέρει μόνο μέχρι ενός σημείου. Η ποίηση δεν εντάσσεται στην κανονική, καθημερινή ζωή. Τώρα παλεύω με την

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Θανάσης Τριαρίδης

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΤΑ ~μελένια λεμόνια~. ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΣΤΙΣ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ…

Να, λοιπόν, που μέσα στον Αύγουστο φτιάχτηκε το πρόγραμμα για τα πρώτα 17 ΔΩΡΕΑΝ διαδικτυακά σεμινάρια των ~μελένιων λεμονιών~ για την νέα χρόνια. Ξεκινούμε την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου (πάντοτε στις 7.00 μμ) και θα συνεχίσουμε για 40 συνεχόμενες Κυριακές (μέχρι, καλά να είμαστε, την αρχή του καλοκαιριού του 2022).

“Ακόμη”: Μεταφράστριες και μεταφραστές του Σαιξπηρικόν επιλέγουν ξένους ποιητές, εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Γράφει η Διώνη Δημητριάδου

Η αγάπη για το καλό βιβλίο φαίνεται με πολλούς τρόπους, και όσο συναντάμε ανθρώπους που υπηρετούν την υπόθεση της λογοτεχνίας, ο καθένας από το πόστο που επέλεξε (γιατί για επιλογή φυσικά πρόκειται) αξίζει να μνημονεύεται η προσπάθειά τους, εν μέσω μιας πληθώρας εκδόσεων, ωστόσο αναντίστοιχης συχνά με την ποιότητα. Η περίπτωση του Γιώργου Αλισάνογλου, με το βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν αρχικά και κατόπιν με τις ομώνυμες εκδόσεις, είναι μία από τις άξιες λόγου παρουσίες στον χώρο του βιβλίου. Από το 2005 λειτουργεί το βιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη και λίγο μετά έκαναν το ξεκίνημά τους οι εκδόσεις. Με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα η επιλογή των τίτλων, είτε πρόκειται για Έλληνες δημιουργούς είτε για ξένους, έχει να επιδείξει ενδιαφέρουσες γραφές, στην ποίηση και την πεζογραφία, αλλά και σπουδαίες μεταφράσεις ξένης λογοτεχνίας.

"Εύφορη λύπη του Μιχάλη Γκανά"-Θανάσης Μαρκόπουλος

Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο του τελευταίου βιβλίου του Θανάση Μαρκόπουλου, μπορεί εύκολα να θεωρήσει ότι ο συγγραφέας καταπιάνεται με μια φιλολογική ανίχνευση λογοτεχνικών ζητημάτων που αφορούν ένα ειδικό κοινό, κάποιους μελετητές συγκεκριμένων πτυχών της νεοελληνικής ποιητικής γραφής. Αν όμως αρχίσει να διαβάζει το βιβλίο θα διαπιστώσει πως τα δοκίμια εκκινώντας από τη μελέτη του έργου του Γκανά απλώνονται σε ευρύτερους προβληματισμούς που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αρθρώνεται ο ποιητικός λόγος από τη δεκαετία του ’70 κι έπειτα: ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να περιηγηθεί στο ευρύτερο πνευματικό περιβάλλον της νεότερης Ελλάδας και να κατανοήσει τις λεπτές

Στράτος Δορδανάς, Οι αργυρώνητοι, Αλεξάνδρεια

Ο συγγραφέας της ανά χείρας μελέτης έχει εμπλουτίσει την ελληνική ιστοριογραφία με δύο τόμους αφιερωμένους στη δράση των ένοπλων δωσιλογικών σχηματισμών στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής (Έλληνες εναντίον Ελλήνων, Επίκεντρο 2006) και τις επιβιώσεις του δωσιλογισμού στη μεταπολεμική Μακεδονία (Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη, Εστία 2011). Αφιερώνοντας τώρα έναν τόμο στη γερμανική προπαγάνδα στην Ελλάδα κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσφέρει, αναδρομικά, στον αναγνώστη ένα είδος εισαγωγής, καθώς εδώ παρακολουθεί και αναλύει τους μηχανισμούς εκείνους που δημιούργησαν, σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, νοοτροπίες γερμανοφιλίας που θα επιβιώσουν

Ελένη Πριοβόλου: «Μια στιγμή μέσα στο χρόνο»

Έτος 2001. Ο διανοητής Φωκάς Κορέσιος, στη δύση της ζωής του και αποσυρμένος από κάθε δημοσιότητα, αποφασίζει να ενδώσει στην πρόσκληση της σκηνοθέτριας Άσπας Παμπλέκη να κάνει ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του. Αρχίζει την αφήγηση από τα παιδικά του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του '30: την καταπίεση από τον φιλοφασίστα στρατιωτικό πατέρα, το αυστηρό πλαίσιο το οποίο επιβάλλει το οικογενειακό πρωτόκολλο, τον απειθή, έκλυτο εφηβικό του βίο, τη στράτευσή του στη

Περικλής Αλιώπης: Ο «μάγος» της τρομπέτας

Τον τρομπετίστα Περικλή Αλιώπη τον γνωρίζουμε πολύ καλά, αφού τον έχουμε θαυμάσει σε κονσέρτα της Λυρικής σκηνής, μας είχε ταξιδέψει στη «Βαβέλ» της Νατάσας Μποφίλιου, μας έχει ξεσηκώσει στο Νίκο Βέρτη, τον έχουμε απολαύσει με τους Chouska και με το Periklis Aliopis Trio. Ο γνωστός βιρτουόζος σολίστας έχει στο παλμαρέ του συνεργασίες με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες. Μια πορεία γεμάτη εμπειρίες, εικόνες και μουσική.  

«Παπούσα», της Βίκυς Κατσαρού

Tο νερό κυλάει και τη ζωή ζητάει, σώζει, κρύβει, δημιουργεί. Αυτή η ακατάλυτη ροή, αυτή η υδάτινη κλωστή που κρατά τον κόσμο ενωμένο, όρθιο, που σώζει την ελπίδα και «συνομιλεί» με τη φωτιά, την άλλη ζωοδότρα πηγή. Και από το νερό και τη φωτιά γεννιέται ο άνθρωπος που είναι έτοιμος να πέσει στη φωτιά, να χαθεί στη ροή του κόσμου τούτου. Θα χαθεί, αλλά πριν απ’ αυτό θα δει, θα ακούσει, θα αισθανθεί, θα αγγίξει και θα μιλήσει. Τα λόγια θα βγουν από την καρδιά, από την ψυχή, από το βλέμμα που χάνεται στη φύση και θα επιστρέψουν πυρακτωμένα και υγρά που θα κάψουν και θα δημιουργήσουν τον κόσμο ξανά και ξανά. Ιερή στιγμή και τον ιερό λόγο μόνο ο άνθρωπος που δίνει ζωή στη ζωή μπορεί να τον μεταφέρει και αυτός ο άνθρωπος είναι πάντα γυναίκα. Η μάνα, η αδελφή, η σύζυγος, η γυναίκα

H δεύτερη ζωή της Αντόνια Πότσι (της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη)

«Να μην έχεις έναν Θεό/ να μην έχεις ένα μνήμα/ να μην έχεις τίποτα σταθερό/ παρά μονάχα ζώντα πράγματα που ξεγλιστρούν», γράφει η ποιήτρια του ιταλικού Novecento Αντόνια Πότσι (Μιλάνο, 1912-1938).

Πρόκειται για το ποίημα «Κραυγή» που συναντάμε στον «Θάνατο των αστεριών», την πρόσφατη επιλογή ποιημάτων της Πότσι που κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση από το Ενύπνιο σε εισαγωγή και μετάφραση  Άννας Γρίβα και Ευαγγελίας Πολύμου.

Παπούτσια-Βαν Γκογκ

Τα φθαρμένα παπούτσια ήταν μια ασυνήθιστη επιλογή για πίνακα. Ένας γνωστός του Βαν Γκογκ περιέγραψε πώς ο Βίνσεντ αγόρασε τα παλιά εργατικά παπούτσια σε μία υπαίθρια αγορά. Μετά τα φόρεσε και περπάτησε στις λάσπες μέχρι να βρομίσουν. Τότε μόνο θεώρησε ότι έχουν ενδιαφέρον για να τα ζωγραφίσει. Ο Βαν Γκογκ έκανε αρκετές νεκρές φύσεις με αυτό το θέμα. Μάλιστα, ζωγράφισε παπούτσια πάνω σε έναν άλλο πίνακα: αυτόν που έδειχνε τη θέα από το δωμάτιο του αδερφού του, το Theo. Σε αρκετές περιπτώσεις ο Βαν Γκογκ έχει χρησιμοποιήσει ξανά τον ίδιο καμβά για να φτιάξει κάτι νέο πάνω σε παλιότερο έργο. Ήταν ένας τρόπος να γλιτώσει χρήματα.

Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλιου

Dimitris Baslam 

Όσο σκέφτομαι πως ένα τόσο προσωπικό μου κείμενο κατάφερε να βρεί αναγνώστες μέσα στα παιδιά και τους ενήλικες δεν γίνεται να μην νιώθω εξαιρετικά ευδιάθετος και να σφυρίζω περπατώντας στον δρόμο!! Μέχρι την επόμενη σκέψη έστω… Εξαιρετικό νέο! Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλιου Και το σκεπτικό της επιτροπής: Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία που έχει στον πυρήνα της μια απλή ιδέα, και, ταυτόχρονα, μια μεγάλη αλήθεια, που αφηγηματικά αποτυπώνεται τόσο μέσω του

Οι γάτες του Τρίτου και άλλοι ζωντανοί, ποιητική συλλογή της Αγγελικής Πεχλιβάνη, εκδόσεις Κίχλη (Απρίλιος 2021)

Anna Romanou

  Δίσταζα να γράψω για τις Γάτες του Τρίτου, της Αγγελικής Πεχλιβάνη. Όλο το ανέβαλλα. Το διάβασες; Το διάβασα της έλεγα . Χωρίς σχόλιο. Έτσι απλά: το διάβασα. Ίσως γιατί όπως η Πεχλιβάνη λέει στο τελευταίο ποίημα της συλλογής όπως όλοι μας κι εγώ: «Τη μέρα που θα εξαφανιστώ / θα σέρνω τις ξεχειλωμένες μνήμες /της μάνας μου και του πατέρα/ σα δύο έλκηθρα στο παιδικό μου χιόνι» Θα το πω όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ . Οι γάτες του Τρίτου σε συμφιλιώνουν τόσο πολύ με το θάνατο που τον κάνουν μέρος της ζωής. Όχι με την κλασσική έννοια – όποιος γεννήθηκε θα πεθάνει. Όχι ως υπαρξιακή συμφιλίωση με την κατάλυση του εαυτού μας «εις χουν». Αλλά με την άλλη , την πιο

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ για την Ποιητική Συλλογή του Γιώργου Δ. Μπίμη ΄΄ Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής ΄΄

 Σοφία Αδαμίδου, δημοσιογράφος, συγγραφέας

              

«Κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο», έλεγε ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Τέτοια είναι και η ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη.  Μια καρδιά φορτωμένη, τον πόνο και τα όνειρα όλου του κόσμου. Στην περιπλάνησή της, αυτή η καρδιά αναζητά την ουσία της ύπαρξης, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα τις ιδέες του:

«Το τέλος ενός κόσμου: Μαρώς Κάργα, Ο κήπος μας στην άκρη της ερήμου» (της Δέσποινας Ι. Δούκα)

«Ό,τι ονομάζεται αμαρτία είναι ουσιαστικό στοιχείο προόδου. Χωρίς αυτήν ο κόσμος θα έμενε στάσιμος ή θα γερνούσε ή θα καταντούσε άχρωμος»: το motto του βιβλίου της Μαρώς Κάργα Ο κήπος μας στην άκρη της ερήμου,[1] θέση του επικούρειου του έρωτα Όσκαρ Ουάιλντ, προβάλλει την αμαρτία ως κινητήριο δύναμη του έργου στην πολλαπλή της διάσταση. Κέντρο του είναι η αμαρτωλή πολυπολιτισμική και πολύχρωμη Αλεξάνδρεια με τον πλούτο, τις ηδονές, τη φιλοδοξία, την πρόοδο και τη μακάρια

Για τις «Συναντήσεις στο άβατο» της Ζέφης Δαράκη – γράφει η Λαμπρινή Σιγιάννη

Η μουσική της λύπης

Η Ζέφη Δαράκη (γεν. 1939), σύζυγος του ποιητή και διανοούμενου Βύρωνα Λεοντάρη (1932-2014), με την τελευταία ποιητική συλλογή της, συμπληρώνει εξήντα χρόνια αδιάλειπτης συγγραφικής παρουσίας. Η ποιητική συλλογή, με τίτλο Συναντήσεις στο άβατο (Ύψιλον, Αθήνα 2020), η οποία είναι αντιπροσωπευτική του συγγραφικού της στίγματος, αποτελείται από πέντε διακριτά μέρη που λειτουργούν θεματικά ως ομόκεντροι κύκλοι: η χαίνουσα μνήμη, η οδύνη της Ιστορίας, το υπαρξιακό