Ο χρόνος είναι αναπνοές - Χαρούλα Αποστολίδου

Ο χρόνος είναι αναπνοές Χαρούλα Αποστολίδου 

Θεσσαλονίκη, Βάρφη Εκδοτικός Οργανισμός, 2018 σ. 368

Περίληψη: 

"Έξω! Έξω ο χτικιάρης! Μακριά!" "Κατέβα, τώρα αμέσως! Έξω ο άρρωστος!" "Κάτω ο χλεμπονιάρης!" "Κάτω, ρε! Κατεβάστε τον!" "Έξω το χτικιό! Μακριά! Αλήτη!" "Τι θες; Να κολλήσει όλος ο κόσμος; "Έξω ο μαραζιάρης!" Λαϊκό Σανατόριο Ασβεστοχωρίου, 1936-1939. 

«Θεσσαλονίκη, Απο το περίκλειστο παρελθόν...στην ανοιχτή πόλη»

Επιμέλεια/εισαγωγή: Μιχάλης Μπαρτσίδης

 Μια έκδοση του Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς- Nicos Poulantzas Institute

 Λίγα λόγια για το βιβλίο:

 Η μεταπολεμική Θεσσαλονίκη, πόλη «θεμελιωμένη» στην εκδίωξη διάφορων εθνοτικών ομάδων, κυρίως δε της πολυπληθούς εβραϊκής κοινότητας εξ ού και «πόλη φαντασμάτων», υφίσταται μεταπολεμικά μια «πολιορκία εκ των έσω», λέει ο ποιητής Μάρκος Μέσκος, από μια τάση υστερόβουλη, συμφεροντολογική χωρίς συλλογική ευαισθησία, μια τάση κατακτητική κάθε παρελθόντος και παρόντος δημόσιου χώρου με

Αλμα στον αέρα

Ελένη Παπαργυρίου 

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις 

 Αν ένας άνθρωπος φωτογραφίζεται την ώρα που κάνει άλμα στον αέρα, θα προσγειωθεί άραγε ποτέ; Εφόσον η φωτογραφία παγιώνει τον χρόνο, εφόσον αποτυπώνει μια απειροελάχιστη στιγμή αποκόπτοντάς την από τη χρονική της ακολουθία, δεν μπορεί παρά να αφηγείται το παρόν: δεν μπορεί να μας πει τίποτα για όσα προηγήθηκαν της σκηνής που αποτυπώνει ούτε όσα θα γίνουν. Ο άνθρωπος θα μείνει για πάντα μετέωρος. Η διαρκής προσήλωση της φωτογραφίας στο παρόν συνεπάγεται ότι οι αφηγηματικές δυνατότητές της είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Μια φωτογραφία από μόνη της δεν λέει τίποτα. Για να υπάρξει μια ιστορία πίσω από αυτήν, πρέπει κάποιος να τη διηγηθεί. Πάνω στην προϋπόθεση αυτή στηρίζεται το βιβλίο του Σπύρου Στάβερη Δεν υπάρχει τίποτα πίσω από μια

Δύο χρόνια χωρίς τον Χριστόφορο Λιοντάκη

Από Αντώνη Καρτσάκη

Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την εκδημία του σπουδαίου μας ποιητή, μεταφραστή και πεζογράφου Χριστόφορου Λιοντάκη. Με την ευαισθησία, την ανθρωπιά και την ποιητική χάρη του ο Λιοντάκης συνεχίζει, ωστόσο, αν και απών, να διαβάζει τον κόσμο μας, να μας στέλνει τα χαμηλόφωνα μηνύματά του με τη γλώσσα της τέχνης. Και με σπάνια σεμνότητα να δηλώνει: Ό,τι αρνήθηκε να μπει στις λέξεις αυτές / για κάποιους άλλους είναι προορισμένο.Άλλοι σίγουρα θα διαβάσουν τον κόσμο / καλύτερα από μένα. Στο μεταθανάτιο Ένεκεν της ανωνυμίας σου διαβάζουμε τον κόσμο μας μέσα από τα γυμνασμένα μάτια ενός μεγάλου ποιητή. 

Ο Δον Υπαστυνόμος του Δημήτρη Καρακίτσου

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ , ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ 

Ο Αστόλφος ξαποσταίνει κάτω από το ψιλόβροχο σε έναν πεσμένο κορμό, περιστρέφεται στις σχολικές του αναμνήσεις με κατάνυξη. Θυμάται τα ξύλα της σόμπας να τριζοβολούν. Ο δάσκαλος έβαζε φλούδες από λεμόνι στο καπάκι της. Έπειτα, και με τον αγέρα να σφυρίζει απ’ τα παράθυρα, μαθητής και δάσκαλος διάβαζαν λογοτεχνία – ο δάσκαλος καπνίζοντας, ο μαθητής απορροφώντας. Δυστυχώς τα

Κοσμάς Κοψάρης: Σωτήρης Νούσιας, Ερωτικά ποιήματα, εκδ. Οδός Πανός

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η νέα ποιητική συλλογή του Σωτήρη Νούσια με βασική θεματική τον έρωτα. Το ερωτικό στοιχείο επέχει πολλαπλή διάσταση σε αυτά τα ποιήματα, άρρηκτα συνυφασμένη με υπαρξιακά ζητήματα, την προσμονή, την απουσία, την τάση απόδρασης από μια πνιγηρή καθημερινότητα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συλλογής είναι η έμφαση στην αυστηρή ποιητική φόρμα, που μερικές φορές, ωστόσο, πιέζει το συναίσθημα, φέρνοντας σε αντιπαράθεση μορφή και περιεχόμενο, δεδομένου ότι ο έρωτας νοηματοδοτεί την αναρχία του πάθους που δεν μπορεί να τιθασευτεί ούτε να εγκλωβιστεί σε ένα στερεομετρικό φορμαλιστικό σχήμα.

Κυκλοφόρησε το αστυνομικό µυθιστόρηµα «Οι Αρχαιοκάπηλοι» του Γιάγκου Ανδρεάδη

Το αστυνομικό µυθιστόρηµα «Οι Αρχαιοκάπηλοι», το τέταρτο πεζό έργο του Γιάγκου Ανδρεάδη, με θέμα τις αρχαιολογικές ανασκαφές, το έγκλημα και τον έρωτα κάπου στην Μακεδονία κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη. Χώρος: ένα αρχαίο ιερό και μια πόλη, φανταστικά και ίσως γι' αυτό αληθινά. Χρόνος: Τρία χρόνια μετά από το σωτήριο έτος 2021. Πρόκειται για ένα βιβλίο που εκπέμπει το μήνυμα ότι αντί να ξαναθάβουμε ή να ξεπουλάμε τα δώρα που μας χαρίζει ασταμάτητα η ελληνική γη, πρέπει να τα δούμε, αν θυμηθούμε τα λόγια του Ελύτη, «σαν σηματωρούς και κήρυκες για την

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Σου γράφω από έναν τόπο μακρινό»

Εδώ έχουμε, γράφει, έναν ήλιο μόνο κάθε μήνα, και
για λίγο. Τρίβουμε τα μάτια μας μέρες πρωτύτερα.
Μάταια όμως. Καιρός αδυσώπητος. Ο ήλιος
δεν έρχεται παρά στην ώρα του.
Έπειτα έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε, όσο
βαστάει το φως, έτσι που μόλις προφταίνουμε να
κοιταχτούμε λίγο.
Εκείνο που είναι δύσκολο για μας τη νύχτα, είναι
όταν πρέπει να δουλέψεις, και πρέπει: γεννιούνται
ακατάπαυστοι νάνοι.
~
μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης

Για την «Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη» του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου – γράφει ο Μιχάλης Μακρόπουλος

Διάβαζα τα διηγήματα στη συλλογή του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη κι αναρωτιόμουν – Είναι σαφώς απλά. Τι ’ναι λοιπόν αυτό που τα κάνει να μην είναι απλοϊκά, αλλ’ απεναντίας κάτι βαθύ κι άπιαστο να παίζει κρυφτούλι στο βάθος τους με τον αναγνώστη; Να ’ναι το ύφος τους; –σε καθημερινά ωραία ελληνικά με καθαρευουσιάνικες εκφράσεις εδώ κι εκεί να σου κλείνουν το μάτι. Κι έπειτα στα καλά καθούμενα θυμήθηκα πώς ο κύριος Υλό στις ταινίες του Τατί στέκει πάντοτε ατάραχος καταμεσής στον τραγέλαφο του κόσμου. Το γέλιο αυτών των ταινιών (και συνάμα η

Kazuo Ishiguro, Rachel Cusk, Richard Powers υποψήφιοι για το Booker 21

της Αλεξάνδρας Σαμοθράκη

Ο νομπελίστας Κάζουο Ισιγκούρο, η Rachel Cusk και ο βραβευμένος με Pulitzer, Richard Powers, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό της φετινής μακράς λίστας των βραβείων Booker.

«Η Κλάρα και ο Ήλιος» του Ισιγκούρο, που διαθέτει ήδη ένα Booker από το 1989 για τα

"Διόδια"-Τζένη Μαστοράκη

{ η Τζένη Μαστοράκη γράφει για το πρώτο της βιβλίο, "Διόδια" }:

__________________________________________________________

Τα "Διόδια" είμαι εγώ είκοσι δυο χρονών. Μ’ έχω σ’ ένα ντοσιέ και με κρατώ σφιχτά. Νοέμβριο του ’71 κοντοστέκομαι έξω απ’ τον Κέδρο της στοάς. Θέλω ένα βιβλίο όσο τίποτα στον κόσμο. Είναι σχεδόν ηρωική η εποχή: τα "Κείμενα" ("Δεκαοχτώ" και "Νέα"), η "Συνέχεια". Κι έχω μια ανάγκη να φωνάξω δυνατά.

Διώνη Δημητριάδου- "ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΜΟΥ ΜΟΡΦΗ"

Το νέο ποιητικό βιβλίο της Διώνη Δημητριάδου "ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΜΟΥ ΜΟΡΦΗ", κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία "φροντισμένο" από τις ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, και η κεντρική του διάθεση για όλη την Ελλάδα γίνεται από τα βιβλιοπωλεία: (τηλεφωνικώς και ηλεκτρονικώς) 

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης: Ελένη Πριοβόλου, Μια στιγμή μέσα στον χρόνο, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 434, 2021

Τσαλακώνοντας την εικόνα 

 Ο πατέρας του υπήρξε υψηλόβαθμος στρατιωτικός. στα εφηβικά του χρόνια εντάχθηκε στη μεταξική ΕΟΝ. στη διάρκεια της Κατοχής στράφηκε στην αριστερά. πήρε ενεργά μέρος στην αντίσταση. άρχισε να ενδιαφέρεται για την ποίηση και τη φιλοσοφία. συμμετείχε στον πνευματικό κύκλο του Γαλλικού Ινστιτούτου. μετά τα Δεκεμβριανά φυγαδεύτηκε στη Γαλλία. εξέδωσε τη μία και μόνη ποιητική του συλλογή. γνώρισε τον Καμύ και τον Σάρτρ. αφοσιώθηκε στη φιλοσοφία του υπαρξισμού. δίδαξε σε γαλλικά πανεπιστήμια. το έργο του απέκτησε παγκόσμια αναγνώριση. στα καλά καθούμενα τα

Ο νεοελληνιστής που αγάπησε τα Ζωνιανά

Εικονογράφηση: ΤΙΤΙΝΑ ΧΑΛΜΑΤΖΗ

 Παύλος Παπαδόπουλος «Ελάτε να πυρωθείτε» σημαίνει «ελάτε να ζεσταθείτε» στα μυλοποταμίτικα, δηλαδή στην κρητική διάλεκτο που μιλούν στα χωριά του Μυλοποτάμου, όπως τα Ζωνιανά. Είχα «πυρωθεί» αρκετά καθώς περπατούσα σε θερμοκρασίες καύσωνα πηγαίνοντας να συναντήσω στην πλατεία Κολωνακίου τον Μάικλ Χέρτσφελντ, τον ανθρωπολόγο και νεοελληνιστή (μεταξύ άλλων ιδιοτήτων) του Χάρβαρντ. Βρετανός εβραϊκής καταγωγής, μου ζητάει να μιλήσουμε στα ελληνικά. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας σοβαρεύει ξαφνικά και μου λέει με κρητική προφορά: «Γρίκα επαέ, θαρρώ πως άνε ντακάρω να μιλώ ετσιέ, δε θα κατές μουδέ δροσέ» (Ακου ’δω, αν αρχίσω να μιλώ έτσι, δεν θα καταλάβεις ούτε μια στάλα δροσιά). Απολαμβάνει την έκπληξη που μου προκαλεί. Ανάλογη

"Ο ΓΡΑΙΚΟΣ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΣ ΧΟΥΑΝ ΝΤΕ ΦΟΥΚΑ"-Γιάννης Κατσίκης

Ο Γραικός θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα

 Μυθιστορηματική βιογραφία -Γιάννης Κατσίκης 

 Ο Γιάννης Κατσίκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950, όπου και ζει ως σήμερα (εκτός ενός μικρού