ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΖΩΗ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΝΑΚΟΥΛΑ

Ο ανώνυμος πρωταγωνιστής και αφηγητής στον Αργό σίδηρο του Σωφρόνη Σωφρονίου είναι εγκλωβισμένος σ’ έναν παράδοξο χώρο και χρόνο. Γεννήθηκε το 1882 στη Νέα Υόρκη, όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του από ατύχημα το 1948. Κατά τη διάρκεια της ζωής του δίδασκε λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο. Το πάθος του ήταν οι Γερμανοί συγγραφείς του Μεσοπολέμου και το σκάκι. Τώρα όμως έχει πεθάνει κι έχει μεταφερθεί σ’ έναν άλλον πλανήτη, που έχει το παράξενο όνομα Μικρή Ζωή, και σε μια συγκεκριμένη ηλικία, στα είκοσι χρόνια του. Ξέρει βέβαια ότι θα πεθάνει και πάλι σε δέκα χρόνια, όταν πατήσει τα τριάντα. Η ζωή στη Μικρή Ζωή είναι όντως μικρή. Στον Αργό σίδηρο λοιπόν διαβάζουμε τις περιπέτειές του σ’ αυτόν τον πλανήτη κατά τη διάρκεια των δέκα ετών της δεύτερης ζωής του.

Βραδιά αφιερωμένη στον Μάρκο Μέσκο στο cafe Baraka

Οι φίλοι του Μάρκου Μέσκου ανταμώνουμε τη Δευτέρα 15 Απριλίου στις 8 το βράδυ στο καφέ Baraka, αγαπημένο στέκι του ποιητή, διαβάζουμε ποιήματά του, διηγούμαστε μικρές ιστορίες, θυμόμαστε στιγμές από τις συναντήσεις μας μαζί του. Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Πόθεν το κοινόν άσμα «Μακεδονία ξακουστή»

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ε​​πειδή γνώση δίχως ανάγνωση, στον κόσμο της γραφής όπου κατοικούμε, δεν γίνεται, ξανακοιτάζω την «Ιστορία της Μακεδονίας 1354-1833» του Απόστολου Βακαλόπουλου (Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1988). Εισαγωγή, παράγραφος πρώτη: «Με τον όρο “Μακεδονία” δεν εννοώ μόνο την ελληνική (Νότια) Μακεδονία ή την αυτόνομη (βόρεια) γιουγκοσλαβική, αλλά την “μείζονα” έκταση που είχε περίπου η χώρα αυτή κατά την αρχαιότητα, έκταση που συμπίπτει σχεδόν με την αντίστοιχη της εποχής των τελευταίων χρόνων της τουρκοκρατίας. Αν λαμβάνω υπ’ όψη μου τις ακραίες αυτές χρονικά εποχές, το κάνω γιατί κατά τους μέσους χρόνους ο γεωγραφικός όρος Μακεδονία είναι αόριστος, και στους βυζαντινούς συγγραφείς γενικά –χωρίς να μνημονεύουμε βέβαια τις εξαιρέσεις– σημαίνει συχνά το μεγαλύτερο τμήμα της Αλβανίας, την Βόρεια Θράκη (Ανατολική Ρουμελία της τουρκοκρατίας) ή την σημερινή Νότια Βουλγαρία, συχνά και την σημερινή Θράκη». Μύλος;

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

Α

Αγαθοκλής Δημήτρης, Παθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, [Δοκίμιο] (10.09.2015)
—    «Ποιήματα», [Ποίηση] (29.10.2015)
—     Ο ποιητής ως αξίωμα, [Δοκίμιο] (09.06.2016)

Αλεβίζος Ηλίας, Πληροφοριακές λεωφόροι και διαδικτυακά σοκάκια, [Δοκίμιο] (29.09.2015)

Αργύρης Χιόνης

ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ^[1]
Με ήτα η ζωή τελειώνει·
με ήττα, επίσης.

III
Έρχονται αθόρυβα οι μέρες μου – γάτες με πελ-
ματα βελούδινα, ταχύτητα αστραπής- τρίβο-
νται μια στιγμή ανάμεσα στα πόδια μου· σκύ-
βω να τις χαϊδέψω· έχουνε κιόλας φύγει.

Με τον Δημήτρη Πουλικάκο

Ο Δημήτρης Πουλικάκος ή «θείος Νώντας» όπως τον αποκαλούσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος, είναι ο άνθρωπος που έφερε το παραμύθι του ροκ στην Ελλάδα. Έχει υπάρξει: τραγουδιστής, ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός, μεταφραστής λογοτεχνίας έως και πορτιέρης σε κλαμπ στην Αγγλία· ωστόσο σιχαίνεται τις ταμπέλες. Ακούραστος περιοδεύει ανά την Ελλάδα με τον Νίκο Σπυρόπουλο, με τον οποίο δηλώνουν: «προστατευόμενοι μάρτυρες ελευθέρας βοσκής» και κάνουν αυτό που γουστάρουν· παίζουν μουσική. Αφορμή για την κουβέντα μας στάθηκε η παρουσία τους στη Λάρισα το βράδυ της 27ης Μαρτίου 2019. Για το «Εξιτήριον» παρευρέθηκαν ο Λάμπρος Αναγνωστόπουλος και ο Κωστής Παπαζάκ. 

Παιχνίδια σημαινόντων στον υπερρεαλισμό του Ζήση Αϊναλή

Ο υπερρεαλισμός ως ποιητικός λόγος αμφισβητεί την κοινή λογική για το νόημα, τη γραφή και την εικόνα. Αποτελεί μία κριτική άρνηση αυτού που θεωρούμε αυτονόητο και εκθέτει την ποίηση ως ένα κοινωνικό και ιστορικό κατασκεύασμα, καθώς μεταφέρει την εμπειρία του αναγνώστη από το κείμενο στη φαντασία ερμηνεύοντας τα πολυσημικά σημαίνοντα. Αμφισβητεί το παραδομένο δίχως να αναμένουμε κάποια μοναδική αλήθεια ερμηνείας, αφήνοντας το ποιητικό κείμενο ανοιχτό και πληθυντικό σε ένα ατέρμονο παιχνίδι σημαινόντων. Αυτό ακριβώς φέρνει στο προσκήνιο η εμπλουτισμένη επανέκδοση της «ηλεκτρογραφίας» του Ζήση Αϊναλή (θράκα, 2018).

Νίκος Λάζαρης, «Πνεύμα Αντιλογίας», εκδ. Κουκκίδα, 2018

ΜΕΤΡΑ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ

Η ποιητική Ανθολογία τής καθηγήτριας νεοελληνικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια τής νέας Υόρκης κυρίας Κάρεν Βαν Ντάικ, με τον εύγλωττο τίτλο «Μέτρα Λιτότητας», δεν είναι η μόνη ανθολογία νέων Ελλήνων ποιητών που έχει εκδοθεί πρόσφατα στη χώρα μας. Είναι όμως η μόνη που κυκλοφόρησε πρώτα στην Αγγλία σε δίγλωσση έκδοση από τον φημισμένο, εκδοτικό κολοσσό «Penguin» και στη συνέχεια στην Αμερική από τη σειρά των εκδόσεων «New York Review of Books», αλλά και η μόνη που έχει αποσπάσει άκρως εγκωμιαστικές κριτικές, τόσο από έγκριτες εφημερίδες και έντυπα (The Guardian, New Yorker ,TLS κ.ά),όσο και από εγνωσμένης αξίας κριτικούς όπως είναι ο Βρετανός Τέρυ Ήγκλετον. Αξίζει λοιπόν τον κόπο, να αφιερώσουμε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας για να σχολιάσουμε, εν συντομία, αυτή την ανθολογία, με την ευκαιρία τής έκδοσής της στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Άγρα».

«Συλλογισμοί» του Γεράσιμου Δενδρινού

Γεράσιμος Δενδρινός Δημοσιεύτηκε 07 Απριλίου 2019
 Πάντα στη ζωή επιδίωκα να έρχομαι τελευταίος, για να βλέπω ποιους επιστράτευαν οι πρώτοι για τις επιτυχίες τους. Οι σπάνιοι άνθρωποι σε πάνε παραπέρα. Οι κοινοί σε σταματάνε για να σε ρωτήσουν πού είναι η πιάτσα των ταξί ή σε ποιο δρόμο γίνεται διαδήλωση για να φωνάξουν τα δικαιολογημένα παράπονά τους. Κι εσύ που καταγίνεσαι ολοένα με τα ενδιαφέροντα της μοναξιάς, έχεις πάντα το βλέμμα στραμμένο προς την Ανατολή: Αυτό που δεν είμαστε ή που δεν γίναμε, θα μας αγκαλιάσει στην άλλη ζωή. Είσαι η αδυναμία μου, γιατί ανέκαθεν απευθυνόμουν σ’ αυτό που δεν είσαι ή δεν υπήρξες ποτέ, και όχι σ’ αυτό που είσαι. Με αυτό που θα ήθελα να είσαι ασχολούμαι, και σε αυτό

Επιστολή ως σχόλιο μιας ποιητικής

Γράφει ο Σταύρος Σταμπόγλης //

«Έκθετοι Μονόλογοι» Ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Κομιανού. Εκδόσεις Γαβριηλίδης Αθήνα 2018

………………

Ένα μέλλον που όσο και να λάμψει

το σκοτάδι του θα περιμένει όπως πάντα

την πρώτη ευκαιρία

…………………

Αγαπητέ φίλε κύριε Κωνσταντίνε  Κομιανέ καλημέρα. Μόλις ολοκληρώθηκε η μετακόμιση της βιβλιοθήκης μου. Με πολύ χαρά σας ενημερώνω πως βρήκα τη συλλογής σας με την ευγενική αφιέρωση που είχα χάσει τόσο καιρό. Ήταν καταχωνιασμένη άγνωστο πως στο τελευταίο μεγάλο κιβώτιο της μεταφοράς με τις συγκεντρωτικές εκδόσεις νεώτερων και πολύ νεότερων ποιητών όπως των Σεφέρη, Λειβαδίτη, Ρίτσου, Δημουλά, Ελύτη, Τσιρόπουλου, Καρέλλη, Ρουκ, Γώγου, Γκανά,  Μέσκου, Μαρκόπουλου, Καρούζου, Χατζηλαζάρου, Σαχτούρη, Σινόπουλου, Βαρβέρη, Χρονά, Ριζάκη, Σιώτη, Θεοχάρη, κοκ. Γεμάτο μέχρι τα χείλια. Αναφέρομαι λεπτομερώς  στο περιεχόμενο για να δικαιολογηθώ κι όχι για να καμαρώσω.

{Δέκα λόγοι για να μάθεις φυσαρμόνικα}-Στέλλα Δούμου

Στην αντανάκλαση συννενοείται ένα σύμπαν με τον εαυτό του.
*
Η ανυπόδητη νύφη έγινε πάνθηρας
κι έσπασε το σβέρκο της ομήγυρης.
*
Η βελούδινη κρεμάστρα που κρέμασαν το κοστούμι του νεκρού
συγκινήθηκε.
*
Ένα κερί που ανθίζει μαύρα μούρα
μια ροδαλή φωτογραφία, ο φόρος της ζωής ο τελευταίος.
*
Το δέντρο που μας έφτυσε, ο ήλιος που κατάπιαμε
κι ένα κουκούτσι στο λαιμό για μοσχολίβανο.
*
Κάθε συζήτηση είναι θάλασσα. Η πλεονεκτική θέση είναι νησί
Σαρκοβόρο.
* 
Το μαλλί της γριάς είναι αντίσταση.
*
Τα παραμύθια έχουν δυο πλευρές 
Από τη μία μπαίνεις από την άλλη βγαίνεις. (Κανείς δεν είπε ολόκληρος.)
* 
Τα ζάρια είναι κρυψώνες. 
*
Θερίζει ο χρόνος.

Γιαπωνέζικος Κήπος: συνέντευξη με την Γεωργία Γαλανοπούλου

Ο γιαπωνέζικος κήπος είναι ίσως ένα από τα πιο δομημένα είδη κήπων. Πρέπει απαραιτήτως να περιέχει επτά στοιχεία: νερό, πέτρες και άμμο, γέφυρες, πέτρινα φανάρια και γούρνες, φράκτες και πύλες, άνθη και δέντρα, και ψάρια. Οι παρούσες συνεντεύξεις θα αποτελούνται πάντα από επτά ερωτήσεις. Κάποιες από αυτές θα επαναλαμβάνονται και κάποιες θα είναι νέες, ώστε να ανταποκρίνονται στο έργο που έχουμε μπροστά μας. Σαν τον γιαπωνέζικο κήπο, οι συνεντεύξεις θα διατηρούν τη δομή τους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποδώσουν, ακριβώς σαν αυτόν, τη ζωντάνια μιας μακρινής γης, που σε αυτήν την περίπτωση είναι, βέβαια, η διαδικασία της συγγραφής. Γιαπωνέζικος Κήπος: συνέντευξη με την Γεωργία Γαλανοπούλου 

Βιβλία που σώζουν ζωές

Στην οδό Πειραιώς 132 μπορείτε να δωρίσετε όσα βιβλία ή μικροαντικείμενα δεν είναι σε εσάς απαραίτητα, αλλά και να αγοράσετε πολύ ενδιαφέρουσες εκδόσεις, στηρίζοντας έτσι το σχέδιο του Λεωνίδα Κουρσούμη, να δημιουργήσει ένα παλαιοβιβλιοπωλείο για να εργάζονται άστεγοι συνάνθρωποί μας και να εξασφαλίσουν μια βασική, αξιοπρεπή διαβίωση. Πληροφορίες για προσφορές: booksleonis@yahoo.gr, τηλ. 6977.239766. Κουρσούμης Λεωνίδας
http://artinews.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%8E%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%AD%CF%82?fbclid=IwAR3ZRtQ0c986-6KycscYO4rpjQ6QW6SQsahw1AZrjQb1IMPDgCtXP0FY2zA

Κώστας Ταχτσής: Αυτοσκηνοθετώντας στο παρόν της γραφής τον μελλοντικό θάνατo του

Tου Βασίλη Κ. Καλαμαρά [vasillis.kalamaras@gmail.com]
 Περιμένοντας την νέα έκδοση της συλλογής διηγημάτων του Κώστα Ταχτσή (1927-1988), «Η γιαγιά μου η Αθήνα», θα σταθώ στα ποιητικά του, όλα τυπωμένα ιδίοις αναλώμασι, μέσα στη δεκαετία του ’50. ‘Εχουν επανακυκλοφορήσει το μυθιστόρημα-τοτέμ της μεταπολεμικής μας πεζογραφίας, «Το τρίτο στεφάνι» και η διηγηματογραφία του «Τα ρέστα». Εξαρχής θ’ αρνηθώ οποιαδήποτε ψυχολογική ερμηνεία του ποιητικού έργου του Κώστα Ταχτσή, γιατί τότε θα ανασύρω στην επιφάνεια την αρχαιολογία της αυτοδιαμόρφωσης μιάς ομοφυλόφιλης επιθυμίας, και δεν μπορώ να γνωρίζω σε ποιό βαθμό αυτή η αντιμετώπιση δεν κινδυνεύει να εγκλειστεί σε μία φυλακή ηθικού δέους. Τα ποιήματa του έχουν την αμεσότητα της αυτοναφορικότητας ως πινελιές αυτοβιογραφίας,

Η Λαογραφία στον δρόμο της συλλογικής αυτογνωσίας

Για ακόμα μια περίοδο όροι όπως «έθνος», «παράδοση», «λαϊκός πολιτισμός» έρχονται στη δημόσια συζήτηση, άλλοτε με ένταση, άλλοτε όχι, σίγουρα πάντως ως μια προσπάθεια να δούμε ποιοι είμαστε σε σχέση με τον τόπο που ζούμε και την ιστορική διαδρομή μας. Αυτό το συλλογικό είναι και οι ταυτότητες, δεν είναι άλλωστε και οι παράμετροι που ορίζουν ή ορίζονται από τις αλλεπάλληλες αλλαγές, ταυτίσεις και διαφοροποιήσεις σε αυτήν την άκρη της Ευρώπης, στα Βαλκάνια ακόμα και στις μέρες μας; Το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει το νήμα που θα πιάσει ο καθένας μας στον δρόμο της αναζήτησης απαντήσεων.