ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ 2019- οι 3 πρώτοι

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

1. Γιώργος Συμπάρδης, Αδέλφια, Μεταίχμιο
2. Αλέξης Πανσέληνος, Ελαφρά ελληνικά τραγούδια, Μεταίχμιο και και Βασιλική Πέτσα,Το δέντρο της υπακοής, Πόλις (ισοψηφία)
3. Μαρία Γαβαλά, Κόκκινος σταυρός, Πόλις και Μιχάλης Μοδινός, Το πλέγμα,  Καστανιώτης(ισοψηφία)

Ο Αμερικανός ποιητής Μαρκ Στραντ

Από την Ασημίνα Ξηρογιάννη //

«Μάρκ Στράντ //Προσωρινή αιωνιότητα»

Είναι είναι ένας σημαντικός ποιητής που αξίζει να γνωρίσει το ελληνικό κοινό. Σπουδαία ποιήματα, σπουδαία η αίσθηση των πραγμάτων. Ο λόγος για τον Αμερικανό ποιητή Μάρκ Στράντ.

«Μάρκ Στράντ /Προσωρινή αιωνιότητα». Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν σε ανθολόγηση-μετάφραση και επίμετρο της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη, ενώ τον πρόλογο της έκδοσης έχει κάνει ο ποιητής Αναστάσης Βιστωνίτης .

Ίμρε Κέρτες : Ήμουν ένας Άουσβιτς – κλόουν (μτφρ- επιμέλεια: Γιώργος Καρτάκης)

Ο Ούγγρος νομπελίστας Ίμρε Κέρτες (9 Νοεμβρίου 1929 – 31 Μαρτίου 2016) σε ένα ξεκάθαρο και πικρό απολογισμό της ζωής του ως συγγραφέας και επιζών του Άουσβιτς.

.

Imre Kertész: Θυμάστε ακόμα που με επισκεφθήκατε πριν περίπου 20 χρόνια στην μικρή γκαρσονιέρα της οδού Τερέκ; Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη από τη Δύση. Σ΄εκείνο το σπίτι έμεινα 42 χρόνια.

Βασιλική Νευροκοπλή: «Ο μικρός μονομάχος»

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
 Δημοσιεύτηκε 27 Μαΐου 2019

Καταρχήν, ας δούμε αν υπάρχουν Κύκλωπες. Και αν υπάρχουν, πώς ζουν και πού κατοικούνε; Σε σπηλιές προφανώς. Και πώς διατρέφονται; Με σάρκες συνήθως. Τι γίνεται όμως όταν για κάποιο λόγο οι Κύκλωπες αυτοί αλλάζουν γευστικές προτιμήσεις και τότε αντί για σάρκες τρώνε ρεύμα; Τι ρεύμα; Ρεύμα ηλεκτρικό από αυτό που μας φέγγει και μας φωτίζει, που μας ζεσταίνει στις παγωνιές και μας δροσίζει το καλοκαίρι, που μας εξασφαλίζει φαγητό μαγειρευτό και μας μετακινεί από το ασανσέρ μέχρι το διαμέρισμά μας κι από την πόλη ως το χωριό μας. Και τότε, εκεί που είχες όλες τις ανέσεις, παύεις να έχεις ηλεκτρισμό. Υπάρχει δηλαδή περίπτωση μια ωραία πρωία το ρεύμα να

Ανδριάνα Μπιρμπίλη, Κόκκινος ορίζοντας, Εκδόσεις «Αρισταρέτη»

Όταν μελετάμε το έργο ενός ποιητή, ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε την εξέλιξή του, είναι να συγκρίνουμε τις ποιητικές του συλλογές. Να δούμε αν υπάρχουν ποιοτικές διαφορές ανάμεσα σε μια προηγούμενη και μια επόμενη ποιητική συλλογή, καθώς, στο χώρο της ποίησης υπάρχουν ποιητές, που είτε ωρίμαζαν και εξελίσσονταν από συλλογή σε συλλογή, είτε έμεναν στάσιμοι.

Παιδικά βιβλία με νόημα (της Μαρίζας Ντεκάστρο)

Θαυμάζω την παιδαγωγική ευφυΐα τον Tom Percival Χ 3

Η θάλασσα είδε και αφηγείται μια ιστορία για τον χρόνο και τα μικρά πράγματα που δημιουργούν τις αναμνήσεις που συνδέουν τις οικογένειες.

Ένα παλιωμένο αρκουδάκι, ένα αγαπημένο παιχνίδι που συντρόφευε για χρόνια τους μικρούς που έγιναν μεγάλοι και πέρασε χέρι με χέρι από τον παππού, στη μητέρα της και τώρα στη Σοφία. Μια μέρα με καταιγίδα, η Σοφία και ο παππούς της στη βιασύνη τους να επιστρέψουν από την παραλία δεν πρόσεξαν ότι το αρκουδάκι έπεσε από την

Κριτικό σημείωμα πάνω στη συλλογή διηγημάτων «Στις όχθες του Σάβου» του Λάζα Λαζάρεβιτς (εκδ. Ενύπνιο), του Κώστα Κουτρουμπάκη

Ο Λάζα Λαζάρεβιτς στη σύντομη ζωή του (πέθανε το 1891 σε ηλικία μόλις 39 ετών) βρέθηκε μέσα στη δίνη των αλλαγών που συντελέστηκαν στο ευρωπαϊκό λογοτεχνικό γίγνεσθαι του τέλους του 19ου αιώνα· έζησε δηλαδή τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το ρομαντικό μυθιστόρημα στο κοινωνικό και ψυχογραφικό, όπου το «έξω» υποχωρεί και τον πρώτο ρόλο αρχίζει να παίζει πια ο άνθρωπος. Βέβαια ο Λαζάρεβιτς δε γράφει μυθιστορήματα αλλά διηγήματα. Τι διηγήματα όμως; Διηγήματα με προϋποθέσεις μυθιστορήματος. Κι αυτό γιατί σ’ αυτά δε διερευνά κάποιους ορισμένους και κλειστούς ανθρώπινους τόπους αλλά ανακαλύπτει ατόφιους ανθρώπινους μικρόκοσμους, που υφαίνονται μέσα από την πολυεπίπεδη δικτύωση των ατόμων που τους

Νέες εκδόσεις: 12 καινούργια βιβλία

Επιμέλεια: Ελένη Γκίκα //

Ελληνική πεζογραφία:

Ευάγγελος Αυδίκος «Οδός Οφθαλμιατρείου», εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας, σελ. 216

«Οδός Οφθαλμιατρείου» είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος. Είναι ο δρόμος όπου άρχισε το δράμα του ποιητή και πεζογράφου. Το υπόγειο του τυπογραφείου Παπαγεωργίου φιλοξένησε τις πρώιμες φιλοδοξίες του. Να γράψει και να γίνει αποδεκτός από το λογοτεχνικό σινάφι και την κοινωνία της Αθήνας. Μια μάχη άνιση. Πρόσφυγας στην Αθήνα του 1889, χωρίς

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΘΕΛΩ

Τη νύχτα θέλω, θέλω ν' αρνηθώ τις απεχθείς συναλλαγές, κάτω απ' την ανελέητη φωτοχυσία ν' αλλάξω χρώμα στο χρήμα. Τη νύχτα θέλω, θέλω ν' ανταλλάξω το φιλί και το χάδι μ' ένα ποτήρι νερό -ανάσταση μετά τ' άνυδρα όνειρα- (τους εφιάλτες ήθελα να πω και το βραχνά). Μα πού η πηγή και πού η βρύση; Τη νύχτα θέλω δεν θέλω θα γυρνώ στο πλάι, θα ζαρώνω σαν έμβρυο τον ομφάλιο λώρο μου στο χέρι κρατώντας. Θοδωρής Σαρηγκιόλης: ''Το τέλος των ονομάτων'',Ποιήματα 1980-1992, εκδ. Παρασκήνιο, Αθήνα 1993, σελ.35.

Εντευκτήριο Νο 116: Περιεχόμενα

Πέντε κείμενα για τη σύγχρονη προσφυγιά, ελληνική και ξένη πεζογραφία και ποίηση,κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίων, φωτογραφικό ένθετο 

Τεύχος 116, 160 σελ., τιμή 10,00 ευρώ

ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

«[…] Η ιστορία του ανθρώπου δεν είναι παρά η ιστορία των μεταναστεύσεων, των βίαιων μετακινήσεων, των ξεριζωμών, των μαζικών διώξεων, της αναγκαστικής προσφυγιάς, της αναζήτησης από τόπο σε τόπο και από ήπειρο σε ήπειρο μιας άλλης, καλύτερης ή και απλώς υποφερτής, ζωής. […] Εδώ και περίπου είκοσι χρόνια, στην Ελλάδα, στον νότο των Βαλκανίων, στην Ελλάδα, την από αιώνες γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, στην Ελλάδα, το ακρότατο ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, καταφεύγουν άνθρωποι βασανισμένοι, κυνηγημένοι, δαρμένοι, μισοπνιγμένοι, είτε ως πρόσφυγες είτε ως μετανάστες, ακολουθώντας τον δρόμο προς τη Δύση, αναζητώντας τη Γη της Επαγγελίας, όπως αιώνες πριν οι Ευρωπαίοι, οδηγημένοι από την ανάγκη, την πείνα, τις επιδημίες, τις εσωτερικές διαμάχες, τους πολέμους, και, με το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων, αναζητούσαν, όχι ως ικέτες, όπως σήμερα οι πρόσφυγες, αλλά ως Σταυροφόροι κατακτητές, τη δική τους Γη της Επαγγελίας. […]» Πρόκειται για αποσπάσματα από το κείμενο ομιλίας της Μάρως Δούκα στην περυσινή Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, με το οποίο “ανοίγει” η μικρή ενότητα κειμένων για την προσφυγιά στο νέο τεύχος (αριθ. 116) του «Εντευκτηρίου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Το Μεγάλο Τιμητικό Βραβείο του Αναγνώστη στον Δημήτρη Νόλλα

Το Μεγάλο Τιμητικό Βραβείο του Αναγνώστη απονέμεται φέτος στον συγγραφέα Δημήτρη Νόλλα για το σύνολο του έργου του. Όπως δήλωσε ο ίδιος μιλώντας σήμερα το πρωί στην Athensvoice radio και στον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά αισθάνεται χαρούμενος γι αυτή την τιμή αν και θεωρεί ποτέ κανένα βραβείο δεν του «πήρε τα μυαλά «. Αγαπάει εξίσου όλα του τα βιβλία, το καθένα σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γι αυτόν. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι θεωρεί κομβική στιγμή για την Ελλάδα το 1949, όταν απεφεύχθη μια τυραννία 40 ετών. Για την ταυτότητα του έλληνα δέχεται ότι είναι διαφέρει από αυτήν του μέσου δυτικού ευρωπαίου αλλά παραμένει ενδιαφέρουσα. Συνεχίζει να γράφει και πρέπει να περιμένουμε το επόμενο βιβλίο του. Ο Δημήτρης Α. Νόλλας γεννήθηκε το 1940 στην Αδριανή Δράμας από γονείς Ηπειρώτες. Η οικογένεια του εκτοπίστηκε από τα βουλγαρικά

Ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης και της τρίτης ηλικίας (της Κατερίνας Σχινά)

Το λογοτεχνικό έργο του Μιχάλη Μοδινού είναι ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στην ιστορική μεταμυθοπλασία και το οικολογικό, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, μυθιστόρημα – από την Χρυσή Ακτή, το πρώτο του μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2005 ως τον  Μεγάλο Αμπάι, τη Σχεδία και την Εκουατόρια. Το νέο του, ωστόσο, μυθιστόρημα, είναι διαφορετικό: πρόκειται για μια μετατονισμένη σε άλλη κλίμακα συνέχεια του μυθιστορήματός του Τελευταία έξοδος, Στυμφαλία, μια συμφωνία πάνω σε ένα θέμα, εκεί που η Τελευταία έξοδος ήταν, ας μου επιτραπεί η αναλογία, μια

Αναγκαστική κάθαρση και αναπόφευκτη φθορά στην «Βιοτεχνία Υλικών» του Μένη Κουμανταρέα

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη //

«Βιοτεχνία υαλικών», Μένης Κουμανταρέας  Εκδόσεις Πατάκη. 2016. Αθήνα

Σε μια συνομιλία με τον Γιάννη Αντωνόπουλο που είχε ο Μένης Κουμανταρέας,  η οποία δημοσιεύτηκε στο τεύχος 175 του περιοδικού Οδός Πανός (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2017), στην ερώτηση του πρώτου εάν τον απασχολεί εάν θα διαβάζονται τα βιβλία του στο μέλλον, ο Μένης Κουμανταρέας ήταν αρκούντως σαφής: ‘Και βέβαια με απασχολεί, θα ήμουν ψεύτης να πω ότι δεν με απασχολεί τι θα γίνει το αρχείο μου, τι θα γίνουν τα βιβλία μου, ποιος θα τα εκδίδει… αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι όσο είμαι ζωντανός να γράφω καλά και να μ’ αγαπάνε. Αλλά για να μ’ αγαπάνε, πρέπει πρώτα ν’ αγαπώ εγώ’!

Χριστόφορος Τριάντης, Το μεγάλο προαύλιο

Φυλακισμένοι είμαστε
σ’ ένα μεγάλο προαύλιο.
Και με τους φύλακες,
το ίδιο γίναμε (εδώ και καιρό).
Διαφορές δεν έχουμε μεταξύ μας,
ούτε και με τους πρίγκιπες
που αιώνες -λογικά-
μας κυβερνούνε.
Χάθηκαν οι ταξικές διαφοροποιήσεις
στους δρόμους
της συνήθειας και των λογαριασμών.

Ν.Α.Μάντης, Η ουτοπία και η ανεπανόρθωτη βλάβη (του Γιάννη Ν. Μπασκόζου)

Ο Νίκος Μάντης επανέρχεται με ένα τραγικά επίκαιρο μυθιστόρημα, το «Σφάλμα συστήματος»(Καστανιώτης), να φωτίσει μέρες σαν αυτές που ζούμε. Είναι η ιστορία μιας «ουτοπίας» που χάθηκε στη σκόνη και την αλαζονεία. Ή να το πω καλύτερα ο απολογισμός μιας γενιάς που ξεκίνησε ως μπαχαλάκηδες από το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας για να βρεθεί στα υπουργικά έδρανα και στους πέριξ της εξουσίας.

Σπάνια οι έλληνες συγγραφείς θέτουν ως κύριους ήρωες στα μυθιστορήματά τους πολιτικούς, εκτός αν πρόκειται για μυθιστορηματικές βιογραφίες. Ο Νίκος Μάντης