Γιώργος Βέης ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ

Για τα καλοκαίρια που έρχονται
για όσα μας υπόσχονται από τώρα
και μας φτιάχνουν τη μέρα
δεν χρειάζεται να περιμένουμε
ας κοιταχτούμε μόνο στα μάτια
όχι βιαστικά κι επιπόλαια
όπως συνήθως συμβαίνει
μ’ εκείνη την ευπρέπεια της συνήθειας
και της παρακμής αυτών των καιρών
αλλά, κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλου
απερίσπαστοι, με αφοσίωση επιτέλους
ας μείνουμε βαθιά μέσα
στο βλέμμα το συντροφικό
γιατί απλούστατα εκεί
με υπομονή
με πίστη ακλόνητη
μας περιμένουν όλα τα καλοκαίρια
από δω και πέρα.

(Ιάβα, 12 Ιουλίου 2019)

Λέω να πετάξω, του Δημήτρη Μπασλάμ

Κείμενα στίχοι μουσική : Δημήτρης Μπασλάμ
Τραγούδι : Φώτης Σιώτας
Αφήγηση : Λυδία Φωτοπούλου

Που να πηγαίνει άραγε ένα μπαλόνι όταν το αφήσουμε από τα χέρια μας ;
Πόσο ψηλά θα ανέβει ;
Ποια θα είναι η διαδρομή του ;
Τι θα συναντήσει ; Θα ξεφουσκώσει ;

Juan Gabriel Vásquez: «Οι υπολήψεις»

Τζένη Μανάκη

 

 Δημοσιεύτηκε 22 Ιουλίου 2019

«Είναι πολύ φτωχή η μνήμη που δουλεύει μόνο προς τα πίσω.»

Το ζήτημα της σπίλωσης της προσωπικότητας και της υπόληψης κάποιου, και τα ολέθρια αποτελέσματα για τον παθόντα, έχει πρόσφατα ανακινηθεί στον χώρο της λογοτεχνίας, με αφορμή την επανέκδοση της περίφημης νουβέλας του Χάινριχ Μπελ Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (μτφρ. Δ. Δημοκίδη, Μεταίχμιο 2019). Η ζωή της ηρωίδας καταστράφηκε κάτω από συνθήκες γνήσιου μίσους εκ μέρους των θυτών. Εδώ, στη νουβέλα του Βάσκες, οι υπολήψεις θίγονται κάτω από συνθήκες μη εξακριβωμένης βεβαιότητας, χωρίς το κίνητρο του μίσους, χάρη στην εκτέλεση επαγγελματικού καθήκοντος συνδυασμένου με απλή αντιπάθεια ή εξαιτίας ενός επαναπροσδιορισμού του παρελθόντος.

Έκτωρ Κακναβάτος, Post Thermidor

Καί πού ήσουν τάχα λαίλαπα ή
το φθαρμένο μου γάντι πυγμαχίας
τι μ’ αυτ;o;

Νύχια της άρκούδας άνηφορίζουνε τή φλέβα μου
Ή θεωρία συρματόσχοινο πού κόπηκε
ή καυσαέριο πατημασιά κοβάλτιου ας είναι καί σφυρίχτρα
τι μ’ αυτ;o;

«Ο εξπρεσιονισμός στη “Μεταμόρφωση” και την “Κραυγή” των Κάφκα και Μουνκ» του Κώστα Ξ. Γιαννόπουλου

Tι μου συμβαίνει; σκέφτηκε. Δεν ήταν όνειρο. Το δωμάτιό του, ένα δωμάτιο αληθινό, μονάχα κάπως πολύ μικρό για ανθρώπους…[1]

Είναι η δεύτερη παράγραφος από τη Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα (1883-1924), εξωφρενικό εύρημα του συγγραφέα, κωμικό και αγωνιώδες και, στο τέλος, φρικτό και τραγικό, όπως ακριβώς και η ζωή. Κωμικοτραγική, έτσι όπως ήταν και η δική του. Μια ζωή που διήρκησε μια νύχτα, όπως έλεγε ο ίδιος, αναφερόμενος στις αϋπνίες του. Τότε που καθόταν στο δωμάτιό του.

T.S. Eliot: «Η έρημη γη»

Ανθούλα Δανιήλ

 

 Δημοσιεύτηκε 24 Ιουλίου 2019

Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

Αυτός ο στίχος από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη ταιριάζει στη μελέτη που συνοδεύει τη μετάφραση του Συμεών Σταμπουλού στη Waste Land του T.S. Eliot. Μεταφράσεις της σύνθεσης αυτής έχουν γίνει πολλές. Ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα επόμενο ήταν ότι θα συγκινούσε τους απανταχού ποιητές και φυσικά όλοι θα ήθελαν μια δική τους μετάφραση. Στα ελληνικά αποδόθηκε ως Η Έρημη Χώρα (Σεφέρης), Η Ρημαγμένη Γη (Κλείτος Κύρου) ή Ο Ερημότοπος (Παπατσώνης) και η σειρά είναι μακρά. Ο Συμεών Σταμπουλού, που γράφει τα «Προλεγόμενα» και τα «Σχόλια» στην παρούσα έκδοση, επιλέγει Η έρημη γη.

Ηλίας Κεφάλας ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ

Αυτή η αμηχανία καθόλου δεν ταιριάζει
Με την ατμόσφαιρα του υγρού καλοκαιριού
Αυτή η μελαγχολία της διάχυσης
Και η αδολεσχία των επίμονων περαστικών
Προδιαθέτουν νοσταλγίες και ωθήσεις 
Αδιάκοπες των κήπων 
Μεταίχμια των αρνήσεων
Επαναπροβάλλοντας ώρες τόσο κοντά στο ρίγος
Της επικείμενης κατάφασης 
Της τελικής προσχώρησης
Στο αίτιο που είναι πάντα αίτημα
Του ηττημένου

Λουκάς Αξελός, Καμία δεν είναι

ΚΑΜΙΑ νίκη δεν είναι απόλυτη.
Η εισβολή του Απόλλωνα
κάμπτει την αντίσταση της νύχτας
που δείχνει, προσωρινά, να υποχωρεί
στην επέλαση των ακτίνων.
Οι επιθέσεις τους
κατατροπώνουν τις στρατιές της
που βρίσκουν καταφύγιο
στα σύννεφα ή τις σπηλιές.
Άλλος στη θέση της θα υποχωρούσε
θα υπέγραφε συνθήκη ή ανακωχή.
Αυτή όμως έχει την υπομονή
να κρύβεται'
να ανασυντάσσεται και να περιμένει.

Η μελέτη των κινήσεων του αντιπάλου'
ο αυστηρός προσδιορισμός του χρόνου αντεπιθέσεως
αποτελούν γι’ αυτήν στόχο ζωής.
Γι’ αυτό και έχει την ατέλειωτη ευχαρίστηση
καθημερινά να βλέπει
τον πολέμιο να γκρεμίζεται
πίσω από κάποιο βουνό
ή να βυθίζεται στη θάλασσα
κατακόκκινος από τα ποτάμια αίματος
που λούζουν τις πληγές του.

Καμιά ήττα δεν είναι οριστική.

Λευκάδα - Παρνασσός, Αύγουστος 1998

*Από τη συλλογή "Σκοτεινό πέρασμα", εκδ. Στοχαστής, 2000.

Το κόσκινο |

Σω­τή­ρης Πα­στά­κας: Βρά­δυ στὸ σταθ­μὸ ποὺ συν­τρο­φεύ­ει ἡ θά­λασ­σα

ΥΣΑΡΕΣΤΑ πράγ­μα­τα μπο­ροῦν νὰ συμ­βοῦν στὸν κα­θέ­να, ἀλ­λὰ μό­νον κά­ποι­ους μπο­ροῦν νὰ τοὺς ἀλ­λά­ξουν χα­ρα­κτή­ρα. Νὰ με­τα­μορ­φώ­σουν ἕ­ναν κα­λὸ ἄν­θρω­πο πχ. σὲ δι­ά­βο­λο. Θὰ μοῦ πεῖ­τε πὼς ὁ κά­θε ἄν­θρω­πος σέρ­νει μα­ζὶ μὲ τὰ πο­δά­ρια καὶ τὴ μοί­ρα του, καὶ οἱ ἀλ­λα­γὲς ποὺ ἐ­πι­ση­μαί­νουν οἱ ἄλ­λοι εἶ­ναι ἤ­δη μὲς στὶς ἀ­πο­σκευ­ὲς ποὺ σέρ­νει πί­σω του. Δὲν ξέ­ρω. Πα­ρά­ξε­να φέγ­γει στὴ μνή­μη μου ἡ ἀρ­χή. Νέ­ος ψυ­χί­α­τρος τό­τε ἐ­πε­δεί­κνυ­α με­γα­θυ­μί­α καὶ κα­τα­νό­η­ση σὲ ἀ­χα­ρα­κτή­ρι­στες συμ­πε­ρι­φο­ρές. Ὑ­πε­ρέ­βα­λα ἑ­αυ­τὸν καὶ ψυ­χι­α­τρι­κο­ποι­οῦ­σα ἀ­κό­μη καὶ τὴν κοι­νὴ χυ­δαι­ο­λο­γί­α, τὶς μνη­σί­κα­κες ἀ­να­φο­ρὲς σὲ ἄ­το­μα τοῦ εὐ­ρέ­ως πε­ρι­βάλ­λον­τός μου, ἀ­κό­μη καὶ τὶς συ­κο­φαν­τι­κὲς ἐ­πι­θέ­σεις, τὴν ἐ­ξύ­βρι­ση τῆς προ­σω­πι­κό­τη­τας καὶ τὸν δι­α­συρ­μὸ ὑ­πο­λή­ψε­ων. Τὸν ὑ­πο­τί­μη­σα ὡς ἕ­ναν ἀ­κό­μη «τρε­λό», ἀ­γνο­ών­τας πὼς αὐ­τὸ τὸ ὑ­πο­κεί­με­νο ποὺ προ­σποι­οῦνταν τὸ φί­λο μου, πει­ρα­μα­τι­ζό­ταν πῶς νὰ ἐ­λέγ­χει καὶ νὰ κα­θο­δη­γεῖ τὶς ἀν­τι­δρά­σεις μου.

Ευπώλητα βιβλία για την εβδομάδα 21 Ιουνίου έως 21 Ιουλίου 2019

Ευπώλητα IANOS Αθήνα & Θεσσαλονίκη

21 Ιουνίου έως 21 Ιουλίου 2019

ΓΕΝΙΚΟ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΛΟΦΑ,  Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ ΕΛΕΝΗ, ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ ΒΙΚΤΩΡΙΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ,  Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΑΝΤΑ ΛΕΝΑ

ΤΟ ΔΩΡΟ,  Εκδόσεις KEY BOOKS

ΞΕΝΑΚΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

ΤΑ ΤΑΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ,  Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

ΑΚΡΙΤΑ ΕΛΕΝΑ

ΜΑΧΑΙΡΙ,  Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΝΕΣΜΠΟ ΤΖΟ

20 ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ,  Εκδόσεις OPERA

ΜΠΟΥΚΑΪ ΧΟΡΧΕ

ΠΑΤΡΙΔΑ,  Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

ΑΡΑΜΠΟΥΡΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ

Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΛΑ ΣΤΑ,  Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ

ΜΑΝΣΟΝ ΜΑΡΚ

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΣΘΕΝΗΣ,  Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΑΛΕΞ

ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ,  Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ ΣΒΕΤΛΑΝΑ

  

                Όλα τα ευπώλητα βιβλία του ΙΑΝΟΥ θα τα βρείτε στο: https://www.ianos.gr/featured-categories/best-sellers.html

Ashraf Fayadh, Cracks in the Skin

My country passed by here,

wearing the shoe of freedom….

Then off it went, leaving its shoe behind

It ran at a belabored pace… like the rhythm of my heartbeat.

my heart, which was running in a different direction… without a convincing justification.

Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς, Η Άνοιξη

«Ανέβηκα τα σκαλοπάτια τα λαξεμένα σε ψηλούς βράχους και βγήκα στο οροπέδιο που απλωνόταν μπροστά μου σαν τεράστιο αυτί. Πέρα οι λόφοι κολυμπούσαν στο φως κι είχαν το χρώμα που παίρνουν τα σφαχτάρια στο τσιγκέλι. Όπου κι αν γυρνούσα τα μάτια έβλεπα ξερή λάσπη, σκασμένη. Ούτε πράσινο φύλλο, ούτε λουλούδι, ούτε μια μέλισσα. Κι ο αέρας μύριζε βαριά σαν να ‘βγαινε από άδειο πιθάρι.

Καθώς περπατούσα μου φάνηκε πως άκουγα να τρέχουνε νερά, βαθιά σε υπόγεια λούκια. Κόλλησα χάμω τ’ αυτί μου κι άκουσα καθαρά μαζί με τα νερά που γλουγλουκίζανε κι ένα ανάλαφρο θρόισμα.

Παύλος Πέζαρος, Δύο ποιήματα

Στο σεργιάνι

Στον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο

Τι άλλο είναι η ποίηση απ’ τη θλίψη μας
που βγαίνει στο καθημερινό σεργιάνι,
σε όχθες ποταμών ή παραλίες,
να αιχμαλωτίσει τη στιγμή, να πιάσει την εικόνα,
ως πεταλούδα να τη βαλσαμώσει.

Μάστριχτ 1.3.1999

***

Κατ’ εικόνα

Δεν μπορεί να με θες ταπεινό,
δεν θα ήθελες, θαρρώ, υποκλίσεις,
γονυκλισίες δεν ταιριάζουν
στην εικόνα σου. Τους διάμεσους θα ‘πρεπε
να κατακεραυνώνεις.
Δεν με θες αλαζόνα ασφαλώς,
αλλά πάντως περήφανο,
θαρρετά να σε βλέπω ίσα στα μάτια,
να μπορώ να σου πω ανοιχτά
τα τερπνά και τα εσώτερα.

Μάρτιος 2002

*Από τη συλλογή “Ο αχός και ο βυθός”, εκδ. Κέδρος, 2016.

Το κόσκινο |

William Carlos Williams, Δύο ποιήματα

Μια νέγρα

κουβαλά ένα μπουκέτο κατιφέδες τυλιγμένους
με μια παλιά εφημερίδα: τους κρατά όρθιους,
με τα άνθη να εξέχουν, τα χοντρά της πόδια
την κάνουν να περπατά σαν πάπια
καθώς κοιτάζει τη βιτρίνα του μαγαζιού
που προσπερνά στο διάβα της.
Δεν είναι παρά ένας πρεσβευτής
από έναν άλλο κόσμο
έναν κόσμο ωραίων κατιφέδων
δυο αποχρώσεων
που χωρίς να το ξέρει διαλαλεί
πως άλλο δεν κάνει απ’ το να
περπατά στους δρόμους κρατώντας
όρθια τα λουλούδια
σαν πυρσό
τόσο νωρίς το πρωί.

Γρηγόρης Σακαλής, Κοιμητήρια

Χορταριασμένα μνήματα
στα νεκροταφεία
μας βάζουν σε σκέψεις
όταν τα επισκεπτόμαστε
όλοι έχουμε κάποιον εκεί
πηγαίνουμε
πλένουμε τα μάρμαρα
βγάζουμε τα χόρτα
ανάβουμε το καντηλάκι
ένα κερί ίσως
κι ύστερα κοιτάμε
τα κοντινά μνήματα
τις ηλικίες
τα ονόματα
καμιά φορά ξεμακραίνουμε
βρίσκουμε παλιούς γνωστούς
μπορεί και φίλους
συγγενείς ή γείτονες
πότε χάθηκαν όλοι
κι ύστερα φεύγουμε
αφού κάναμε το καθήκον μας
κι είμαστε τώρα διαφορετικοί
μα αυτό δυστυχώς
κρατάει για λίγο.

Το κόσκινο