Ἰωάννα Ἀμπατζῆ: Τὶ χρωστάω;

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ τὰ κα­πνὰ εἶ­χαν πά­ει κα­λά. Κα­τε­βαί­να­με Ἀ­θή­να νὰ πλη­ρω­θοῦ­με. Ὅ­λοι χω­ριά­τες ἤ­μα­σταν. Τὸ λε­ω­φο­ρεῖ­ο φί­σκα, πολ­λὲς οἱ ὧ­ρες, ἐ­σκά­γα­με. Τὸ ρα­δι­ό­φω­νο ἔ­κα­νε πα­ρά­σι­τα, ἡ κε­ραί­α ἔ­φται­γε. Ὁ ὁ­δη­γὸς ἔ­βα­λε Τσι­τσά­νη. Μοῦ θύ­μι­σε τὴν Κι­κή. Δὲν τὴν ἤ­θε­λε γιὰ νύ­φη ἡ μα­κα­ρί­τισ­σα, ἦ­ταν φτω­χή, ἔ­λε­γε, δι­ώ­ξ’ τη. Εἶ­χε πά­ει Γερ­μα­νί­α ἐρ­γά­τρια, ἔ­τσι μοῦ ’­χαν πεῖ. Εἴ­κο­σι χρό­νια. Ἡ μά­να μου ἔ­φται­γε.

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Μήτε φουγάρο μηχανής ή πλοίου

μήτε γενέθλιου τζακιού καπνός

δε θ' ακούγονταν μόλις καν στου βίου

το τέλος, ή νεράκι της Στυγός.

Χάρης Γαρουνιάτης, Ροσινιόλ - Κριτική από την Αγγελική Πεχλιβάνη

Εάν ο τίτλος ενός ποιήματος ή ενός βιβλίου είναι η πρώτη χειραψία με τον αναγνώστη, το «κλείσιμο του ματιού» όπως λέμε, τότε η ποιητική συλλογή του Χάρη Γαρουνιάτη, με τον ρετρό όσο και εύηχα εξωτικό τίτλο Ροσινιόλ (Αντίποδες, 2019), προκαλεί με την αμφισημία της. Ροσινιόλ σημαίνει αηδόνι στα γαλλικά. Συνεκδοχικά μπορεί να είναι η πτήση, το πέταγμα αλλά και η μουσική ευωχία. Είναι,

Φίλιππος Φιλίππου, “Ναι, ο θάνατος βρίσκεται στο προσκήνιο” (συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Σαμοθράκη)

Ο συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών και ιστορικός της ελληνικής αστυνομικής πεζογραφίας Φίλιππος Φιλίππου μιλάει στην Αλεξάνδρα Σαμοθράκη με την ευκαιρία του πρόσφατου βιβλίου του “Ο κήπος με τις Φράουλες”.

 

21 ρωγμές στην επίσημη ιστορία για το 1821

Με αφορµή την επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, το επίσηµο αφήγηµα επιδιώκει να αναστήσει στερεότυπα που η ιστορική έρευνα αποδόµησε. Ο Σπύρος Αλεξίου* θέλησε μέσα από 21 ιστορίες να ακολουθήσει τα λόγια του ∆. Σολωµού, πως «το έθνος πρέπει να µάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» και όχι ό,τι συγκυριακά βολεύει την κυρίαρχη τάξη. Στις µικρές αυτές αφηγήσεις πρωταγωνιστούν αγωνιστές της Επανάστασης που περιφρονεί η επίσηµη ιστορία, όπως οι Βλαδιµηρέσκου, Βασιλείου, Καρατζάς, Οικονόµου, Λογοθέτης. Μεγάλες αλλά και

ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ» (27/ 28)

Με αξιοπρόσεκτη όπως πάντοτε ύλη: ανέκδοτο έργο Ελλήνων δημιουργών, σημαντικές μεταφράσεις, ενδιαφέροντα δοκίμια και κριτικά κείμενα για βιβλία και συγγραφείς που ξεχωρίζουν. Πιο συγκεκριμένα:

Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα του Δημήτρη Νόλλα «Ματούλα Μυλέρου».

Δοκιμές ανώδυνων εξόδων-Κουτρουμπάκης Κώστας

Πριν πολλά χρόνια συνέβησαν.

       Λένε πως ο γιος είχε πάρει βαριά το προϊόν γήρας του πατέρα. Χήρος κιόλας εκείνος· κούγιαβλο μονάχο.

       Του είχε μια γυναίκα να τον φροντίζει. Περνούσε κι ο ίδιος, τρεις τέσσερις φορές την εβδομάδα –παιδιά κι υποχρεώσεις.

"Ποια είναι τα 10 πράγματα που θα έπρεπε οπωσδήποτε να πει σε κάποιον που δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για την ελληνική επανάσταση"

Rena Choplarou

Υπέροχη η συνέντευξη της ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου στο ερώτημα του

InsideStory

: "Ποια είναι τα 10 πράγματα που θα έπρεπε οπωσδήποτε να πει σε κάποιον που δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για την ελληνική επανάσταση";

Katerina Lomvardea

μπράβο σας! Υπέροχη συνέντευξη. Θα τη χρησιμοποιήσω στα μαθήματα που διδάσκω.

Το ελληνικό τραγούδι ως εργαλείο παραγωγής έθνους

Ηρακλής Οικονόμου 

Μικρή σημασία έχει αν το «Ας κρατήσουν οι χοροί» είναι καλό ή κακό τραγούδι, ή εάν υπάρχουν άλλα τραγούδια που εκφράζουν βαθύτερα την ελληνική ιστορία (που υπάρχουν), ή εάν το θέαμα ήταν κιτς (που ήταν), ή εάν έλειπαν η διαφορετικότητα και η πολυμορφία (που έλειπαν), ή αν μας ταΐζουν για άλλη μια φορά εθνικοπατριωτικά φρου φρου κι αρώματα (που μας ταΐζουν). Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο… είναι ότι το έθνος βρίσκει την αισθητική

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟΖΕΦ ΡΟΤ

Το Σάββατο 3 Απριλίου στις 12:00 η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι εκδόσεις ΑΓΡΑ πραγματοποιούν αφιέρωμα στον Αυστριακό συγγραφέα Γιόζεφ Ροτ.

 Για τον συγγραφέα και το έργο του θα μιλήσουν οι:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ - επετειακό (1923)

«Νο 13», του Βάλτερ Μπένγιαμιν

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος 

 Το καλλιτέχνημα και τα αποσιωπητικά. Το δημιούργημα αιωρείται στο αχανές πεδίο του χρόνου και διαρκώς προσαρμόζεται στις συνθήκες που βρίσκει. Η παρατήρηση αυτού γίνεται διάλογος άηχος, έντονος, στοχαστικός. Το καλλιτέχνημα επικοινωνεί με τον περίεργο παρατηρητή και η διαλεκτική τους οδηγεί στην αλήθεια που αφορά τον επόμενο παρατηρητή, το επόμενο καλλιτέχνημα. Η αλληλεπίδραση καταπονεί πνευματικά, απαιτεί γενναιόδωρους στοχασμούς και ικανότητα να βρεις την τελεία ανάμεσα στις τελείες. Το τελευταίο είναι ευθύνη του δέκτη του καλλιτεχνικού μηνύματος που πρέπει να ξέρει πώς αποτυπώνεται η έντονη παύση. Ο απόηχος απαιτεί αμεσότητα, ευστοχία,

Έρωτες κομμουνιστών- όταν η πολιτική ιστορία περιπλέκεται με τα κοινωνικά πάθη

Έφη Καραχάλιου

Ναζίμ Χικμέτ και Μινεβέρ Αντάτς, Αργυρώ Πολυχρονάκη και Νίκος Κοβοκλής, Σίλβια Μπέρμαν και Ρόμπερτ Τόμσον -η συγγραφέας Λουτσιάνα Καστελίνα βρίσκει το κοινό στοιχείο που διατρέχει αυτές τις ιστορίες ανθρώπων από την Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι την μεσοπολεμική Ελλάδα και την ψυχροπολεμική Αμερική. Πορτραίτα τριών σχέσεων που διατρέχονται από διωγμούς, εξορίες και παρακολουθήσεις επειδή επέλεξαν να αγωνιστούν ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα της χώρας τους,

Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας

Ο Μισέλ Φουκώ υπήρξε από τους μεγαλύτερους δομιστές κοινωνικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Πουατιέ στις 15 Οκτωβρίου του 1926. Σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στην École normale supérieure έως το 1950, ενώ το 1961 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή του στη Σορβόννη. Το 1970, εκλέχθηκε ισόβιος καθηγητής στο περίφημο Κολέγιο της Γαλλίας, στην έδρα που ο ίδιος ονόμασε «Ιστορία των Συστημάτων της Σκέψης». Δίδαξε εκεί έως τον θάνατό του ενώ τα μαθήματά

Θωμάς Κοροβίνης – Οδυσσέας Ανδρούτσος: «’Ολίγη μπέσα, ωρέ μπράτιμε»

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης  *

Θωμάς Κοροβίνης «’Ολίγη μπέσα, ωρέ μπράτιμε. Η τελευταία ώρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.» εκδ. Άγρα

 

 

«Ολομόναχος αδικαίωτος κι ανυπεράσπιστος ελεεινός από βίαιο ύψος που πάει στράφι» (Νίκος Καρούζος, ‘Να γύριζα στο τίποτα’).

 

Το σύντομο διήγημα του συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη  φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «’Ολίγη μπέσα, ωρέ μπράτιμε!», και έχει  ως επεξεγηματικό υπότιτλο το ‘Η τελευταία ώρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.’[1]

Η ανάγνωση του συγκεκριμένου διηγήματος αποκτά μία ιδιαίτερη