Solution
Άκου
λοιπόν:
Λαχούριζε
το δειλινό στις κυδωνιές
Με
όλα του τα ένσημα χανότανε για πάντα
Φανατική
της γεντιανής μέσα στ’ αγκάθια η βροχή
Κατέβαζε
ένα γάλα ολομέταξο
Έτσι
που όλα τα ασπόνδυλα των κήπων
Μιλούσανε
το κίτρινο.
Μέχρις
εδώ καλά˙
Mπηγόταν στις αρθρώσεις γλυκάνισο το φως και τις εμέλωνε.
Μετά,
η Διάλυση.
Γκρεμίστηκαν
μάτια, θειαφίσανε τα αίματα
αλκαλικά
πρόσωπα ραγίσανε και οξέα στα υπογλώσσια
αφρίζανε
τα στόματα, μάγμα, ποτάσα, στάχτη, μολυβόνερο
και
ανεβάσαμε μαζί ένα βράδι όλο φλύκταινες
που
μόλις τ’ ακουμπούσαμε σε κάθε κοίτη του
ανάβλυζε η σχάση.
Ήταν
που ήξερες εσύ από χημεία
Κι
εγώ με την φωτιά να παίζω σαν σκορπίνα
Κι
ο χώρος έγινε σαν κάστανο που κάηκε
Κι
ο χρόνος μπήκε σε σωλήνα από νεφρίτη και στομώθηκε.
Στέλλα Δούμου, ανέκδοτο
α΄ δημοσίευση στροφές/strophess 3-11-2018
******
φωτογραφία mrbabies instagram
https://strophess.blogspot.com/2018/11/solution_3.html?fbclid=IwAR2q0dOivMTV2mWvi8WTPjO8OZtQifsjZ9GiIxVPmCMGZ8iGG8xtqmlkGFE







Ο ένας είναι ο Οράτιος και η Ποιητική Τέχνη
του – ένα από τα σημαντικότερα εγχειρίδια ποιητικής. Εδώ μπορεί να βρει
κανείς καίριες διαπιστώσεις αλλά και καθαρά πρακτικές συμβουλές,
εξαιρετικά πολύτιμες για όποιον γράφει, που μάταια θα τις αναζητήσει στα
περισπούδαστα σύγχρονα θεωρητικά πονήματα. Θα προσπαθήσω να απομονώσω
αλλά και να παραφράσω στην τρέχουσα γλώσσα, δίχως εντούτοις να προδώσω
το νόημά τους, ορισμένες τέτοιες συμβουλές, που ίσως βοηθήσουν κάποιον
που ενδιαφέρεται για την ποιητική τέχνη και γενικότερα για τη συγγραφή.