Ν.Α.Μάντης, Η ουτοπία και η ανεπανόρθωτη βλάβη (του Γιάννη Ν. Μπασκόζου)

Ο Νίκος Μάντης επανέρχεται με ένα τραγικά επίκαιρο μυθιστόρημα, το «Σφάλμα συστήματος»(Καστανιώτης), να φωτίσει μέρες σαν αυτές που ζούμε. Είναι η ιστορία μιας «ουτοπίας» που χάθηκε στη σκόνη και την αλαζονεία. Ή να το πω καλύτερα ο απολογισμός μιας γενιάς που ξεκίνησε ως μπαχαλάκηδες από το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας για να βρεθεί στα υπουργικά έδρανα και στους πέριξ της εξουσίας.

Σπάνια οι έλληνες συγγραφείς θέτουν ως κύριους ήρωες στα μυθιστορήματά τους πολιτικούς, εκτός αν πρόκειται για μυθιστορηματικές βιογραφίες. Ο Νίκος Μάντης

Αρχαιοκάπηλος

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης
Πολύ αργά τη νύχτα αρχίζω τις ετοιμασίες. Φοράω αμπέχονο, παίρνω λάμπα θυέλλης, γεμίζω ένα παγούρι με νερό και ξεκινάω. Προχτές ήμουν στην κοίτη του ποταμού, χτες και σήμερα συνεχίζω στην πλαγιά του λόφου, δίπλα ακριβώς από το δάσος. Το ’83 είδα έναν σκελετό εδώ, με άνω άκρα, θώρακα, ισχίο, λεκάνη, κρανίο, ξεχωμένο απ’ τις πολλές βροχές του φθινοπώρου. Θυμάμαι ότι στάθηκα αμήχανος και κοιτούσα. Δυο βδομάδες μετά, που ξαναπήγα, δεν ήτανε στη θέση του. Φαίνεται πως οι φθινοπωρινές βροχές ολοκλήρωσαν το έργο τους. Από τότε εγώ δεν έπαψα ποτέ τις έρευνές μου, έστω και αν δεν το κουνάω ρούπι απ’ το υπόγειο γραφείο μου. Εικάζω έναν σκοτωμένο

Επτά ποιήματα από «Το βοτάνι των ονείρων» – του Ιβάν Γκολ

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης

Αντάρα

Σε κήπους γύψου
Σε βορβορώδη βουρκόνερα
Οι νεκροί βολοδέρνουν επάνω σε άθλια ξυλοπόδαρα
Και τρεμάμενα σκέλεθρα

Ακόμα σιγοκαίει μια φωτιά στο νοτιοανατολικό κεφάλι
Κι ένα λουλούδι ολόλαμπρο παγώνει
Στο σπασμένο τους στέρνο

Σαν ποιος ν’ ακούει τα πουλιά;
Τη σαύρα –ποιος;– ανάμεσα στα αποσταμένα πόδια;

Α, πώς αναρριχώνται στα σχοινιά
Ύπνου ψευδή
Όσοι έζησαν γρήγορα, μα τώρα αργοπεθαίνουν!

Έρχεται τώρα ο χειμώνας της βαθιάς αυτής νυχτιάς
Και οι αιθέρες πλέκουν στέμμα λευκό
Στ’ αέρινα μαλλιά τους

***

H λογοτεχνία για παιδιά και το «διαφορετικό» (του Κωνσταντίνου Γαλάνη)

Η εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή κινούμενη στον άξονα του διεθνούς ενδιαφέροντος για την πολιτισμική ιδιαιτερότητα και επηρεασμένη από τη συνεχή μεταναστευτική κίνηση στον ελληνικό χώρο έχει να επιδείξει αξιοσημείωτα δείγματα γραφής. Η εικόνα του ξένου καλύπτεται από την παρουσία του οικονομικού μετανάστη που προέρχεται από πρώην ανατολικές χώρες ή την Αλβανία, των πολιτικών προσφύγων, Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση κ.ά.

Φαίδρες (της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη)

Το να ζει κανείς μετά το τέλος του μύθου του είναι επικίνδυνο πράγμα, έγραψε η σύγχρονη Καναδή ποιήτρια ‘Αν Κάρσον. Ωστόσο, ο γραμματολογικός και δραματουργικός βίος της τραγικής ηρωίδας του Ευριπίδη Φαίδρας δεν υπήρξε ολισθηρός. Υπήρξε ζωογόνος, μιας και είναι πολλές οι Φαίδρες που ακολούθησαν την πρωταρχική.

Ιδανική αφορμή για ένα κοντινό πλάνο στην αρχετυπική Φαίδρα – την μητριά που πόθησε τον γιό του άνδρα της – αποτελεί η πρόσφατη κυκλοφορία του ομώνυμου βιβλίου της μεγάλης Ρωσίδας ποιήτριας του 20ου αιώνα, Μαρίνας Τσβετάγιεβα από τις εκδόσεις Νεφέλη.

THE ARTMANIACS /// NIKOΣ XΡΥΣΟΣ

Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη  
Πηγή:https://www.vakxikon.gr/nikos-xrysos-interview/
Συνομιλήσαμε με τον συγγραφέα Νίκο Χρυσό, με αφορμή την έκδοση του μυθιστορήματός του "Καινούργια μέρα" (εκδόσεις Καστανιώτη 2018).
 Πώς βλέπετε και βιώνετε τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα; Σας αρέσουν πράγματα, σας ενοχλούν κάποια άλλα;
Μικρός διάβαζα θαμπωμένος για τα καφενεία της «Δεξαμενής», για τον «Μαύρο Γάτο», για το ουζερί του Απότσου και για το Πατάρι του Λουμίδη. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως μέρος της γοητείας τους οφείλεται στην μυθική αχλή του χρόνου. Σήμερα συναντιόμαστε συχνότερα στα κοινωνικά δίκτυα και σπανιότερα στον φυσικό δημόσιο χώρο, αναπτύσσονται συνάφειες και

«Το παιδί» από το Βελβεντό (του Νώντα Τσίγκα)

Ένα ζωγραφικό έργο του ιδιόρρυθμου ναΐφ καλλιτέχνη από το Βελβεντό, του μακαρίτη Τάκη Γιαννούσα (κατά κόσμον Δημητρίου Καραματσούκα), έχει επιλεγεί να κοσμήσει το εξώφυλλο και της δεύτερης κατά σειρά συλλογής διηγημάτων του Γιάννη Παλαβού. Το έργο αυτό φαίνεται να συνιστά και βασικό δομικό στοιχείο σε ένα από τα διηγήματα της συλλογής. ‘Η μήπως έχει αποτελέσει και τη μαγιά όλων όσων σ’ αυτήν δημοσιεύονται; «Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, άγγελοι, ζώα, ο ξερόλακκας που πλημμυρίζει, ιμάτιο που έπεσε στο νερό και στο φουσκωμένο ποτάμι, βάρκες. Το άρμα του Προφήτη Ηλία, η κιβωτός που σώζει». Με αυτές τις λέξεις ο Τάκης

Λαιμαργία, ένα αμάρτημα ως λογοτεχνική έμπνευση

Η αφίσα της ταινίας "Το μεγάλο φαγοπότι" του Μάρκο Φερρέρι

 του Αντώνη Πετρίδη (*)

 H Λαιμαργία (ἀδηφαγία, γαστριμαργία, μαργοσύνη ή μαργότης στα αρχαία ελληνικά, ingluvies, immensa gula ή helluatio στα λατινικά) ήταν ένα από τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα της καθολικής θεολογίας. Ο Δάντης, στο έκτο Κάντο

Γρηγόρης Σακαλής, Αστάθεια

Μέσα σε κατάσταση
συναισθηματικής αστάθειας
που σου προκαλούνε άλλοι
κι ας είναι αγαπημένοι
γράφεις ποιήματα
να εκφραστείς
μα τι να εκφράσεις
όταν επιτρέπεις στους άλλους
να σ΄ επηρεάζουν
όταν στραπατσάρεται
το εγώ σου
και οι ιδέες σου
φυλλορροούν
κανείς δεν σου φταίει
όσο δεν αποκτάς
την ανεξαρτησία
την αυτονομία σου
όσο δεν είσαι
ολοκληρωμένη προσωπικότητα
ν΄ αρπάξεις την τύχη σου
να την πετάξεις κάτω
με τα χέρια σου
να τη σχηματίσεις
τότε μόνο θα εκφραστείς
και θα εκφράσεις.

Το κόσκινο |

H Διώνη Δημητριάδου για τον «Κόσμο απροκάλυπτα» της Α. Μπακονίκα

[...] Με απογυμνωμένη τη γραφή από ψιμύθια και ανούσιες προσμείξεις, η Αλεξάνδρα Μπακονίκα [...] μας μεταφέρει σε μία απολύτως ερωτική ατμόσφαιρα, που βιώνεται ακόμη και με την απουσία του ερωτικού συντρόφου [...]

Με ευθυκρισία και διεισδυτικότητα, η Διώνη Δημητριάδου, στο τελευταίο τεύχος της Οδού Πανός (Νο 183, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2019), παρουσιάζει σε ένα κριτικό σημείωμα μόλις δέκα αράδων τους βασικούς άξονες που διατρέχουν την πρόσφατη ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Μπακονίκα Ο κόσμος απροκάλυπτα (Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2018).

Για τον «Πλάγιο Μπακ» του Αχιλλέα Κατσαρού – γράφει ο Νίκος Φιλντίσης

Στην πρώτη επαφή με την ποιητική συλλογή Πλάγιος Μπακ (γράμματα σε νέο ποδοσφαιριστή) του Αχιλλέα Κατσαρού (εκδόσεις «Οδός Πανός», 2018), ο αναγνώστης ίσως θεωρήσει πως η προφάνεια της διακειμενικότητας που διατρέχει τον σκελετό του βιβλίου –ο παρενθετικός κιόλας υπότιτλος «γράμματα σε νέο ποδοσφαιριστή» που ευθέως «δείχνει» τις επιστολές του Ράινερ Μαρία Ρίλκε στον Φραντς Ξάβερ Κάπους, καθώς και οι τίτλοι των σωθικών ποιημάτων σαφέστατα να παραπέμπουν στην Ομήρου Οδύσσεια – καθιστά τη σύσταση του ποιητικού κράματος εύκολα ανιχνεύσιμη. Όμως ο συγγραφέας, νομίζω υποδειγματικά, «τριπλάρει με πλάγιο αντικατοπτρισμό», και ουσιαστικά, κινείται στον αντίποδα, δημιουργώντας πολλαπλές τεθλασμένες στην στερεοτυπική αντίληψη μιας ήδη γνωστής θεματολογίας. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι το πλήθος και το εύρος των συνειρμών που πυροδοτούνται κατά την ανάγνωση των ποιημάτων της συλλογής είναι εκρηκτικά διεσταλμένο.

Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ἡ άπόλυτη ἔκσταση

ΑΘΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ τῶν ἀ­έ­ρη­δων χα­ζεύ­ει τὶς θεῖ­ες ψυ­χὲς τῶν ἀ­θα­νά­των. Πρώ­τη συγ­κί­νη­ση ποὺ δέ­χε­ται εἶ­ναι ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἐ­λευ­θε­ρί­α. Δεύ­τε­ρη, ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἔκ­στα­ση, ἡ με­τά­βα­σή της στὸ ἀρ­χαῖ­ο πα­ρελ­θόν. Τρί­τη, ἡ ἕ­νω­ση καὶ ἡ ἀ­φο­μοί­ω­σή της στὸ σή­με­ρα μὲ τὴν καρ­διὰ τοῦ χθές. Καὶ νὰ ἡ με­τα­μόρ­φω­ση εἶ­ναι ἀ­πα­ραί­τη­τη γιὰ νὰ νι­ώ­σει τὶς αἰ­σθή­σεις σὰν Ἀ­ρε­τές.

        Εἶ­χε δι­α­βά­σει τὴν Ἀν­τι­γό­νη στὸ σχο­λεῖ­ο, εἶ­χε δώ­σει ἐ­ξε­τά­σεις γι’ αὐ­τήν, τὴν εἶ­χε δι­α­λέ­ξει, τὴν εἶ­χε ἀ­γα­πή­σει σὰν ἀ­δελ­φή της, ὅ­πως ἡ Ἰ­σμή­νη. Ἀ­πὸ τό­τε εἶ­χε ἐ­πι­λέ­ξει τὸ ρό­λο της, τὸ ρό­λο ποὺ θὰ ἔ­παι­ζε ἡ Ἀν­τι­γό­νη μέ­σα της. Τώ­ρα ἐ­δῶ με­τα­μορ­φώ­θη­κε ἐν­τε­λῶς, ἦ­ταν πλέ­ον ἡ Ἀν­τι­γό­νη, για­τί αἰ­σθάν­θη­κε ξαφ­νι­

Το πολυγλωσσικό και πολυπολιτισμικό Φεστιβάλ Ελλήνων Συγγραφέων ξεκινά στη Μελβούρνη

Με την συμμετοχή μερικών από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς που διαθέτει σήμερα η Αυστραλία και η Ελληνική παροικία, και μια σειρά εκδηλώσεων, με πάνελ συζήτησης και διαλόγου, αναγνώσεις αποσπασμάτων από λογοτεχνικά βιβλία και ποιητικούς τόμους και εργαστήρια για το κοινό, το Φεστιβάλ Ελλήνων Συγγραφέων θα προσπαθήσει να ψυχαγωγήσει το κοινό. Το τελευταίο φεστιβάλ Ελλήνων συγγραφέων είχε πραγματοποιηθεί το 2012. "Aυτό που έχει αλλάξει στο φετινό φεστιβάλ είναι ότι πολλοί συμμετέχοντες δεν είναι Ελληνοαυστραλοί και δεν έχουν σχέση με την Ελληνική παροικία". Ο κ. Τρωαδίτης και οι οργανωτές του φεστιβάλ πιστεύουν ότι πλέον η Ελληνική παροικία δεν είναι, αυτό που λέμε, "μια νησίδα μόνη της στον ωκεανό της πολυπολιτιστικής και

Τάκης Γκόντης, ποίημα

Έξω ακούγονται φωνές

«Είναι εκείνοι οι πανούργοι ζωγράφοι
Που παίζουν κρυφτό με τον χάρο»
Είπε η ανύπαντρη θεία 
Που είχε πεθάνει πριν από χρόνια

Από το βάθος του δρόμου
Πλησίαζε η στρατιωτική μπάντα
Παιανίζοντας νικηφόρα εμβατήρια

«Ο χρόνος! Αυτός πάλι νίκησε!»
Γκρίνιαξε η ασάλευτη θεία στο κάδρο
Απ’ όπου τώρα άρχισε ν’ αναδύεται
Άρωμα φρεσκοψημένου καφέ

«Αφού το ξέρεις θεία:
Πάντα νικάει εκείνος που έχει την εύνοια των Θεών!» είπα

Δεν μου απάντησε
Ο καφές είχε μόλις χυθεί στον καμβά
Αφήνοντας έναν αιώνιο λεκέ

( Η θεία στο κάδρο) Από την ποιητική συλλογή «Διαλείπον εκκρεμές», Γαβριηλίδης 2018.

«Σκηνές καθημερινότητας του κόμη Αλέξιου Ντε Λα Βέγα» του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

Το βράδυ πέφτει
αργά σαν υποδόριος ήχος
ένα νάιλον ύφασμα, που
σκεπάζει το μπαλκόνι μου.
(«Νυχτερινή σκηνή»)

Η καθημερινότητα του κόμη Αλέξιου Ντε Λα Βέγα, του ποιητικού υποκειμένου του Βαγγέλη Αλεξόπουλου σε αυτή την τέταρτη κατά σειρά, εξαιρετική συλλογή του, περιέχει μεγάλες δόσεις σκοταδιού και νύχτας. Μάλιστα, η νύχτα γίνεται συχνά η σκηνή μέσα στην οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα, απλώνονται οι επιλογές και λαμβάνονται οι αποφάσεις. Καθώς